Perdite in le mar de diamantes

Yo videva un nave al mar de diamantes      
su corpore era d’argento
le velas era taliate de seta
e le capitano habeva un corde auree

Sed l’agulia del compasso non era magnetic
e non indicava al nord
ma sequeva l’inclination del nave
que deveniva de plus in plus perdite
errante trans aquas incognite
vogante in circulos
deludite per constellationes stellar
difficile a interpretar

Multe tempestas tormentava le nave
e le color argentin perdeva su lustro 
le velas era lacerate
e volava via con le vento

Le capitano deveniva discoragiate
e su corde de auro deveniva
involvite in l’obscuritate del melancholia

Ille audiva le tintinnante tonos
del vaste mar de diamantes
sed le nocte le impediva
vider su resplendentia in-imaginabile 
nam iste nocte habeva durate
tan longe que ille poteva memorar
-ille non plus cognosceva
le die que precedeva le nocte

Finalmente,
irresistibilemente
veniva le alba
e le prime radios del sol
trovava su via al fundos
del mar de diamantes
e le aqua lentemente
gradualmente plus fortemente
comenciava lucer 
apparentemente con su proprie fortia

Post un momento il semblava
que le mar luceva plu’ fortement’ que le sol
le luminositate deveniva tan intense
que illo levava le nave
e lento, caute
lo traheva verso le celo

le nave argentin de novo luceva
e le corde de auro del capitano
reflecteva le lucentia del diamantes
pro finalmente funder se
e dispersar se con mille radios
trans le mundo integre

Essente e ubique e nusquam 
le capitano non plus esseva perdite:
ille habeva attingite su porto final