Poema XXXII in "Le Guardator de Greges"

Heri in le vespera un homine urban 
Parlava apud le porta del albergo. 
Ille parlava a me anque. 
Ille parlava del justitia e del lucta pro il haber justitia 
E del obreros que suffre, 
E del travalio constante, e de les qui ha fame, 
E del ricchos, qui sol ha dorsos in contra a isto.

E, reguardante me, ille videva in me lacrimas in le oculos mie
E ille surrideva con placer, putante que io sentiva 
Le odio que ille sentiva, e le compassion 
Que ille diceva que ille sentiva. 


(Ma io poco esseva audiente a ille.
Que a me importam le humanos 
E lo que illes suffre o lo que illes suppone que suffre? 
Sia como io — sic illes non va suffrer. 
Tote le mal del mundo veni ab nos importar nos le unes con le alteres, 
O pro facer le ben, o pro facer le mal. 
Le anima nostre e le celo e le terra basta a nos. 
Voller plus es perder isto, e esser infelice.)


Io re lo que io esseva pensante 
Quando le amico del gente parlava 
(E isto me commoveva usque al lacrimas), 
Il esseva como le distante murmure del sonalias 
Durante iste vespera 
Semblava le campanas de un parvette cappella 
Al que iva al missa le flores e le rivos 
E le animas simple como le mie. 

(Laudate sia Deo que io non es bon,
E io ha le egoismo natural del flores 
E del fluvios que seque lor camminos 
Preoccupate sin lo saper 
Solmente re florer e vader currente. 
Il es iste le unic mission in le Mundo, 
Iste — exister clarmente, 
E saper facer lo sin pensar re illo. 

E le homine taceva se, reguardante le Sol se ponente.
Ma que il ha con le poner del Sol qui odia e ama? 


Alberto Caeiro, heteronime del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935).

***

Leave a Reply