Monotonia

Io nasceva in un sala de cento portas equal,
totes tote equal,
totes tote claudite,
totes tote disponite
con tal symmetria
que illos plus pareva
cento portas equal.

Il a me costava vinti annos,
Il a me costava trinta annos
e post plus dece
e plus dece, e plus dece,
acquirente corage
sol pro spiar
detra un de illos.
Al fin, io succedeva
satisfacer mi desiro,
mi grande desiro
proque un porta se aperiva.
Se aperiva proque le vento
ha colpate suavemente
demandante permission.
Le vento. Non io.
Nam illo esseva altere sala
de centro altere portas,
cento altere equal,
cento altere claudite,
cento altere disponite
con tal symmetria
que illos plus pareva
cento portas equal…
Tunc, il me faceva haber somno.

João Felício dos Santos, poeta brasilian, (1911-1989).