Disfato… disfacte… disdestino…

DISFATO

Vole le destino que io non credera in le destino
E mi fato es ni haber fato qualcun
Cantar lo ben sin mesmo lo haber sentite
Sentir lo como nulle, ma non haber senso qualcun

Guai que tristessa, iste allegressa mie
Guai que allegressa, iste tan grande tristessa
Sperar que un die io non sperara plus un die
Ille qui nunquam veni e qui ci ha essite presente

Guai que nostalgia
Que io ha de haber nostalgia
Nostalgia re haber alicuno
Qui ci es e non existe
Sentir me triste
Sol propter me sentir tan ben
E alegre sentir me ben
Sol propter io restar tan triste



Guai si io poterea non cantar “guai si io poterea”
E io lamentar non haber plus ulle lamento
Forsan io audirea in le silentio que il occurrerea
Un voce que esserea mie cantar alicuno ci intra

Guai que disgratia iste sorte que a me existe
Guai ma que sorte io viver tan disgratiate
In le incertitude re que plus nil certe existe
Ultra le grande certitude re io esser certe re nil

Guai que nostalgia
Que io ha de haber nostalgia
Nostalgia re haber alicuno
Qui ci es e non existe
Sentir me triste
Sol propter me sentir tan ben
E alegre sentir me ben
Sol propter io restar tan triste

(Ana Moura, cantatrice portugese)

Non sol per poesia vive le corde del humanos, ma anque per musica… que es anque alco poetic! Illac supra vos pote audir ab le initio usque al minutos 2:32 le version — non un ver traduction solmente — del canto “Disfato”; post, altere cantos de Ana Moura.