LA MIKRA YUNINETO

RAKONTO

Damo qua promenis uladie en splendida gardeno, haltis por admirar ravisanta tulipo havanta petali reda e flava. “Qua jolia floro ! » elu dicis dum inklinar su por examinar ol plu proxime. Saminstante, la tulipo desklozesis kun granda bruiso ed in la internajo sur la fundo verda, la damo perceptis mikra yunineto, tenua, charmanta ed havanta la longeso di polexo. Onu nomizis el Polexa.
Kom bersilo on donis ad elu nuco-shelo, kom matraco folii di violo e kom kovrilo folio di rozo. Dum la jorno, elu ludis sur tablo e kantis per voco tante dolca e melodioza ke onu nulatempe audabis ulo simila ad ol.
Ma ulanokte, leda rospo eniris la chambro tra vitro-karelo ruptita, saltis adsur la tablo ube dormis Polexa.
Koak, koak ! brekke-ke-kex ! lu klamis dum vidar la jolia mikra yunineto, ed il havis l’ideo forportar la yunineto dormanta.
Arivinte an aquo-fluo, il selektis granda folio di arctium retenita an la rivo per sua stipo e pozis en olu la nuco-shelo ube dormis la mikra Polexa.
Kande la kompatinda yunineto, dum vekar lor la sequanta matino, vidis ke el esis meze dil aquo, el ploreskis tante forte ke la fisheti venis por natar proxim la folio qua esis azilo a Polexa. Li judikis ke el esis tante jentila ke li volis liberigar elu ; li kunvenis cirkum la stipo, grosa lucio tranchis ol per sua denti, e la folio forportis la yunineto adfore sur la rivero, exter la atingo-povo dil rospo.
El efektigis tale vera voyajo, joyante pri la beleso dil naturo, la kanto dil uceli, l’aspekto dil aquo quan la suno briligis quale oro. Survoye, jolia papiliono blanka flugetis cirkum elu e pozis su sur la folio apud la yunineto. Polexa prenis sua zono, atachis un extremajo di ol al papiliono, la altra extremajo al folio ed al avancis mem plu rapidamente.
Subite, grosa melolonto pasis proxime e vidinte el, lu cirkondis per sua gambi elua korpo delikata e, per flugar, forportis elu aden foresto.
Polexa tre pavoris, ma el kompatis precipue la desfortunoza papiliono qua ne povus desatachar su e qua esus mortonta pro hungro.
La melolonto sidigis el sur la musko, pede di arboro e ridepartis tra la foresto. La yunineto profitis lua absenteso por fugar.
El haltis an la bordo di senarboreyo, ube el povis shirmar su sub peco de korticoqua divenis tekto ad elu. Polexa pasis tale la somero e l’autuno, okupata por askoltar l’uceli e regardar la flori.
Ma venas la vintro ; pokope, Polexa vidas la arbori senfolieskar, la flori velkar, e la kompatinda yunineto sufrante pro la koldeso afliktesas e pensas ke el va mortar.
Quivit ! quivit ! audas elu kriar tainstante. Elu levas sua kapo e vidas hirundo qua questionas el pri la motivo di elua chagreno. Polexa naracas a lu sua travivaji.
« La vintro arivas, dicas ad el la hirundo, me retroiras a la varma landi, ka tu volas venar kun me,  ni fugos a tre fora loko de hike ? – Me iros volunte kun tu », dicas lore Polexa.
Quik, el sideskas sur la dorso dil ucelo ed atachas sua zono ad un de la plumi maxim solida. Super la foresto, la maro e la alta monti, el forportesis tre lontane(1), vere tre lontane.
La hirundo haltis proxim bela lago apud olqua stacis anciena kastelo marmora. La lando esis splendida, esis varma. Granda flori kreskis preske omnube, e lo esas sur la maxim bela de oli ke la hirundo depozis la yunineto. Polexa joyis tilextreme, ma el tre astonesis kande el videskis mikra viro blanka, ne plu granda kam elu, qua esis sidanta en la floro. Il havis krono sur lua kapo e brilanta ali sur lua shultri. Vidante Polexa, il staceskis, prenis sua ora krono e pozis ol sur la kapo dil yunineto. Du jolia ali diafana atachesis senfriste ad elua shultri, e, lore, elu povis flugar de floro ad altra floro.
Tale Polexa divenis la rejino dil flori.
lontane (1) = fore
(Segun ANDERSEN)