Le obscuritate del universo

Nostre umbras crescente
cade al Luna
lo exhauri
lentemente et inexorabilemente
e lo livra
al obscuritate del universo
Illos se multiplica
e terrifica le un le altere
se glissa in le hora de lupo
(illos non vole ser detectate)
Tosto le umbras pallidira
e le Luna reganiara
su lustro e symmetria
e le sentieros del post-crepusculo
rehabera su marcharibilitate
Illes qui sonia se eveliara
e le vigilatores se addormettira
Omnes ha su proprie tempore
e le realitates vicin
non sempre se incontra
Le Luna es un orbe
que se imagina ser un disco
assi como nos son sculptores
qui se imagina esser picturas
Sed quando le voces del ante-alba susurra
nos exi del muro,
prende le cultello del sculptor
e comencia cisellar le obscuritate del universo
assi que su lucente, rotunde orlos
converge in un capite que ha essite modellate
de multe generationes
e del qual le plen relievo physiognomic
solmente apparera
quando tote le lumine del Luna, Sol e del stellas
finalmente se unira