2022-02-24 – Guer intr Rusia e Ukraina

safe-imagePresident rusian Vladimir Putin av ordoned operasion militarik a sinemilitarikifikar e sinenasionalsosialistikifikar Ukraina. Putin av et prekauted di “konsekuentieti nokuande vised in histor” pro omni-hom kel eforsero krear menasi pro Rusia. Trupi rusian av intred segment prinsipal de Ukraina, it es et teritorii eksteriore de regioni Krimé, Donetsk e Lugansk, keli avav ya anteriore esed konsidered per Rusia kuale ne-ukrainian. Defendasion per forsi ukrainian av komensed. (UA)

Kion forgesis esperantistoj en Rusio

Malmulto dependas de ni, eble eĉ nenio, sed la ideo mem de Esperanto estas mondpaco kaj interkompreniĝo. La ideo de Esperanto estas nek milito nek speciala operacio de (ajna) armeo. Tion skribas Grigorij Arosev, eksa prezidanto de Rusia Esperanto-Unio en sia vidpunkta artikolo.


La arko de rusa-ukraina amikeco en Kijivo, fotita dum riparlaboroj en 2019. La nigra strio simbolas la rompon, kiu okazis en 2014.

En certa aĝo oni kutime ĉirkaŭas sin per ne nur amikoj, sed ankaŭ samideanoj – per homoj, dividantaj la samajn valorojn, havantaj pli-malpli saman komprenon de multaj fenomenoj kaj eventoj. En certa aĝo oni jam ne volas senĉese diskuti kaj ion pruvi, ĉar oni komprenas, ke konvinki iun apenaŭ eblas, ĉiu restas kun sia opinio sendepende de la cirkonstancoj.

Mi ne estas escepto. Kaj pro tio kiam la ŝtatestro de Rusio komencis la militon kontraŭ Ukrainio, mi estis ŝokita, same kiel miaj geamikoj kaj amaso da gekonatoj. Des pli konsterne estis malkovri, ke ekzistas ankaŭ amaso subtenanta la militon. 

Eĉ pli konsterne estis konstati, ke inter tiuj estas multaj esperantistoj el la atakanta lando. Mi forlasis Rusion antaŭ preskaŭ 10 jaroj, kaj malmulte interesiĝis pri la evoluo de la nacia Esperanto-movado. Intertempe aperis multegaj novaj nomoj, kiujn mi ne konas, sed kiuj “hejme per klavar’“ aktive partoprenas la movadon. Mi ne konas ilin, sed certe mi ne devas – la movadanaro iom po iom  ŝanĝiĝas, kaj tio en si mem estas bona. Kaj inter la novaj anoj surface estas vere multaj, kiuj aprobas la militon.

Malĝoje mi konstatis, ke la sama humoro regas ankaŭ inter pluraj malnovaj esperantistoj, kiujn mi konas de 10, 20, 30 jaroj (mi esperantistiĝis ekzakte antaŭ 30). Estas ankaŭ tiuj havantaj alian opinion, sed ili ne videblas, kaj apenaŭ videblos – en la teksto de Libera Folio pri la deklaro de la nuna prezidanto de Rusia Esperantista Unio estas klarigo – la nova reprezalia leĝo de la Putina reĝimo malpermesas nomi la militon milito sub la minaco de 15 jaroj en malliberejo. Tio jam estas serioza.

Private mi jam ricevas mesaĝojn, en kiuj homoj konfesas ke ili timas premi la butonon “mi ŝatas“ sub miaj afiŝoj pri malsubteno de la milito, kiu ja estas milito. Oni timas eĉ nur premi, sen komenti. Mi ne scias, kion mi farus, se daŭre loĝus en Rusio – eble ankaŭ mi timus. Pro tio mi kompreneble neniuokaze akuzas tiujn kiuj ja silentas.

Sed la subtenantoj aktive sin esprimas kaj fartas tute bone. Ili pravigas la militon per propagandaj kliŝoj pri “8 jaroj da milito en la oriento de Ukrainio“ – klare forgesante, kiu kaŭzis tiun militon kaj sub kiuj cirkonstancoj ĝi eksplodis. (Mi povus klarigi, sed ĉi tiu teksto estas tamen pri la movado, ne pri la politiko.) Mi vidis eĉ ruslingvan komenton kun iom vualita sed tamen klare legebla “promeso“ denunci tiujn, kiuj verkis la kontraŭmilitan deklaron – pro abomeno mi ne traduku tiun komenton.

Mi rakontu ion al tiuj, kiuj neniam partoprenis la esperantistajn renkontiĝojn en Rusio. Tie antaŭ multaj jaroj ekzistis tradicio, kiu nomiĝis “amika rondo“ (mi supozas ke ĝi jam formortis). Kiam iu el la partoprenantoj forveturis kaj tio okazis ne frumatene aŭ nokte, oni aranĝis por tiu(j) la “amikan rondon“: la restantaj partoprenantoj formis cirklon, en la mezo staris forveturanto(j), kaj ĉiuj ĥore skandis: “Per Esperanto por mondpaco kaj amikeco! Ĝis revido!“

Tio estis ege sincera kaj kortuŝa adiaŭo. Eble tio nun en la priskribo aspektas iom sektece, sed tio reale estis vere amika, etosa kaj animplena. (Kompreneble la “amika rondo“ estis libervola, oni estis devigita nek stari en ĝi nek akcepti ĝin kiel forveturanto – pura bonvolo.)

Post la iom longa priskribo mi emfazu gravan vorton en la adiaŭa frazo: “Por mondpaco“. Mondpaco! Esperanto servas por mondpaco. Malmulto dependas de ni, eble eĉ nenio, sed la ideo mem de Esperanto estas mondpaco kaj interkompreniĝo. La ideo de Esperanto estas nek milito nek speciala operacio de (ajna) armeo.

La nun aktivaj rusiaj esperantistoj klare tion forgesis. Aŭ verŝajne eĉ neniam sciis. Ne eblas militi por paco, same kiel ne eblas koiti por virgeco. Kompreneble, esperantisto estas homo, kiu uzas Esperanton por kiu ajn celo – sekve do ankaŭ subteno de [la] milito. Sed… Mi ne povas kredi, ke rusiaj esperantistoj en la jaro 2022 subtenas militon kontraŭ najbara lando, kie loĝas i.a. geesperantistoj, kun kiuj ni de jardekoj kune partoprenis kongresojn kaj festivalojn.

Kaj fine sekvas la deklaro de la nuna prezidanto de REU Aleksandr Lebedev. Ni refoje legu ĝin: “Ekzemple, persone mi kiel privata persono plene kaj senkondiĉe subtenas la specialan operacion de la rusia armeo, kiu okazas nun en Ukrainio”. La deklaro estis farita kvazaŭ de privata persono, sed ĝin faris prezidanto de Esperanto-asocio, kiu en sia teksto plurfoje menciis la asocion. En tia kunteksto la deklaro ne plu estas pure privata.

Pro ĉio ĉi mi opinias la deklaron de la REU-prezidanto Lebedev honta, malmorala, hipokrita kaj absolute kontraŭanta la ideon de Esperanto. Kaj cetere malobeanta ankaŭ la statuton de REU, kiu tekstas (punkto 1.2): “Celoj de REU estas: plifirmigo de la paco…“

Ne al la milito! Pacon al Ukrainio!

Grigorij Arosev

Prezidanto de REU subtenas la militon

La prezidanto de Rusia Esperanto-Unio senkondiĉe subtenas la agadon de Rusio en Ukrainio. Libera Folio malpublikigis deklaron de rusiaj esperantistoj kontraŭ la milito, ĉar ĝi pro nova leĝo povas kaŭzi gravajn problemojn. Iu jam ricevis minacon.


Disbombita loĝdomo en Borodjanka norde de Kievo.

La prezidanto de Rusia Esperanto-Unio (REU), Aleksandr Lebedev, publike anoncis ke REU distanciĝas de la kontraŭmilita deklaro de kelkaj konataj rusiaj esperantistoj.

Aldone li deklaris, ke li mem eĉ subtenas la rusian invadon de Ukrainio: ”…persone mi kiel privata persono plene kaj senkondiĉe subtenas la specialan operacion de la rusia armeo, kiu okazas nun en Ukrainio”, li skribis en La Ondo de Esperanto.

Laŭ li la opinioj pri la milito en Rusio estas tre dividitaj, kaj tial REU oficiale nenion deklaru pri la afero.

Pli frue en Libera Folio aperis kontraŭmilita deklaro subskribita de unu nuna kaj kelkaj eksaj estraranoj de REU. La deklaro baldaŭ ricevis fortan kritikon de aliaj rusiaj esperantistoj. La diskuto en la rusa socia retejo VK.com okazis nur en la rusa lingvo, kaj en ĝi ŝajne partoprenis ankaŭ neesperantistoj.

– Kamaradoj esperantistoj, ne akrigu la situacion kaj ne konduku vian societon al la stato de ”kvina kolono”. Al vi nun malfermiĝas fenestro de eblo por anstataŭigi la anglan lingvon (kiel lingvon de internacia komunikado) per Esperanto por duono de la homaro. Neniam poste estos tiaj ŝancoj, skribis Oleg Babenko.


Diskuto pri la deklaro de la prezidanto de REU en VK.com.

Kiam administranto proponis, ke oni komentu rekte en Libera Folio, Vlad Romanov respondis:

– Ili nur forcenzurus. Alikaze mi komentus: [en Esperanto] Ĉesu kalumnii! Ĉi tiu milito ne estas kontraŭ Ukrainio, des pli ukraina popolo. Ĝi estas kontraŭ la milito, kiu 8 jarojn furiozis en Eŭropo.

Iu Sergej Esperantov skribis:

– Ili ĉiuj iru al la diablo /…/ same la nuna kaj eksa estraranoj de REU. Ĉiuj! Ni ne bezonas tiajn aktivistojn-provokistojn.

Vlad Romanov plu komentis:

– Tio ne estas milito de rusoj kaj ukrainoj, nek milito de Rusio kaj Ukrainio. Sed milito de adeptoj de Rusia-Ukrainia unuiĝo kontraŭ oponantoj de tiu unuiĝo. Milito por unuiĝo de la Rusa kaj Ukraina popoloj.

En Libera Folio laŭ peto de subskribintoj granda parto de la kontraŭmilita deklaro estis poste forigita, interalie la frazo ”La agreso de la rusia registaro estas nepermesebla”.

Baldaŭ poste en Rusio estis aprobita nova leĝo pri ”falsaj novaĵoj”, laŭ kiu diskonigo de ”falsaj informoj” pri agado de la rusia armeo povas konduki al multjara malliberigo. Ĉar oficiale ne okazas milito, eĉ publike nomi la militon milito estas severe punenda krimo.

Post la aprobo de la leĝo, kaj post kiam Libera Folio eksciis, ke iu el la subskribintoj jam ricevis konkretan minacon, ni decidis laŭ peto de iuj subskribintoj malpublikigi la kontraŭmilitan deklaron.

Ankaŭ la deklaro de la prezidanto de REU Aleksandr Lebedev, en kiu li distanciĝis de la kontraŭmilita deklaro, ricevis kritikon en la ruslingva diskutejo en VK.com.

– Esperantisto-faŝisto. Originale, skribis Ivan Ŝvec.

– Bone ke li honeste kaj publike konfesas sian subtenon al la nun farataj krimoj. Bone, ke normalaj honoj nun povas kompreni, kiu li estas, skribis Sergei Andreisons.

– Zamenhof turniĝas en sia tombo, skribis Inna Gorodilova.

Same multaj diskutantoj tamen esprimis sian subtenon al Aleksandr Lebedev.

Adiaŭ, Nieuwe Binnenweg

En la prestiĝa nederlanda ĵurnalo NRC sur videbla loko aperis artikolo de Marc van Oostendorp pri la vendo de la domo de UEA en Roterdamo. La nederlandlingva artikolo havis la Esperantan titolon ”Adiaŭ, Nieuwe Binnenweg”, kaj finiĝis per la vorto ”adiaŭ” en Esperanto. Kun permeso de la aŭtoro ni publikigas la tutan tekston en Esperanto.

La Centra Oficejo de Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo fermiĝas. Marc van Oostendorp rememoras pri sia forta ligo kun inventita lingvo en la praktiko.

Dum sesdek ses jaroj ekzistis en Nederlando montrofenestro kie sensuspektaj preterpasantoj povis vidi ekzemplerojn de Reĝo Lear de William Shakespeare, de La taglibro de Anne Frank aǔ de Asterikso la Gaǔlo. Baldaŭ tio finiĝos.
Definitive falis la kurteno por la centra oficejo de Universala Esperanto Asocio (UEA) en Nieuwe Binnenweg en Roterdamo.

Ekde sia fondo en 1908, UEA estis la plej granda Esperanto-organizaĵo en la mondo, kun la celo antaŭenigi la internacian lingvon proponitan en 1887 de la pola okulkuracisto Lejzer Zamenhof. La oficejo estis establita en Roterdamo en 1955, post sidejoj en Ĝenevo kaj Londono.

Ĉe sia apogeo, Nieuwe Binnenweg estis la fieraĵo de la movado: oficejo kie homoj el plej diversaj landoj kunlaboris Esperantlingve, unu el la malmultaj lokoj kie eblis atentigi kolegon en Esperanto ke la necesejo denove ŝtopiĝis. Ĝi estis la loko kie oni redaktis la vaste legatan monatan revuon Esperanto, organizis la internaciajn kongresojn, kaj kie do troviĝis ankaŭ librovendejeto, krom granda biblioteko.

Mi estis tie ofta vizitanto. Kiel juna knabo, enamiĝinta al la strebo plibeligi la mondon pere de lingvo. Kiel studento, pensanta ke eblas ekscii plej multe pri lingvo tie kie inventita lingvo estas uzata en la praktiko. Kiel mezaĝa viro fleganta rilaton de amo-malamo kun la foje mirigaj idealistoj de la movado, sed neniam malliganta sin de tiu. Mi paŝis en la oficĉambron de la severa finna direktoro, vidis ludi la filinon de la hungara revu-redaktoro, sidis ĉe la kaftablo kaj ridis kun la bosniano Simo, la kroato Nikola, la rumano Ionel, la nederlanda Atie.

Eĉ ne estas evidente ke nun ekzistus malpli da Esperanto-parolantoj ol pasintece. Aplikaĵoj kiel Duolingo logis centmilojn da homoj al la ideo lerni la lingvon. Nur ke tiuj homoj ne plu sentas sin allogataj al membreco en iu asocio. Krome la konstruaĵo iĝas ĉiam pli multekosta – ekzemple, necesus signifa investo por plenumi la postulojn de la energi-normoj –, kaj ankaŭ la laborkostoj en Nederlando iĝas tro altaj por internacia asocio.

Plej multaj laborantoj estis jam maldungitaj aŭ proksimiĝas al pensiiĝo. La libroservo iros supozeble al klubo de bone organizitaj slovakoj, la biblioteko kaj la arkivo al la Nacia Biblioteko de Aŭstrio, kiu jam hejmigas Esperanto-muzeon. Jure la asocio tamen ja restas en Roterdamo.

La Esperanto-movado jam 135 jarojn batalas por demokratia formo de internacieco. Ĉu por tio ĝi elektis la ĝustan formon, pri tio eblas diskuti. Sed nun, kiam la Komitato – la plej alta demokratia organo de la asocio – decidis forlasi Roterdamon, venas fino al unu aparta formo de idealismo en la urbo. Adiaŭ.

Marc van Oostendorp

Tradukis István Ertl

Deklaro de juristoj pri la agreso de Rusio

La estraro de Internacia Jurista Esperanto-Asocio diskonigis deklaron pri la agreso de Rusio kontraŭ Ukrainio. Libera Folio publikigas la tekston.

Kievo

DEKLARACIO DE LA ESTRARO DE INTERNACIA JURISTA ESPERANTO-ASOCIO OKAZE DE LA AGRESO DE RUSIO KONTRAŬ UKRAINIO

Depost la jaro 1945 la internacia komunumo havigis al si, pere de Unuiĝintaj Nacioj, taŭgan instrumenton por disvolvi inter la nacioj amikajn rilatojn bazitajn sur la respekto de la principo de egaleco de la rajtoj de la popoloj kaj de ilia rajto disponi pri si mem, kaj fari ĉiajn aliajn disponojn taŭgajn por solidigi la pacon de la mondo, laŭ la artikolo 1-a de la Ĉarto subskribita en la urbo San-Francisko en tiu jaro.

Same, la artikolo 2.1 de la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj proklamas, ke la membroj detenas sin, en siaj internaciaj rilatoj, je minaco aŭ uzo de forto, ĉu kontraŭ la teritoria integreco aŭ politika sendependeco de ia ajn ŝtato, ĉu en ia alia maniero malkongrua kun la celoj de la Unuiĝintaj Nacioj. Pro tio, agres-milito ne povas esti akceptata en nia mondo, des pli se oni scias, ke ekzistas nukleaj armiloj kapablaj detrui kelkfoje la tutan homaron.

Pro ĉi ĉio, IJEA, kiu proklamas en sia celaro strebi al justeco, laŭleĝeco, efektivigo de la homaj rajtoj kaj la demokratio en la mondo, rifuzas kaj kondamnas la ĵusan agreson realigitan de Rusio kontraŭ Ukrainio, ĉar ĉi tiu agado tute ne kongruas kun la principoj de Unuiĝintaj Nacioj, internacia asocio kie Rusio ĉefrolas, sed hodiaŭ ĝi ŝajnas forgesi ilin.

IJEA alvokas por tuja paco en Ukrainio, por ke ukrainoj, rusoj kaj ĉiuj najbaraj popoloj povu vivi en paca etoso. Nia asocio ankaŭ solidarecas kun ĉiuj viktimoj, speciale kun la plej etaj kiuj vidas, ke normala vivo en familio kaj lernejoj haltas kaj, por savi siajn vivojn, ili devis ekigi malfacilan vojon por atingi rifuĝon en najbaraj landoj – senfinan dankemon al tiuj ŝtatoj kiuj bonvenigas kaj akceptas ilin.

IJEA, kompreneble, ne prenas politikajn poziciojn, tamen hodiaŭ ne temas pri politika disputo, sed pri milit-agreso tute kontraŭa al la Internacia Juro kaj al la paca kaj kunlaborema spirito kiu devas regi la internaciajn rilatojn.

Laste, IJEA alvokas al ĉiuj instancoj, speciale al la Konsilio pri Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj, ĉesigi la militon; al najbaraj landoj akcepti ĉiujn rifuĝintojn kiuj devis foriri el sia lando por savi siajn vivojn; kaj al la Prokurorejo de la Internacia Puna Kortumo por pristudi la terurajn okazintaĵojn kiuj povus esti plenumitaj dum ĉi tiu milit-agreso, kaj la respondecon de la agresantoj.

La Estraro de Internacia Jurista Esperanto-Asocio
Lisbono, la 28-an de februaro 2022.

Deklaro de SAT kontraŭ la milito en Ukrainio

La plenumkomitato de SAT, kaj la organiza komitato de la 95-a SAT-kongreso, kiu devis okazi ĉi-jare en Moskvo, diskonigis komunan deklaron pro la milito en Ukrainio. Libera Folio publikigas ĝian tekston.


La ĉefurbo de Ukrainio en pli paca epoko.

Komuna Deklaro de SAT Plenumkomitato kaj la Organiza Komitato por la 95-a SAT-kongreso, kiu devintus okazi ĉi-jare en Moskvo

La Organiza Kongresa Komitato por la 95-a Kongreso de SAT, kune kun la Plenum-komitato de SAT, konstatas, ke pro la morala kaj praktika maleblo okazigi kongreson de SAT en militanta lando, la kongreso ĉi-jare ne povos okazi ĉeeste.

Ni kondamnas la teruran agreson de la nuntempa registaro en Rusio kontraŭ la ukraina popolo. Ni subtenas la kontraŭmilitan movadon en Rusio, kaj esperantistojn, laboristojn, studentojn kaj popolojn en la mondo, kiuj helpas civilulojn en Ukrainio. Diplomatio tutmonde devas agadi por ĉesigi la militon kaj ne akceligi konfliktojn. Ne al milito. Jes al paco!

Dum la sekva periodo ni provos trakti diversajn manierojn krei alternativojn al la ĉeesta kongreso planita por Moskvo. Ni esperas okazigi aranĝojn, verŝajne virtualajn, kiuj ebligos esperantistojn interkompreniĝi kaj diskuti pri diversaj pacmovadoj, sociaj reagoj kontraŭ milito, kaj simile. Ni ankaŭ provos serĉi manieron okazigi kongreson iamaniere, eĉ se virtuala, kaj intencas fokusigi ĝin pri pacmovadoj. Ni bonvenigos proponojn de SAT-membroj kaj aliaj esperantistoj pri tiaj temoj.

Plenumkomitato – Sennacieca Asocio Tutmonda
Organiza Kongresa Komitato – 95-a Kongreso de SAT

TEJO gajnis unu estraranon kaj perdis du

Dum la komitatkunsido de TEJO, Tyron Surmon estis elektita kiel estrarano por anstataŭi Matheus Pacheco, kiu rezignis antaŭ tri semajnoj. Sed la komitato voĉdonis por eksigi Uriel Gurdián pro lia malaktiveco, kaj Alexandre Raymond decidis rezigni. Pri la membroj en la kategorio ”junaj amikoj” oni plu nenion scias.

Dum pasintaj semajnoj, la komitato de TEJO maltrankvilis pri la aktiveco de iuj estraranoj kiuj maltrafis kunsidojn kaj ne raportis pri sia laboro. Je la 2-a de februaro, Matheus Pacheco perdis sian estraran postenon pro tri sinsekvaj maltrafitaj voĉdonoj. Sed li ne estas la sola homo kiu ne plene aktivas en la estraro. Uriel Gurdián kaj Alexandre “Alekĉjo” Raymond maltrafis kelkajn voĉdonojn kaj kunsidojn de la estraro.

Dum la komitatkunsido, la prezidanto Léon Kamenický agnoskis ke estas granda malekvilibro en la estraro, ĉar estas unu parto kiu faras multe da laboro kaj alia kiu ŝajne ne havas tiom da tempo. Tiu kaŭzas “streĉon” kaj “frustriĝon” al ili, li diras.

Kiam oni prezentis la jarraporton kaj la realigplanon de TEJO, videblis ke la sekcioj pri la respondecoj de Gurdián kaj Pacheco estis tute malplenaj kaj tiuj de Raymond havis nur kelkajn vortojn.


Uriel Gurdián

Kiam li raportis pri la komisiono de talento, pri kiu li respondecas, Raymond diris:

– Mi devas vere konfesi ke mi malmultege faris.

Kiam Patrico Iglesias (komitatano B) demandis kial li ne ĉeestis kunsidojn, li pardonpetis kaj diris ke li ne povis partopreni ĉefe pro sia laboro kaj ke antaŭ tri semajnoj li estis malsana.

Sed Tyron Surmon (komitatano A por Britio) ne akceptis tion kaj forte kritikis Raymond. Li diris ke ne gravas ĉu lia malsano estis antaŭ tri semajnoj aŭ tri monatoj:

– Vi neniam estis aktiva, vi nur unu aŭ du fojojn ĉeestis estraran kunsidon, vi neniam verkis cirkuleron. Mi parolas rekte ĉar mi volas emfazi ke tiu sinteno laŭ mi estas neakceptebla, do temas pri respektemo al viaj kolegoj. Estas mia prefero honeste ke ambaŭ Alekĉjo kaj Uriel estu eksigitaj de la estraro pro la fakto ke ni devas havi bazan kondiĉon de aktiveco.”

Tiam la kunsidestro interrompis lin, ĉar la aktivado de la estraro ne estas en la tagordo.

La diskuto turniĝis al la elekto de nova estrarano por anstataŭi Matheus Pacheco. Estis nur unu kandidato, Tyron Surmon. Michael Boris Mandirola (komitatano B) skribis en la komitata retlisto ke li “forte kontraŭas la metodon de ĉi tiu alelekto”, ĉar la estraro ne okazigis malferman alvokon kaj proponis nur unu kandidaton.

Responde, Kamenický skribis ke la estraro kaj la elekta komisiono kontakits kelkajn homojn, sed nur Surmon pretis kandidatiĝi. Li kritikis Mandirola, ĉar li “montris ke” li “ne pretas vere fari kompromisojn”. Li aldonis ke li iam “tremas” kiam li devas respondi al la “atakemstilaj retmesaĝoj” de Mandirola. Li skribis ke ofte oni faras malferman alvokon nur ĉar oni devas kaj ĉiuj jam scias la rezulton. Laŭ li, tio estas “nur ŝajnludado je malfermeco.”


Tyron Surmon

Sed malgraŭ la plendo, Tyron Surmon estis elektita kiel estrarano kun 90% da voĉoj favore kaj 10% kontraŭ. Poste, oni aldonis la temon de aktiveco de la estraro al la tagordo kaj Raymond anoncis ke li rezignos je la fino de la komitatkunsido. Li diris ke li preferus esti komisiito pri kongresoj ol estrarano.

Michael Boris Mandirola demandis, kial Uriel ne ĉeestas la kunsidon kaj ĉu li ankoraŭ aktivas. Estis malklare ĉu li entute plu estas estrarano, ĉar laŭ la reglamento, estrarano kiu partoprenas nek du sinsekvajn voĉdonojn nek komitatkunvenon estas konsiderata kiel demisiinta.

Iglesias volis doni lastan ŝancon al Uriel kaj esperis ke li reaktiviĝos. Sed Kamenický klarigis ke la estraro jam komunikis kun Uriel kaj li jam promesis ke li estos pli aktiva. Sed poste li ankoraŭ ne partoprenis la kunsidon kaj eĉ ne donis kialon pri lia neĉeesto. Do laŭ Kamenický, la estraro jam proponis ĉiun eblan subtenon al li kaj jam donis ŝancon al li.

La komitato voĉdonis por eksigi Uriel kaj 80% voĉdonis jes.

Dum la diskuto pri la jarraporto, venis nur unu demando, de Manuela Burghelea (komitatano Ĉ), kiu demandis pri la “elefanto en la ĉambro”: la jarraporto diras nenion pri la Junaj Amikoj de Esperanto. La Ĝenerala Sekretario Rogier “Roĉjo” Huurman respondis: “tiu estas tre trafa priskribo de la realeco, ĉar ne estas io por priskribi.”

Laŭ la realigplano, baldaŭ okazos elekto de la komitatano C kiu reprezentas la junajn amikojn, sed Huurman agnoskis, ke tio probable estos prokrastita. Li konfesis ke tiu estas kontraŭ la reglamento, sed efektive elekto de komitatano C neniam okazis ekde la kreo de la posteno en 2015.

Estis prezentoj de du asocioj kiuj petas aliĝi al TEJO kiel novaj landaj sekcioj: Indonezio Esperantista Junulara Organizo (IEJO) kaj Senegala Esperanto-Junularo (SEJ). Sed oni anoncis ke ne eblas voĉdoni pri aliĝo, ĉar iliaj statutoj ankoraŭ ne pretas.

Post la kunsido, Huurman anoncis ke kvar komitatanoj estas eksigitaj, ĉar ili ne estas individuaj membroj de TEJO. Ili estas Niyukuri Gilbert (komitatano A por Burundo), Kamil Getka (komitatano A por Pollando), John Magessa (komitatano A por Tanzanio) kaj Rakoen Maertens (komitatano Ĉ).

Magessa estis eksigita antaŭ nur ses monatoj pro maltrafitaj voĉdonoj, sed eksigitaj komitatanoj rajtas re-aliĝi al la komitato se ili estas renomumitaj de sia landa sekcio.

Robert Nielsen

Le sosia de Putyin time, que on deveni aggressive e le occidera, quando on le vide

 

Dum tote le mundo specta Vladyimir Putyin, su sosia proba evitar le attention, proque ille time esser occidite.

Post le attaccos contra Ukraina le sol sosia professional de Putyin, Slawek Sobala, 53 annos es anxie a su securitate – scribe le jornal hungare Metropol secundo le Daily Star. Le homine polonese time, que le ukrainianos vivente in su citate natal Wroclaw e le demonstrantes contra le guerra le miscera con Putyin e pote tornar se contra ille in cata momento. “Illes me diceva plure vices, que io appare como Putyin e ora io time, que illes deveni furiose o aggressive e illes me occidera quando illes me vide” – diceva Sobala.

 

Le sosia se describe del resto como un homine allegre e pacific e anque ille non es de accordo con le guerra. Le homine de 53 annos gere un firma de livration, le labor de imitation le servi solo como un addition.

 

Io laborava durante octo annos como sosia de Putyin e durante isto io debeva facer multissime videos e altere cargas.” -ille declarava e addeva, post quando le guerra habeva essite comenciate, su opinion se cambiava super le presidente russe.

 


 

Kritiko kontraŭ deklaro de UEA pri Ukrainio

UEA malfrue, la 27-an de februaro, post longa pripensado publikigis deklaron pri la milito en Ukrainio. La deklaro rapide renkontis kritikon de multaj esperantistoj, ĉar ĝi estas ampleksa sed senenhava, kaj eĉ ne mencias Ukrainion aŭ Rusion.


Festado de la tago de sendependeco en Ukrainio.

En sia deklaro UEA klarigas, ke la asocio ”ne prenas politikajn poziciojn, krom pledi por la justeco de egalrajtiga internacia komunikilo”. Anstataŭ alvoki la atakantojn ĉesi mortigi homojn, UEA alvokas ”en nia propra konscio elradikigi antaŭjuĝojn kaj malamon al konatoj kaj nekonatoj”.

Por alveni al tia mondoskua deklaro la estraro de UEA bezonis plurajn tagojn:

– Kvankam nia asocio estas neŭtrala, decas ke UEA reagu pri tiaj mondskuaj eventoj, ĉar la vizio de Zamenhof ja estis ankaŭ paca. Ekde ĵaŭdo la estraro intense diskutas kaj prilaboras la plej taŭgan reagon kaj hodiaŭ aperos Gazetara Komuniko, skribis estrarano Amri Wandel en la komitata diskutejo en dimanĉo.

Prezidanto Duncan Charters siaflanke klarigis:

– Mi ricevis de komitatanoj kaj aliaj plej diversajn opiniojn: ke UEA nepre nenion deklaru pro la neceso de neŭtraleco, ke ni prenu fortan pozicion por la paco kiu ne kaŭzu politikajn aŭ personajn problemojn por nia Asocio kaj niaj membroj en specifa lando, aŭ ke ni kuraĝe denuncu la iniciatintojn (persone kaj nacie) de la invado al suverena ŝtato kun sekvo de mortigoj de senkulpaj civitanoj.

Laŭ li UEA en sia deklaro elektis ”mezan vojon”. Baldaŭ tamen ekprotestis esperantistoj, kiuj trovis la tekston komplete nenidira. Erin Piateski en komento en publika Facebook-diskuto skribis:

– Tio estas la meza vojo, ĉu? Meza inter kio, mi scivolas? Nur unu popolo suferas atakon nun, nur unu lando en orienta Eŭropo estas atakata, kaj oni eĉ ne donis la dignon al tiuj lando kaj popolo, diri la nomon (Ukrainio, kaj la ukrainoj, memevidente). Ĉu oni vere ne povas klare esprimi solidarecon kun la ukrainoj kiuj timas por siaj vivoj? Ĉu vere ne? Oni ne devis fini la mesaĝon kun “Slava Ukraini” /Slava Ukrajini en la ukraina signifas “Gloron al Ukrainio” – red./, sed damne, kial ja entute diri ion ajn, se en la fino oni eldonas tekston kiu diras nenion?

Ĝenerala sekretario Aleks Kadar defendis la linion elektitan de UEA:

– Kio estas la utilo, ke UEA faru kiel preskaŭ ĉiuj landoj kaj organizaĵoj, kondamnante la militan agreson? Se ĉiuj diras la samon, kiel eblas aŭdigi sian voĉon? Nun UEA esprimas sin, sed apogante pacon. Ne estas la rolo de UEA kondamni landon aŭ registaron.

Przemysław Wierzbowski ne konsentis:

– Kio estas la utilo reagi, se parolante pri ”militaj tondroj” la komuniko eĉ ne diras la nomon de Ukrainio? Pensante pri mita neŭtralismo kaj forgesante pri konkretaj faktoj, oni verkis longajn alineojn sen enhavo.

Samopiniis Erin Piateski:

– Jes, precize. Longaj alineoj sen enhavo. Pli bone diri nenion ol diri tion. UEA apenaŭ estas nacia registaro ke oni iel atendis reagon de ĝi. Tre multaj internaciaj organizoj ne diris ion. Laŭ mi oni minimume esprimu subtenon, klare, al la ukrainoj kiuj suferas, aŭ oni diru nenion. Oni nenion devas diri pri militistoj. Sed ĉi tiu konflikto ne havas du flankojn, estas nur unu lando kiu suferas invadon.

La antaŭa prezidanto Humphrey Tonkin ŝajne ne estis konsultita antaŭ la publikigo de la deklaro, ĉar li decidis verki propran deklaron pri la sama temo. Ankaŭ ĝi estas ne tre akra, sed ĝi almenaŭ mencias, pri kiuj landoj temas, eĉ se ĝi nenion diras pri tio, kiu kulpas pri la milito, kiu laŭ Tonkin estas nur “disputo”:


Mesaĝo al UN pri la Rusa-Ukraina Disputo

Kun konsterno Universala Esperanto-Asocio, notante la eksplodon de milito inter Rusio unuflanke kaj Ukrainio aliflanke, sin demandas kial la monda ordo starigita de la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj en 1945 kaj la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj en 1948 por interalie la paca solvado de interŝtataj disputoj ne sufiĉis en tiu ĉi okazo. Ni alvokas al ĉiuj ŝtatoj respekti tiun mondan ordon, utiligante la Sekurecan Konsilion kaj la Ĝeneralan Asembleon de UN por ties intencataj celoj, kaj aŭskultante la voĉojn de la civila socio de la mondo, kiu unuflanke portas la ŝarĝojn truditajn al ĝi de ties registaroj kaj aliflanke sopiras al paca mondo en kiu la komunikado venku kontraŭ la perforto kaj la paca solvo de disputoj superu la sensencan nuligon de homaj vivoj.


Eŭgeno Kovtonjuk, komitatano A por Ukrainio, kritikis la deklaron de Tonkin:

– Tro multe da sango de ambaŭ flankoj por nomi teruran militon disputo inter du landoj. Tiam okazis disputo inter Usono kaj Vjetnamio, Turkio kaj Kipro, kaj multaj aliaj. Tio vere estas disputo ĉu Ukrainio savos Eŭropon de sekva disputo.

Cetere estus interese vidi, kiel la Sekureca Konsilio de UN, kiun nun prezidas Rusio, sekvos la admonon de Tonkin kaj postulos ke Rusio haltigu sian atakon kontraŭ Ukrainio.

 


Deklaro de UEA la 27-an de februaro 2022

“Ni ne ĉesu labori por paco inter homoj kaj nacioj”: alvoko de UEA al la esperantistoj kaj la mondo

Reage al la militaj tondroj kaj homa sufero en la oriento de Eŭropo UEA deklaras:

En la historio de la homaro homoj strebis al la idealo de paco, sed neniam sufiĉe por certigi ĝian finan atingon. Tamen precize nun niaj modernaj komunikiloj havas la potencon unuigi la tutan mondon por individue kaj kolektive kriprotesti uzadon de perforto kontraŭ senkulpaj kunhomoj, niaj gefratoj. La memoro en kaj ekster Eŭropo pri du teruraj mondmilitoj kun milionoj da mortintoj bilde kaj vorte transdoniĝis kaj gravuriĝis en la konscio de ĉiuj nunaj generacioj.

Kian respondecon ni havas kiel esperantistoj, kiam eksplodas nova konflikto? La iniciatinto de Esperanto, D-ro L. L. Zamenhof, konsciis kaj mem spertis la kondiĉojn, kiuj kaŭzas militadon. Li kunligis siajn pacajn idealojn kun lingvo, kiu ebligas respekteman egalecon en la komunikado cele al reciproka interkompreniĝo inter la homoj. Vera bazo por tiu maturiĝo, kiu kondukus al definitiva forlaso de la deziro superregi aŭ suferigi niajn planedajn kunloĝantojn. En 1906, okaze de la 2-a Universala Kongreso de Esperanto, en Ĝenevo, li deklaris: “Nun, kiam en diversaj lokoj de la mondo la batalado inter la gentoj fariĝis tiel kruela, ni, Esperantistoj, devas labori pli energie ol iam”.

Nia tasko estas klara. Komenci en nia propra konscio elradikigi antaŭjuĝojn kaj malamon al konatoj kaj nekonatoj. Poste kunlabori kun ĉiuj bonkoraj individuoj, kiuj dediĉas sin al edukado por interhoma kompreniĝo. Ni jam akceptis tiun sindevontigon, lerninte Esperanton. Sekve ni ne laciĝu insisti, ke niaj registaroj reprezentu la pacemajn dezirojn de siaj popoloj vivi en senkonflikta harmonio laŭ modeloj de la plej altaj etikaj principoj ekzempligitaj en la Universala Deklaracio de la Homaj Rajtoj. Ni insistu, ke la membroj de Unuiĝintaj Nacioj devigu respekton al tiu Deklaracio, al la Ĉarto de UN kaj al ĝiaj fondaj principoj, kiuj naskiĝis de la deziro, ke neniam ripetiĝu la hororoj de amasmilitado.

Ni levu niajn voĉojn individue kaj kolektive kiel anoj de internacia movado, kiu ĉiutage laboras por paca interkompreniĝo. Per tiu potenco ni konsciigu niajn registarojn, ke necesas plenumi la promesojn faritajn al la mondpopolo: solvi konfliktojn antaŭ ol ili erupcias katastrofe por ĉiuj mondloĝantoj.

UEA ne prenas politikajn poziciojn, krom pledi por la justeco de egalrajtiga internacia komunikilo, kiu faciligos la atingojn de pacaj idealoj kaj amon inter la popoloj. Ni tamen nature kaj senlace esprimas nian solidarecon kun ĉiuj samideanoj, kiuj suferas pro perfortaj atencoj kontraŭ iliaj rajtoj al paca, sekura vivo. Ni jam nun atentas, kiel ni povas helpi en la nuna situacio. La konto Espero ĉe UEA (https://uea.org/alighoj/donacoj/espero) estis fondita okaze de alia kruela milito en Eŭropo por interalie iom helpi al familioj de esperantistaj viktimoj, kaj ni uzos tiun kaj aliajn rimedojn por montri nian solidarecon kun niaj kuraĝaj familianoj (tiu konto estas ĉiam malfermita por tiucelaj kontribuoj). La fondinto de UEA, Hector Hodler, celis krei kunlaboran reton de samideanoj tra la tuta mondo. Ni memoru la modelan laboron de nia Ĝeneva oficejo por kontaktigo de familianoj en alia kriza milito kaj montru, ke ni kapablas tuj agi por doni la praktikan helpon, kiun bezonas membroj de nia tutmonda familio.

Aliĝas al ĉi tiu deklaro la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI).

TEJO kondamnas la invadon de Ukrainio

La estraro de TEJO publikigis rezolucion kiu kondamnas Rusion pro la invado de Ukrainio. Laŭ la rezolucio la milito estas malrespekto de homaj rajtoj kaj tiel kontraŭ la valoroj de TEJO. Ĝi alvokas por paco kaj esprimas solidarecon al ĉiuj kiuj kontraŭas la militon.

La invado de Ukrainio provokis viglan diskuton en telegram-grupo de TEJO kiel TEJO reagu. Aperis diversaj opinioj inter tiuj kiuj volis fortan kondamnon, tiuj kiuj volis ke TEJO estu neŭtrala, kaj tiuj, kiuj opiniis ke ankaŭ NATO kulpas. Oni aldonis la temon al la komitatkunsido, kiu koincide okazis dum la sama semajno.

Dum la komitatkunsido estis debato ĉu TEJO entute faru rezolucion. La nov-elektita estrarano Tyron Surmon kontraŭis tion, kaj argumentis ke TEJO estu neŭtrala pri la milito.

– Mi ne komprenas kio estas la intencita rezulto de tiu deklaro. Ne helpas ion ajn, ne havas konkretan rilaton al la agado de TEJO.

Estrarano Valentin Ceretto Bergerat konsentis ke TEJO estas neŭtrala, sed nur al aferoj kiuj ne rilatas al ĝiaj celoj. Tamen homaj rajtoj estas unu el la celoj de TEJO, kaj invadi alian landon laŭ li ne kongruas kun la valoroj de TEJO.

Dum la tuta kunsido, la prezidanto, Léon Kamenický, havis ukrainan flagon videbla malantaŭ li. Li diris ke necesas ne nur paroli sed ankaŭ agi por helpi homojn en Ukrainio, kaj estas multaj esperantistoj en najbaraj landoj.

– Mi pensas ke silenti en tiu ĉi momento ne estas vere la solvo.


Léon Kamenický kun la flago de Ukrainio

Unu sugesto por helpi venis de Patricio Iglesias (komitatano B), kiu sugestis ke oni povus inviti ukrainiajn rifuĝintojn uzi Pasportan Servon por trovi loĝejojn en aliaj landoj.

La komitato ne havas membron el Ukrainio aŭ Rusio, malgraŭ ke laŭ la retejo de TEJO ĝi havas landajn sekciojn en ambaŭ landoj.

La komitato ne atingis konsenton, kaj eĉ la malneto de la proponita rezolucio multe ŝanĝiĝis dum la diskuto. Pro tio la komitato decidis peti la komisionon pri eksteraj rilatoj prepari rezolucion dum la sekva tago.

La verkado de la rezolucio estis malferma al ĉiuj membroj de TEJO kaj iu ajn povis doni komentojn kaj sugestojn. Dimanĉe vespere la estraro aprobis kaj publikigis la rezolucion. Oni planas traduki ĝin al kelkaj aliaj lingvoj.

Robert Nielsen


Deklaro de TEJO pri Solidareco kun Ukrainio

Sojle de nova milito, L. L. Zamenhof skribis en 1914: Sed memoru, memoru, memoru, ke la sola rimedo, por atingi [konstantan] pacon, estas: forigi unu fojon por ĉiam la ĉefan kaŭzon de la militoj… la regadon de unuj gentoj super aliaj gentoj. (Post la Granda Milito: PVZ Originalaro III, 2692)

Samspirite, kiel organizo dediĉita al libereco kaj la respekto de homaj rajtoj, TEJO kondamnas la invadon de Ukrainio iniciatitan de la registaro de Rusio. TEJO strebas al solidareco kaj estimo inter la popoloj kaj pledas por ke homoj ne suferu militon kaj ĝiajn efikojn, kiuj dividas la homaron. La milita agado fare de la registaro de Rusio kontraŭas niajn idealojn pri demokratio, tutmonda paco kaj interkompreniĝo; ĝi estas danĝera malrespekto de la fundamentaj homaj rajtoj. Tial ni decidis ne silenti pri ĝi.

TEJO solidarecas kun ĉiuj viktimoj de la milito: kun mortigitoj kaj vunditoj kaj kun ĉiuj rifuĝintoj. Al ĉiuj niaj membroj, aktivuloj, partneroj kaj samideanoj en Ukrainio ni dissendas nian subtenon. Ni ankaŭ agnoskas la suferon de rusianoj, kiuj estis kontraŭvole enplektitaj en la militon. Ni solidarecas kun la kuraĝaj rusianoj, kiuj manifestacias kontraŭ ĝi riskante malliberiĝon. Ni salutas tiujn pacajn batalantojn kiel parolantoj de lingvo de paco. Ni petas al niaj samideanoj en la tuta mondo, kaj aparte en Ukrainio kaj Rusio, interkompreneme kaj gefrate dialogi por flegi pacajn rilatojn inter la homoj, malgraŭ la kondamninda ago de la registaro de Rusio.

TEJO alvokas por paco en Ukrainio, por ke homoj povu vivi sen risko de perforto, morto aŭ subpremo. Ni pledas por la tuja retiriĝo de la militistaro de Rusio el Ukrainio kaj por la respekto de la homaj rajtoj. Ni alvokas al ĉiuj internaciaj instancoj strebi utiligi diplomation por ĉesigi la konflikton, provizi savan helpon al la viktimoj kaj konstrui stabilan pacon. Tio baziĝu sur la respekto de ĉies homaj rajtoj, inkluzive de lingvaj rajtoj de etnaj malplimultoj. Ni apelacias al ĉiu esperantisto tra la tuta mondo: subtenu la homajn rajtojn, pacon kaj interkompreniĝon.

Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO)

la 27-an de Februaro 2022

Rusiaj esperantistoj kontraŭ la milito

Kvar eksaj kaj unu nuna funkciuloj de Rusia Esperantista Unio sendis al Libera Folio deklaron kontraŭ la milito en Ukrainio.

En ĉi tiu teruriga tempo ni, nunaj kaj eksaj aktivuloj de E-movado en Rusio kaj estraranoj de la Rusia Esperantista Unio, sendas nian plej sinceran kunsenton kaj plej bonajn dezirojn al la ukrainiaj samideanoj. La agreso de la rusia registaro estas nepermesebla kaj ne ĉiuj esperantistoj el Rusio subtenas ĝin.

Ni esperas, ke plejmulto de tiuj estas kontraŭ la milito, malgraŭ unuopaj eldiroj favore al ĝi.
Ni esperas, ke la milito plej baldaŭ finiĝos.
Ni esperas, ke Ukrainio, ties loĝantaro kaj interalie geesperantistoj postvivos ĝin.
Ni esperas, ke ukrainiaj esperantistoj ankaŭ estonte havos bonajn rilatojn kun rusiaj samideanoj.

Milito ne estas solvo. Milito estas kontraŭhoma. Milito estas kontraŭ la ideo de Esperanto kaj esperantismo.

(alfabetorde)

Grigorii Arosev
eksprezidanto de REU

Aleksandr Blinov
eksa ĝenerala sekretario de TEJO kaj eksa estrarano de REU

Irina Gonĉarova
estrarano de REU, prezidanto de la E-Asocio MASI

Nikolao Gudskov
eksprezidanto de REU

Georgij Kokolija
eksprezidanto de REU

Malamikeco de la nacioj: falu, falu

Reage al la atako de Rusio kontraŭ Ukrainio Jarek Parzyszek sendis al ni la ĉi-suban vidpunktan artikolon. Ni volonte publikigos vidpunktojn de Esperanto-asocioj aŭ individuaj esperantistoj el la koncernaj landoj.


Membroj de la Esperanto-klubo de Ĥarkivo en nordorienta Ukrainio renkontiĝis okaze de la Zamenhof-tago. Nun al Ĥarkivo proksimiĝas la rusia armeo.

Malamikeco de la nacioj: falu, falu
Jam tempo estas!

L. L. Zamenhof

La supran versaĵon la 19-jara L. L. Zamenhof prezentis al siaj amikoj, en praesperanto. Dum sia tuta vivo la revanto Ludoviko Lazaro pledis por dialogo de la homfratoj. Li estis idealisto, kredanta ke povas finiĝi la epoko de malamo kaj tutmonde ekregi paco.

Antaǔ sia morto, spite la regantan malamon, li skribis la faman Leteron al diplomatoj, alvokante ilin al akceptado de la aliaj gentoj por trankvila, paca kunvivado kaj toleremo.

Ludoviko forpasis dum La Granda Milito, kaj la internaciaj organizaĵoj ne ordigis la mondon. Post La Dua Mondmilito Sovetio ”tenis” stabilecon, subpremante gentojn de orienta Eǔropo. Post 50 jaroj tiu ”argila paco” falis, unue en Balkanoj, poste en Baltio, Kartvelio, Ukrainio.

Bedaŭrinde la mondo estas tia, ke la fortuloj volas decidi pri la vivo de la malfortuloj. Se via najbaro scias, ke vi ne estas sufiĉe forta – ne miru, ke tiu najbaro atakos vin! Memoru, ke la aliaj – najbaroj, observantoj kaj komentantoj el la mondo – ne savos vin.

La danĝera slavo opinias kaj aǔdacas pruvi, ke nur li pravas kaj havas pli multajn rajtojn. Ni, silenta plimulto, deziranta travivi unu plian tagon, jaron, jardekon, timas kaj tremas. Iam, hieraŭ, antaŭhieraŭ, ni kredis, ke ni vivas en pli paca, trankvila, amika mondo. Evidentiĝis, ke la bla-bla-ado de la politikistoj el la „pli riĉa parto de la mondo” ne sufiĉas.

Ŝajnis ke la revoj de idealistoj, kiel Ludoviko, la ”politika dialogo” pri la paco, sufiĉas. Bedaŭrinde, kiel dum la pli fruaj epokoj, evidentiĝis, ke la politika retoriko ne sufiĉas.

Mi komprenas, ke por multaj – ĉefe eŭropanoj – gravas: gaso, petrolo kaj riĉaj turistoj. Ni zorgas nur pri niaj familio, domo, regiono, lando. La cetera mondo povas disfali?

Mi scias ke ni idealistoj, kiuj revis kaj provis sekvi la homaranajn revojn, tre malmultas. Sed memoru: al la vorita Minsko, al la detruata Kievo tre proksimas Bratislavo, Varsovio, Berlino…

Mi ne volas militi, sed mi kredas ke kune eblas ekonomie devigi la tiranon revekiĝi!

La tuta homaro, en familion
Unuiĝi (iam) devas!

Jarek Parzyszek

Le bove mute

 

In le alphabeto de yiddish il ha un littera

que non sona del toto

Illo es nominate shtumer alef – alef mute

e alef significa bove

Le bove mute sta in le comencio del parolas

e monstra que le littera sequente 

ha le forma vocalic

Illo labora durmente sin lamentar

durante que le altere litteras

parla e discute interrumpente le un le altere

Patientemente le bove mute specta

le curso del historia e le sorte del populo

Illo veni a nove paises

a vices incontrante amicitate

e a vices hostilitate e violentia

Illo specta como nasce grande litteratura

ma anque como libros es comburite

Illo vide como alcunos vole occider le lingua

e como illo supervive malgrado toto

Le bove mute es scribite

per homines con cappellos e perruccas

ma anque de illes con testa nude

e portatores de bonettos de omne typos

Le bove mute deveniva anque mi amico

A vices io lo seque al pastura

in poco cognoscite pratos litterari

ubi le ancestres olim ambulava

Junaj esperantistoj ekde 1878 iĝos libro

La ŝanĝiĝantaj kulturoj, moroj, kaj agadoj de junaj esperantistoj dum diversaj epokoj estos en la centro de planata verko pri la historio de la junulara movado. Estos esplorata interalie la junulara lingvaĵo tra la jaroj kaj la signifo de muziko en la movado. La libro aperos ankaŭ en aliaj lingvoj.


Hispanaj partoprenantoj dum la IJK en Krakovo 1987. Foto: Mediateko CLZ.

La fondaĵo Esperantic Studies Foundation subvencias kvar aktivulojn por verki novan libron pri la historio de la Esperanto-junularo ekde 1878 ĝis hodiaŭ. La libro laŭplane aperos en 2024 kaj pri la projekto kunlaboras ankaŭ UEA, TEJO kaj Esperanto-Asocio de Britio (EAB). Libera Folio parolis kun Hans Becklin por ekscii pli pri la projekto.

Ĉu vi povus klarigi kiel la projekto realiĝis?

– Antaŭ pluraj jaroj mi kaj Karina Oliveira priparolis iaman revon ŝian pri la verkado de faka libro pri la historio de la Esperanta junularo. Tiu temo plurfoje releviĝis, ĝis ni decidis ne simple revi sed fakte ekokupiĝi pri ĝi.

– Tial ni trovis du aliajn kunlaborantojn kun faka sperto, la doktoriĝantan sociologon Manuela Burghelea kaj la magistron pri historio Tyron Surmon. La skipo komencis kunsidi en 2020 por priparoli la konturojn de la projekto.

– Evidentiĝis, ke por havi veran interfakan libron pri la junularo kaj TEJO ĝenerale, ni devos multe esplori en diversaj arĥivoj kaj intervjui iamajn motorojn de la movado. Tio povas kosti multe, do nia grupo decidis peti de ESF subtenon al la projekto. Bonŝance, ESF ne nur konsentis, ke la projekto estas grava, sed ankaŭ invitis ĝin fariĝi interna projekto de la fonduso, ne nur subvenciata ekstera projekto. Tio havas diversajn administrajn avantaĝojn al ni, kiuj povas baze okupiĝi pri la esplorado kaj verkado, ne pri etatoj, ĝiroj, eldonado, kaj longdaŭra mastrumado de datumoj.

– La projekto, kvankam ligita al TEJO teme, en la realo estas projekto de la kvaropo kaj ESF. Ĝis nun nian esploradon subtenis finance kaj alie UEA, TEJO kaj la Esperanto-Asocio de Britio. Ni antaŭvidas aliajn kunlaborojn dum la daŭro de la projekto – ĉi-jare kun la universitato Princeton en Nov-Ĵerzejo, Usono.

– Ni planas plu esplori ĝis almenaŭ la fino de 2024, verkante ĉapitrojn kaj reviziante dum la esplorado daŭras. Espereble la interfaka aliro donos al ni sufiĉe interesan libron, kiu malgraŭ sia fakeco povos interesi ankaŭ la ordinaran Esperantiston kiu volas ĝui nefikcion en la internacia lingvo.

– Laste, ni planas tradukigi la libron en la anglan kaj eventuale ankaŭ en aliajn lingvojn (eĉ se nur parte) por povi informi aliajn fakulojn pri la junulara Esperanto-movado.

Kiujn temojn traktos la libro?


Hans Becklin.

– La libro traktos la tutan historion de Esperanto el la perspektivo de juneco, ekde la gimnazia debuto de pra-Esperanto la 17-an de decembro 1878 ĝis la nuna momento, kalejdoskope per la engaĝado de diversaj fakoj kaj esplormetodoj. La precizajn tezojn kaj temojn, ĉirkaŭ kiujn ni strukturigos la libron, ni ankoraŭ ne scias, ĉar ni estas komence de la esplorado.

– Ni tamen ja scias, ke ĝi ne estos seka historio de organizaĵoj, sed temos multe pli pri la ŝanĝiĝantaj kulturoj, moroj, kaj agadoj de junaj Esperantistoj. Ni planas, ekzemple, studi la lingvaĵon de la junularo, per la konstruado kaj analizado de korpusoj, la gravecon de muziko, la aperon de junulara konscio, la efikon de la tutmondiĝo de TEJO, la motivojn de diversaj gvidantoj, la deklarojn kaj rezoluciojn de la kongresoj, la uzon de Esperanto kiel forumo por renkontoj inter okcidento kaj oriento, kaj tiel plu.

Kiel la libro kovros la junularon ekster TEJO?

– La libro, kiel dirite, estas ne nur pri TEJO, sed pri la tuta historio de la junularo en Esperantaj rondoj. Evidente tio signifas, ke TEJO rolos centre, sed ekzistas ankaŭ pli fruaj provoj organizi la junularon, ofte per taktikoj tute fremdaj al la nuna epoko. Ni memoru, ke pluraj el la pioniroj en diversaj kampoj lernis kaj propagandis Esperanton unue per junulara aktivado — ekzemple, Hodler kaj Privat publikigis kiel gimnazianoj la revuon Juna Esperantisto ekde 1903. Pro ties neŭtrala movado junulara, iusence praulo de TEJO tamen, ni ne forgesu pri la studentaj, laboristaj kaj soldataj movadoj. La diverseco de socia organizado kreis diversajn kampojn de aktiveco – Baghy kiel juna militkaptito instruis Esperanton unue al siaj samkazernanoj!

– Aldone, pro la eŭropcentrismo en TEJO ekzistas junularaj movadoj koincidaj en aliaj regionoj, kiujn ni neniel volas neglekti simple pro manko de atento el Roterdamo tiudirekten. Tiujn ni kiel fakuloj trovas aparte interesaj kaj studindaj, precipe ĉar pri la historio de TEJO jam ekzistas mallongaj verkoj, el pure organiza vidpunkto (kiam okazis kongresoj, kiu prezidis, kaj tiel plu).

Ĉu estas konflikto de intereso se TEJO pagas por libro pri si mem kaj la verkantoj estas TEJO-komitatanoj?

– Laŭ mi, intereskonflikto ne estas. Ne TEJO pagos por la libro (formale ĝi havas neniun rilaton al la projekto). Naŭdek kvin elcentoj de la libro verkiĝos pri periodo en la historio de la junularo, kiun ni ne partoprenis. Laste, niaj reputacioj kiel fakuloj iusence dependas de la objektiveco kaj klara analizado de la fontoj, eĉ se tio postulas kritikon de TEJO, UEA, aŭ la Esperanto-movado ĝenerale. Ni forte deziras, ke la libro utilu ne nur al Esperantistoj, sed ankaŭ al fakuloj, kiuj scivolas pri diversaj flankoj de la Esperanto-movado.

Ĉu vi rajtas diri kiom estas la subvencio de UEA, TEJO, EAB kaj ESF?

– La kvaropo laboras volontule, do nenia pago pro la esplorado kaj verkado estas. ESF kompensas la elspezojn neprajn por ebligi ĉeestan esploradon kaj planadon, ofte kadre de alia evento jam en la agendo de la grupanoj pro domaĝemo al nia klimato. (Estas pli bone vojaĝi malmulte, sed resti pli longe esplorante kaj planante en la ĉirkaŭaĵo, ol vojaĝi duoble, unue al kongreso kaj due al arĥivoj en alia loko.) Kompreneble la kompenso multe varias, depende de la kostoj en la loko vizitata kaj la vojaĝo bezonata por atingi la lokon.

– EAB finance subtenis la esploradon de Tyron en Roterdamo antaŭ pluraj monatoj. Pri tio oni povas legi raporton en lastatempa numero de La Brita Esperantisto. Kadre de la sama vizito UEA kaj TEJO nematerie subtenis la esploradon, gastigante lin en la Volontula Domo, asistante lin, kaj donante laborlokon al li. De tiam TEJO daŭre helpas al la projekto per skanado de valoraj fontoj, kiujn kaj la asocio kaj nia projekto povos utiligi longe.

– Bonŝance, nia projekto kaj TEJO povas simbiozi, kune konstruante bitan arĥivon de valoraj dokumentoj. Tia arĥivo niaflanke aperos en la reto kune kun la libro, sed estas tute eble, ke TEJO mem aperigos sian propran pli frue. Mi ne antaŭvidas, ke aŭ UEA aŭ TEJO finance subtenos la projekton, sed la nemateria subteno en la realo estas pli grava, precipe pro la abundaj primaraj fontoj haveblaj plej koncentrite en Roterdamo.

Robert Nielsen

Un die nove

Cata nocte nasce un die nove,
como un miraculo, un meravilia,
un nove alba de fortunas
Hodie es le infante de Heri
e le genitor de Deman
Le infantes resimila le parentes
ma con cata generation
le differentias cresce
Quando tote le dies es similar
mi pensatas vade dece annos retro
e tunc io vide
como toto se ha cambiate
Pois io pensa 
dece annos in avante
e me perde in sonios
del futuro incognite

La forumoj en Duolingo malaperos

La lingvolerna retejo Duolingo forigas siajn diskutforumojn, ĉar ilia administrado postulas tro da laboro interalie pro robotaj atakoj. Inter la malaperontaj forumoj estas ankaŭ la aktiva Esperanta forumo.


Adiaŭa mesaĝo en anglalingva forumo pri Esperanto.

Duolingo informis  la 9-an de februaro, ke oni intencas forigi forumojn en Duolingo. Tio koncernas ne ĉiujn forumojn, nur la ĝeneralajn, kiuj ekzistas po unu por ĉiu lingvoparo de la instruata lingvo kaj la lingvo, per kiu oni instruas. Kompreneble la informo kaŭzis multajn demandojn kaj konfuzon.

Mi estas unu el la kontrolantoj de komentoj (la posteno estas sensalajra) por la finna kurso en Duolingo. Jen estas mia persona analizo, kial tiu forigo okazos.

La profesoro Luis von Ahn (konata el pluraj TED-paroloj) kaj ties studento Severin Hacker ekhavis en 2009 la ideon krei senpagan platformon por instruado de lingvoj. La aplikaĵon por la iOS-platformo ili lanĉis en 2012 kaj por la Android-platformo en la sekva jaro. Ekde tiam Duolingo forte kreskis, kaj nuntempe ĝi estas la plej populara reta platformo por lerni lingvojn.

Ĝis nun la enhavon kreis pluraj volontuloj, kiuj helpis plivastigi la sortimenton tiel, ke per Duolingo vi povas lerni 19 lingvojn, plurajn per multaj lingvoj. Unu el la malgrandaj lingvoj (laŭ la nombro de lernantoj) estas Esperanto, kiun oni povas lerni per la angla, la hispana, la portugala kaj la franca. Ĝi havas ete malpli ol 800 000 lernantojn.

Duolingo decidis listiĝi ĉe la Novjorka borso de NASDAQ en 2021 kaj samtempe decidis, ke la kompanio pagu al la produktantoj de enhavo, alivorte al tiuj, kiuj kreas lingvokursojn. Bedaŭrinde ne por ĉiu tasko oni trovis plenumonton, kio kaŭzas, ke oni ne multe ĝisdatigis la kursojn. Tio trafas speciale malgrandajn kursojn.

La kursoj daŭre estas senpagaj. Kompreneble Duolingo devas havi enspezojn, kaj tiucele ekzistas diversaj allogaĵoj, el kiuj la ĉefa estas “strio”. La lernoaplikaĵo registras, ĉu vi trejnas vin ĉiutage. Se ne, vi perdas vian strion. Por antaŭmalhelpi tion vi devas trejni vin ĉiutage aŭ pagi.

Kvankam oni fakte perdas nenion, nek poentojn nek atingitajn rezultojn, se la strio rompiĝas, la homa menso funkcias tiel, ke ju pli longan strion vi havas, des pli entuziasme vi volas konservi ĝin. La strio ja estas videbla al ĉiuj.

La alia ĉefa fonto de enspezoj estas reklamoj, kiujn la sistemo montras al tiuj uzantoj, kiuj ne pagas por la membreco.

Entute la komerca modelo de Duolingo nomiĝas freemium, en kiu la bazaj funkcioj – ĉi-okaze la lernado – estas senpagaj, sed por aldonaj ecoj – konservo de la strio kaj evitado de reklamoj – oni devas pagi.

La ĝenerala regulo pri la freemium-modelo estas, ke ĉirkaŭ 4 elcentoj el la uzantoj devas pagi, por ke la komerco estu mondona. Duolingo konigis en la jaro 2019, ke nur malpli ol 2 elcentoj de la uzantoj akiris pagendan membrecon. Restas do malklare, ĉu Duolingo estas deficita aŭ mondona.

Krom la ekzercoj mem alia grava parto de Duolingo jam longe estas forumoj, kiuj ekzistas po unu ĝenerala por ĉiu lingvoparo. Aldone ĉiu ekzerco havas sian propran diskutejon. La ideo estas, ke oni diskutas ekzercon en poekzerca diskutejo kaj la ĝenerala forumo estas por pli ĝenerala diskuto.

Bedaŭrinde la ĉienpenetra reta rubaĵo eniras ankaŭ en la forumojn. Bonŝance aŭtomate blokiĝas plejparto de la reklamoj, sed ekzistas ankaŭ aliaj formoj de atakoj. Oni povas supren- aŭ malsuprenklaki ĉiun skribaĵon. La ideo kompreneble estas, ke tiel oni scias, kiuj skribaĵoj, komentoj estas bonaj kaj kiuj ne.

Dum la pasintaj monatoj kelkaj forumoj suferas de sistema malsuprenŝatado, kiun tre verŝajne faras robotoj, ĉar alie oni ne povas ekspliki, kial tute normalaj skribaĵoj havas ŝatvaloron de pluraj centoj.

Ĉiuj ĉi rubaĵoj kaŭzas pli da laboro kaj kostoj al Duolingo, kiu jam antaŭe ne estis tiel mondona. Pro tio Duolingo decidis forigi la ĝeneralajn forumojn. Inter tiuj estas ankaŭ la aktiva esperantlingva forumo.

Juha Metsäkallas

112 esperantistoj subskribis peticion por la CO

Dum iom pli ol semajno, 112 homoj subskribis retan peticion kontraŭ la plano vendi la domon en kiu situas la Centra Oficejo de UEA. Tamen la komitato jam faris la decidon. Ni petis la iniciatinton rakonti, kial li starigis la peticion – kaj kial tiom malfrue.


Leon Roijen starigis la peticion en la retejo Change.org.

La peticio kun la titolo ”Haltigu la vendon de la Centra Oficejo, ne al la detruo de UEA” aperis en la retejo Change.org, kiam jam komenciĝis la voĉdonado de la komitato de UEA pri la temo.

La subskriboj kaj komentoj kontraŭ la planata vendo rapide amasiĝis, sed evidente jam estis tro malfrue por influi la decidon de la komitato. La 12-an de februaro finiĝis la reta voĉdono, en kiu majoritato de la komitatanoj subtenis la proponon vendi la domon.

La peticio estis fermita la 16-an de februaro, kiam ĝi jam havis pli ol cent subskribojn. Ni petis Leon Roijen rakonti, kion li esperis atingi.

Libera Folio: Kial vi starigis la peticion?

Leon Roijen:  – Mi starigis la peticion pro pluraj kialoj. Jam de 1962, UEA posedas la domon en kiu troviĝas la Centra Oficejo. Tra la tuta mondo, esperantistoj konas la adreson Nieuwe Binnenweg 176, Rotterdam, kaj vizitis la Centran Oficejon. Por multaj, ĝi estas la koro ne nur de UEA sed de la tuta movado. Mi volas rememorigi la vortojn de Osmo Buller: “pli gravas, ke post la proponita solvo UEA ne plu havus veran Centran Oficejon. Mi ne povas ne pensi, ke en 1940 nazia bombardado detruis la urbokoron de Roterdamo. Nun simila bato minacas la koron de UEA”.

– Tiu minaco nun efektiviĝis. Tio ne nur signifas la detruon de domo simbole tre valora por multaj esperantistoj, sed ankaŭ la detruon de kapitalo. En la nuna nederlanda ekonomia situacio, investantoj preskaŭ interbatalas por akiri tiajn domojn en la grandaj nederlandaj urboj. Eĉ teni la domon nur kiel investobjekton kaj ludoni ĝin estus plej saĝa investo – eĉ se UEA devus aldone investi kapitalon. Ja ne ekzistas multe da investobjektoj pli sekuraj ol nemoveblaĵoj.

– Fine, mi samopinias kun Łukasz Żebrowski, kiun vi pli frue publikigis, ke UEA sen Centra Oficejo inda je tiu nomo estos “nur ŝildo super agadoj de aliaj”.

Ĉu ne pli bonus peticii pli frue kaj ne lastminute?

– Absolute. Eĉ trairas mian kapon la vortoj “historia eraro”. Post 112 reagoj en unu semajno post tre limigita diskonigo, mi kredas, ke ne estas troigo ke ene de kelkaj monatoj povus kolektiĝi 400-500 subskriboj aŭ eble pli. Tiel multajn homojn la estraro kaj komitato de UEA ne povus facile ignori. Mi pensas, ke multe da landaj komitatanoj, kiuj voĉdonis por la vendo, ne sufiĉe konsultis siajn membrojn, male al tio, kion ekzemple komitatano Rubén Sánchez faris, kiu aktive interkonsiliĝis kun la argentina membraro.

– Klaras, ke la batalo por konservi la domon devus okazi pli frue kaj pli ekster aŭ aldone al la batalo en la komitato. Tio estis mistakso mia kaj de ĉiuj homoj, kiuj estas kontraŭ la vendo de la domo.

Kion vi esperas atingi?

– Unue, mi volis klare montri, ke multaj homoj ne volas la vendon de la Centra Oficejo. Vicprezidanto Maia asertis la kontraŭon, sed nun montriĝis la malo. Tio jam gravas pro historiaj kialoj: La estraro kaj komitato poste neniam plu povos aserti, ke la vendo estis larĝe subtenita de la “ordinaraj” esperantistoj.

– Due mi opinias, ke necesas remalfermo de la debato. Mi scias, ke la komitato jam faris decidon, sed la estraro kaj la direktoro grave misinformis la komitatanojn. Sen tiuj misinformoj kaj kun la scio, ke granda nombro da esperantistoj ne subtenas la vendon, ili eble estus alimaniere decidintaj. Ĉi tie ne estas la loko por trakti ĉiujn tiajn misinformojn, sed unu el ili estas la tiel nomata postulo pri energinivelo C, per kiu oni timigis komitatanojn kaj aliajn. Post esploroj miaj montriĝis, ke tute ne estas certe, ke UEA entute devus plenumi tiun postulon. Tutcerte ĝi ne devus plenumi tiun postulon se la “repagtempo” de la energiŝparaj investoj superas 10 jarojn.

– Pri la jam dum jaroj distrumpetitaj “financaj problemoj” devus esplori ekstera, sendependa financa kompanio. Tiuj timigoj ja jam estas tro. Se homoj kiel komitatano Osmo Buller, kiu estis longtempe ĝenerala direktoro de UEA (kaj do tre bone konas ĝiajn financojn) aŭ komitatano kaj matematikisto François Lo Jacomo diras, ke asertataj “financaj problemoj” ne pravigas la vendon de la domo, io putras. Tiuj homoj estas spertuloj. Se kontraŭ ĉiu logiko oni forte puŝas la vendon profetigante plej verŝajne investantojn, oni devus demandi sin, kiel iu skribis en Facebook, kial kaj al kiu oni faras tiun komplezon.

– Prijuĝo de la situacio de ekstera, profesia financa kompanio povus taksi la tre dubindajn, ofte nur duone verajn eldirojn de la direktoro kaj estraro.

Kion UEA laŭ vi faru anstataŭ vendi la domon?

– La tuta buĉado de la Centra Oficejo, alivorte la maldungoj de la oficistoj estis absolute nenecesa. Dum jardekoj, ĝis la pensiiĝo de ĝenerala direktoro Osmo Buller, neniam estis seriozaj financaj problemoj necesigantaj la maldungojn kaj eĉ la vendon de la domo.
Estas nun pluraj opcioj: Anstataŭ fari komplezon al investanto, UEA nun mem povus esti investanto kaj teni la domon kiel rentumantan parton de ĝia kapitalo. Alia opcio estas dividi la domon kun aliaj Esperanto-organizoj kaj okazigi en ĝi viglan por- kaj peresperantan agadon.

– Eble oni ankaŭ povus konsideri kundividi la domon kun TEJO, kaj anstataŭe vendi la volontulan domon. Kontraŭe al eldiroj de la ĝenerala direktoro Martin Schäffer, ke oni ne povos (parte) ŝanĝi la funkcion de la domo, nenio malebligas peti la urban registaron permesi tiujn ŝanĝojn.

– Laste, se oni decidus tamen vendi, mi pledas por nova Centra Oficejo kun plena oficistaro en stabila lando kun modestaj salajroj, kiu respektas homajn rajtojn kaj havas facilan aliron al la ekstera mondo. Kroatio estus bona ekzemplo.

Kiaj homoj subskribis la peticion? Ĉu multaj estas membroj de UEA?

– Homoj de ĉiuj aĝoj, novaj kaj malnovaj esperantistoj, membroj kaj nemembroj de UEA. Mi evidente ne povas ekzakte indiki kiom da subskribintoj estas membroj en UEA, ĉar mi ne havas aliron al la administracio de UEA, sed temas certe pri konsiderinda parto kaj troviĝas konataj nomoj inter la subskribintoj.

B-komitatanoj elektitaj sen elekto

Nur kvar personoj kandidatis en la elekto de komitatanoj B de UEA por la periodo 2022–2025. Ĉar estis kvin liberaj lokoj, ĉiuj kandidatoj estis elektitaj sen voĉdono de la individuaj membroj de UEA, kiujn ili reprezentas.


François Lo Jacomo, James Rezende Piton, Alexsandro Cesário kaj Aleks Kadar estas la novaj komitatanoj B. Fotoj: Robin van der Vliet (CC BY-SA 4.0), Centro Temático de Campinas, Câmara Municipal de Araraquara.

La komitato estas la plej alta decidorgano de UEA. Ĝi interalie elektas la estraron, kaj ĵus la komitato faris la finan decidon vendi la domon en Roterdamo, en kiu situas la Centra Oficejo de UEA.

La komitato konsistas el komitatanoj A, kiuj reprezentas la landajn kaj fakajn asociojn de UEA, de komitatanoj B, kiuj reprezentas la individuajn membrojn de UEA, kaj komitatanoj C, kiuj estas elektataj de komitatanoj A kaj B por havi en la Komitato personojn kun aparte bezonataj spertoj.

Oni elektas unu komitatanon B por ĉiu komencita milo da individuaj membroj. Ĉar oni taksas, ke la membronombro de UEA en 2021 superis kvar mil, oni do devis elekti kvin komitatanojn B. Pri la elektoj UEA anoncis per gazetara komuniko en oktobro 2021, kaj la limdato por kandidatiĝi estis la 31-a de januaro 2022.

Pliaj publikaj alvokoj kandidatiĝi ne okazis, kaj kiam jam proksimis la limdato, montriĝis, ke estis nur unu valida kandidatiĝo, skribas komitatano François Lo Jacomo en la komitata diskutejo:

– Se mi bone komprenas, sen la lastminuta klopodo de Emilio Cid, estus nur unu Komitatano B ĉar oni ne sufiĉe informis pri tiu ĉi elekto. Mi ja dankas al Emilio Cid, tamen mi konsideras la aferon grava fuŝo de nia interna komunikado. Mi preferus, ke efektive okazus baloto.

Lastmomente sin anoncis tri pliaj kandidatoj. Ĉar estis kvin vakaj postenoj, ĉiuj kvar estis elektitaj sen balotado: Alexsandro Cesário (Brazilo), Aleks Kadar (Francio), François Lo Jacomo (Francio) kaj James Rezende Piton (Brazilo).

En la antaŭaj elektoj de komitatanoj B en 2019 estis ok kandidatoj por kvin postenoj, kaj ĉiuj estis intervjuitaj en Libera Folio. Inter la tri kandidatoj kiuj tiam ricevis malplej multe da voĉoj kaj ne estis elektitaj estis la prezidanto de UEA, Duncan Charters.

Antaŭ tio, en 2016, elektoj ne okazis, ĉar du kandidatoj (Johan Derks kaj Roy Mc Coy) rezignis pri sia kandidateco por ŝpari monon al UEA. En 2013 estis sep kandidatoj por ses lokoj; en 2010 estis 14 kandidatoj por ses lokoj.

François Lo Jacomo en la komitata listo jam post la anonco de la ĉi-jara rezulto substrekis la gravecon de vera elekto, kritikante la malaktivecon de la estraro:

– Mi daŭre opinias, ke estas preferinde, kiam okazas baloto, ĉar aliokaze la membroj ludas neniun rolon en la Asocio se ili eĉ ne elektas siajn komitatanojn, kaj se vi ne volas, ke la membraro daŭre malkresku, vi devos respekti la membrojn donante al ili efektivan rolon. Eble ne ĝenas kelkajn, ke la membraro malkreskas!

UEA decidis vendi la domon de la CO

La komitato de UEA per reta voĉdonado faris la finan decidon pri la proponita vendo de la domo en Nieuwe Binnenweg, kie situas la Centra Oficejo de la asocio. 37 komitatanoj voĉdonis por vendo, 13 kontraŭis vendon kaj 4 sin detenis.


Centra Oficejo.

La komitato per klara majoritato akceptis la proponon de la estraro, laŭ kiu la domo de la Centra Oficejo estu vendita je prezo egala aŭ supera al la merkata valoro, kiu laŭ la esploroj de la estraro kaj la ĝenerala direktoro estas proksimume unu miliono da eŭroj.

La oficiala sidejo de la asocio restos en Roterdamo kaj plu nomiĝos Centra Oficejo. Plej kredeble la sidejo troviĝos en malgranda ejo en la teretaĝo de la tiel nomata Volontula domo en Nieuwe Binnenweg 430.

Por la vendo de la nuna Centra Oficejo voĉdonis la jenaj komitatanoj:

Ann-Louise Åkerlund, Aleks Kadar, Amri Wandel, Ángel Arquillos, Dennis Keefe, Andreas Diemel, Prof d-ro Duncan Charters, Emílio Carlos Vaz Cid, Eŭheno Kovtonjuk, Fernando Jorge Pedrosa Maia Jr., Mark T. Fettes, Gábor Márkus, Guy Matte, Hans Becklin, Kjell Peder Hoff, Trezoro Huang Yinbao, Mag. Janez Jug, Sibayama Zyuniti, Jérémie Sabiyumva, Lee Jungkee, Karina Oliveira, Kristin Tytgat, Ahmad Reza Mamduhi, Michael Boris Mandirola, Alexandra Mendieta, S-ino Mallely Martínez Mateos, Michal Matúšov, Mariana Evlogieva, Orlando E. Raola, Rakoen Maertens, Renato Corsetti, Stefan MacGill, So Jinsu, Suzuki Keiichiro, Thomas Bormann, Rodica Todor, Nguyen Van Loi.

Kontraŭ la vendo voĉdonis:

Brian R. Moon, Dietrich M. Weidmann, François Lo Jacomo, Ileana Schrøder, Povilas Jegorovas, Christoph Klawe, Libuše Hýblová, Osmo Buller, Rubén Luis Sánchez, Robert Moerbeek, Spomenka Štimec, Tuomo Grundström, Zsófia Kóródy

Sin detenis:

Chen Ji, Claude Nourmont, Keyhan Sayadpour, Yu Tao

Ne voĉdonis:

Maritza Gutiérrez González, Margarita Želve, Robert Kamiński, Michela Lipari, Paul Desailly, Svetlana Smetanina, Chielismo WANG Tianyi.