Category Archives: Recolta Floreal

Litteratura in Interlingua

Le Communismo…

“Le Communismo non es un systema: illo es un dogmatismo sin systema — le dogmatismo informe del brutalitate e del dissolution. Si lo que il ha de immunditias moral e mental in tote le cerebros poterea esser scopate e aggruppate, e con illo on formar un figura gigantesc, tal esserea le figura del Communismo, inimico supreme del libertate e del humanitate, como il es toto lo que dormi in le basse instinctos que se cela in cata un de nos.” 


Un opinion politic trovate inter le manuscriptos del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935).

Mi schola

Le schola le que io frequentava esseva plen con barras como le carceres.
E mi Maestro, de fronte arrugate como un dictionario;
Complicate como le Mathematicas;
Inaccessibile como Le Lusiadas de Camões!


Apud su porta io esseva sempre hesitante…

In un latere le vita…  — Le vita mie adorate de infante:
Piniones… Cometas de papiro… Cursas sub le Sol…
Volos de trapezio sub le umbra del arbores de manga!
Saltos ab le arbores de inga ad intra le fluvio…
Jocos con castanias…
— Mi ingenio de fango pro facer melle!


In le altere later, celle tortura:

— Quante orationes?
— Qual es le plus grande fluvio de China?
— A 2 + 2 A B = quanto?
— Que es curvilinee, convexe?
— Puero, veni ci dar tu lection de rhetorica!
— “Io comencia, athenieses, invocante
le protection del deos del Olympo
al destinos de Grecia!”
— Multo ben! Illo es del grande Demosthenes!
— Nunc, lo de francese:
— “Quand le christianisme avait apparu sur la terre…”
— Basta
— Hodie nos habe inquirition…
— Le argumentation es sub colpo de ferula!
— Qual es le distantia ex le Terra al Sol?
— ?!!
— Esque tu non lo sape? Cede tu mano al ferula!
— Ben, deman io vole isto de memoria…
Felicemente, in le comencio del nocte,
io habeva un vetule seniora qui me contava historias…
Belle historias del regno del Mãe-d’água
E qui me inseniava peter benediction al luna nove.

Ascenso Ferreira, poeta brasilian, (1895-1965).

Le amor es lo que es essential…

Le amor es lo que es essential
Le sexo es sol un accidente.
Illo pote ser equal
O differente.
Le homine non es un animal:
Ille es un carne intelligente,
Ben que a vices dolente. 

Fernando Pessoa, poeta portugese, (1888-1935).

PS: Ci io utilisava le parola “dolente” como approximation al parola “malade”, que esserea le ver traduction, ma illo non mantenerea le rima. 

Canto del Tamoio

(poema natal)

         I            

    
Non plora, mi filio;
Non plora, quia le vita
Es lucta suffrite:
Viver es luctar.
Le vita es combatto,
Que le debiles abatte,
Ma al fortes, al bravos
Illo sol pote exaltar. 

II

Un die nos vive!
Le homine qui es forte
Non time le morte;
Sol time fuger;
In l’ arco qu’ ille asseta
Ille ha certe un preda
Sia ille indian tapuia,
Condor o tapir

III

Le forte, le coardo
Su factos invidia
De vider le in le batalia
Ornat’ e feroce;
E le timide vetulos
In le grave consilios,
Curve le frontes,
Ascolta su voce!
IV
  
Ille domina, si ille vive;
Si mori, ille reposa
In le memoria de su gente,
In le voce del advenir.
Non cole le vita!
Sia brave, sia forte!
Non fuge ab le morte,
Quia le morte va venir!

V
  
E quia tu mi filio es,
Mi orgolios te revesti;
Tamoio tu ha nascite,
Valente tu essera.
Sia dur guerrero,
Robuste, gaudios’,
Blason del tamoios
In le guerra e in le pace.


VI
  
Que tu crito de guerra
Resona in le aures
D’inimicos territe
Per vil commotion;
E que illes treme in audir lo
Pejor quam le sibilo
Del celere sagittas,
Pejor quam le tonitro.

VII

E le mano in iste tabas,
Volente tacite
Le filios create 
In le lege del terror;
Tu nomine illo a illes dice,
Lo que le gente inimic
Forsan ascoltar non va
Sin plancto, sin dolor!


VIII
Sed si le fortuna,
Trainte tu passos,
Te porta ad in le lassos
Del inimico fraudator!
In le ultime hora
Tu factos tu rememora,
Tranquille in le gestos,
Impavide, osator.

IX
  
E cade como le trunco
Per le radio toccate,
Partite, arrastate
Per long’ extension;
Assi mori le forte!
In le traction del morte
Ille triumpha, conquire
Plus alte blason.

X
  
Proba le armas,
Penetra in le vita:
Pesante o car,
Viver es luctar.
Si le dur combatto
Le debiles abatte,
Al fortes, al bravos,
Illo sol pote exaltar. 

Gonçalves Dias, (1823-1864), poeta romantic brasilian del Indianismo, id es, le tradition litterari que, in le contexto brasilian, adoptava le figura del indianos como le heroes ancestral del nation, quasi como si illes esserea le cavalleros in le tradition litterari europee. 

Notas: 

Tamoio: Un individuo del tribo denominate Tamoios. Illes esseva alliatos al franceses contra le portugeses, in le episodio del historia brasilian cognoscite como “Confederation del Tamoios”.  

Tapuia: indiano qui non parlava le lingua-general Tupi, o sia, le indianos qui non habitava le litoral e ancora non faceva parte del processo de colonisation in contacto con le portugeses. 

Tapir: Le animal que ha le nomine scientific Tapirus terrestris. In Brasil on lo cognosce principalmente per le nomine “anta”, que es un parola applicate a illes qui es stupide… ma isto non es le senso in le poema, nonne?, car lectores. 

Taba: Ci in le plural, tabas, es un conjunto formate per le “ocas”, id es, le domos del indianos brasilian. Tunc, taba esserea le mesme cosa que “village indian”. 

                                                               ***

Le Fabrication del Poema

Le Fabrication del Poema

In memoriam Donna Lina Bo Bardi

io sonia le poema de architectura ideal
cuje proprie crema de cemento loca parola per parola
io ha devenite experto in extraher
scintillas ab le petrettas fullate e lacte ab le petras
io evelia.
e le poema tote se disfila, filetto post filetto.
io evelia.
le edificio, petra e calce, avola
como un legier papiro laxe sub capricio del vento
e exvola se, cinere de un corpore exempte
ab qualcunque senso.
io evelia.
e le poema-mirage se disface
disconstructe como si illo nunquam haberea essite.
io evelia!
le oculos plumbate
per le saliva post somno e le aures assurdate,
il es assi que io exi ab le successive somnos:
il va le anellos de fumo e de opium
e il resta le digitos spaventate.

synecdoches, catachresis,
metonymias, alliterationes, metaphoras, oxymorons
disparite in le vortice.
Il non debe haber grande importantia
remaner celate attendente in le alto phantasma
del turre de vigilantia.
ni le simulation de approfundar se in le somno.
ni dormir vero.
proque le question-clave es:
sub qual mascara il retornara le supprimito?

(ma io figura mi contorno
camminante usque al scriptorio
e aperiente le quaderno de schizzos
ubi on ja trova scripte
que le parola “supprimito” es un expression
vermente tro definite, con symptomatologia clause:
assi in operation de suppression magic
io va rader lo ci ab le poema)

proque le question-clave es:
sub qual mascara il retornara?


Waly Salomão, poeta brasilian, (1943-2003). 

Ci vos potera ascoltar, in portugese, le version initial e plus parve de iste belle metapoema, id es, un poema que parla super le processo in se mesme de como on arriva a dar vita a un poema. Illo esseva cantate per le brasilian Adriana Calcanhotto: 

Fabrication del Poema

Fabrication del Poema

In memoriam Donna Lina Bo Bardi

io sonia le poema de architectura ideal
cuje proprie crema de cemento loca parola per parola
io ha devenite experto in extraher
scintillas ab le petrettas fullate e lacte ab le petras
io evelia.
e le poema tote se disfila, filetto post filetto.
io evelia.
le edificio, petra e calce, avola
como un legier papiro laxe sub capricio del vento
e exvola se, cinere de un corpore exempte
ab qualcunque senso.
io evelia.
e le poema-mirage se disface
disconstructe como si illo nunquam haberea essite.
io evelia!
le oculos plumbate
per le saliva post somno e le aures assurdate,
il es assi que io exi ab le successive somnos:
il va le anellos de fumo e de opium
e il resta le digitos spaventate.

synecdoches, catachresis,
metonymias, alliterationes, metaphoras, oxymorons
disparite in le vortice.
Il non debe haber grande importantia
remaner celate attendente in le alto phantasma
del turre de vigilantia.
ni le simulation de approfundar se in le somno.
ni dormir vero.
proque le question-clave es:
sub qual mascara il retornara le supprimito?

(ma io figura mi contorno
camminante usque al scriptorio
e aperiente le quaderno de schizzos
ubi on ja trova scripte
que le parola “supprimito” es un expression
vermente tro definite, con symptomatologia clause:
assi in operation de suppression magic
io va rader lo ci ab le poema)

proque le question-clave es:
sub qual mascara il retornara?


Waly Salomão, poeta brasilian, (1943-2003). 

Ci vos potera ascoltar, in portugese, le version initial e plus parve de iste belle metapoema, id es, un poema que parla super le processo in se mesme de como on arriva a dar vita a un poema. Illo esseva cantate per le brasilian Adriana Calcanhotto: 

Image

Image
Un cosa blanc,
Ecce mi desiro.

Un cosa blanc
De carne, de lumine,

Forsan un petra,
Forsan un fronte.

Un cosa blanc.
Dulce e profunde,

In iste nocte funde,
Frigide e sin Deo.

Un cosa blanc,
Ecce mi desiro,

Que io vole basiar,
Que io vole imbraciar,

Un cosa blanc
Pro io me accostar

E approfundar le facie.
Forsan un sino.


Forsan un ventre
Forsan um bracio,

Ubi reposar.
Ecce mi desiro,

Un cosa blanc
Tro presso a me,

Pro io disparer me
Pro io oblidar me,

In iste nocte funde
Frigide e sin Deo.

Dante Milano, poeta brasilian, (1899-1991).

Terrra de Brasil

Terrra de Brasil

Espaventate agita se le infante,
Pro nocturne phantasmas con apprehension,
Ma si asylo ad illo da le materne sino,
Illo claude le dolente oculos e reposa.

Perdite pro me es tote le sperantia
De retornar a Brasil; ab illac a me veniva
Un parcella de solo; e in iste io crede,
Blande essera mi somno sin mora…



Qua le infante qui dormi in pecto amic
Triste umbras scopante ab le memoria,
Oh dulce Patria, io soniara con te!

E, inter visiones de pace, de lumine, de gloria,
Seren io attendera in mi tumulo
Le justitia de Deo in le voce del Historia!

Pedro de Alcântara, Don Pedro II, le Magnanime, secunde e ultime imperator del Imperio de Brasil, (1825-1891). 

Ille esseva exiliate ad Europa, lo que on percipe in iste poema, post le colpo de stato que portava le ab le commando del Imperio de Brasil e installava le republica in le pais sud-american. Ille es considerate un homine modellar e usque hodie estimate como un del major personas que ha nascite in Brasil. On dice que ille habeva portate con se un quantitate de terra ab le solo brasilian e, quando ille esseva interrate, on poneva apud ille un parve portion de illo. Hodie, post esser transportate ab Europa, su restos mortal pote reposar in le citate imperial Petrópolis, in le pais que ille vermente tanto ha amate e al que ille usque nunc es un exemplo de como debe esser un bon governator. 

PS: Io utilisava infante como un idea neutre, como il ha in alicun linguas, tunc le uso del pronomine “illo”.



Bandiera de proposition pro restauration del
Imperio de Brasil,
basate in le bandiera del epocha imperial,
proponite per qui es adepto in facer hodie Brasil
retornar a esser un monarchia parlamentari.


Terra de Brasil

Terra de Brasil

Espaventate agita se le infante,
Pro nocturne phantasmas con apprehension,
Ma si asylo ad illo da le materne sino,
Illo claude le dolente oculos e reposa.

Perdite pro me es tote le sperantia
De retornar a Brasil; ab illac a me veniva
Un parcella de solo; e in iste io crede,
Blande essera mi somno sin mora…



Qua le infante qui dormi in pecto amic
Triste umbras scopante ab le memoria,
Oh dulce Patria, io soniara con te!

E, inter visiones de pace, de lumine, de gloria,
Seren io attendera in mi tumulo
Le justitia de Deo in le voce del Historia!

Pedro de Alcântara, Don Pedro II, le Magnanime, secunde e ultime imperator del Imperio de Brasil, (1825-1891). 

Ille esseva exiliate ad Europa, lo que on percipe in iste poema, post le colpo de stato que portava le ab le commando del Imperio de Brasil e installava le republica in le pais sud-american. Ille es considerate un homine modellar e usque hodie estimate como un del major personas que ha nascite in Brasil. On dice que ille habeva portate con se un quantitate de terra ab le solo brasilian e, quando ille esseva interrate, on poneva apud ille un parve portion de illo. Hodie, post esser transportate ab Europa, su restos mortal pote reposar in le citate imperial Petrópolis, in le pais que ille vermente tanto ha amate e al que ille usque nunc es un exemplo de como debe esser un bon governator. 

PS: Io utilisava infante como un idea neutre, como il ha in alicun linguas, tunc le uso del pronomine “illo”.



Bandiera de proposition pro restauration del
Imperio de Brasil,
basate in le bandiera del epocha imperial,
proponite per qui es adepto in facer hodie Brasil
retornar a esser un monarchia parlamentari.


Le Banio

Le Banio

Presso le ponte del rivo
Pueros jocava nude intra le aqua scintillante.
Le Sol brillava in lor corpores molliate,
Coperite per squamas liquide.


Ab le vetule ecclesia, in le alto del collina,
Le campana emitte lentemente un sono funebre.

In le angulo del carcere afflue le interramento.
Le cassa nigre, listate per jalne,
Pende ab le bracios de quatro homines in nigre.
Il veni a passo cadentiate le amicos, sequente,
Le cappellos in lor manos, le capite basse.
Lor bottas rustic, in total silentio,
Illes face in le arena del solo le aspere rumor de vitro molite.


Le campana sona lentate: le sono triste
In le vespera clar que illo causa dolor deber morir.

Plen con le inexplicabile respecto al morte
Le pueros ha currite a sub le ponte,
Como si lor nuditate poterea offender le morte.

Il va ascendente ora le collina del cemeterio
Le cassa nigre listate per auro.
On ja non lo vide plus, illo dispareva post le bosco.

E in le aqua fugitive del rivo
Le corpores nude supra-salta de nove
Con le sentimento spontanee e invincibile del vita.

Ribeiro Couto, poeta brasilian, (1898-1963). 

Cercante Christo

Cercante Christo
A vos currente io va, bracios sacrate,
In iste cruce sacro-sancte discoperite
Que, pro reciper me, illos es aperite,
E, pro non castigar me, illos es clavate.
A vos, divin oculos, eclipsate
Per tante sanguine e lacrimas displicate,
Proque, pro pardonar me, illos es eveliate,
E, pro non condemnar me, illos es serrate.
A vos, clavate pedes, pro non lassar me,
A vos, sanguine vertite, pro unguer me,
A vos, capite a basso, pro clamar me.
A vos, latere patente, io vole unir me,
A vos, clavos pretiose, io vole affixar me,
Pro restar unite, affixate e firme.

Gregório de Matos, poeta baroc (e anque satiric) brasilian, (1636-1695). 

* Le imagine del Christo Crucificate que vos vide ci esseva facite per le taliator, sculptor, architecto de supernomine Aleijadinho (Stropiatetto, litteralmente), proque ille habeva un maladia que lo ha stropiate, mesmo assi ille continuava su labor. Ille esseva un maestro del arte baroc in le Brasil colonial, in le stato Minas Gerais. Plus informationes re ille, ci: Aleijadinho; e alicun imagines ci: Aleijadinho; e ci: Aleijadinho

Poema XXXII in "Le Guardator de Greges"

Heri in le vespera un homine urban 
Parlava apud le porta del albergo. 
Ille parlava a me anque. 
Ille parlava del justitia e del lucta pro il haber justitia 
E del obreros que suffre, 
E del travalio constante, e de les qui ha fame, 
E del ricchos, qui sol ha dorsos in contra a isto.

E, reguardante me, ille videva in me lacrimas in le oculos mie
E ille surrideva con placer, putante que io sentiva 
Le odio que ille sentiva, e le compassion 
Que ille diceva que ille sentiva. 


(Ma io poco esseva audiente a ille.
Que a me importam le humanos 
E lo que illes suffre o lo que illes suppone que suffre? 
Sia como io — sic illes non va suffrer. 
Tote le mal del mundo veni ab nos importar nos le unes con le alteres, 
O pro facer le ben, o pro facer le mal. 
Le anima nostre e le celo e le terra basta a nos. 
Voller plus es perder isto, e esser infelice.)


Io re lo que io esseva pensante 
Quando le amico del gente parlava 
(E isto me commoveva usque al lacrimas), 
Il esseva como le distante murmure del sonalias 
Durante iste vespera 
Semblava le campanas de un parvette cappella 
Al que iva al missa le flores e le rivos 
E le animas simple como le mie. 

(Laudate sia Deo que io non es bon,
E io ha le egoismo natural del flores 
E del fluvios que seque lor camminos 
Preoccupate sin lo saper 
Solmente re florer e vader currente. 
Il es iste le unic mission in le Mundo, 
Iste — exister clarmente, 
E saper facer lo sin pensar re illo. 

E le homine taceva se, reguardante le Sol se ponente.
Ma que il ha con le poner del Sol qui odia e ama? 


Alberto Caeiro, heteronime del poeta portugese Fernando Pessoa, (1888-1935).

***

Christo de bronzo

Oh Christos d’ auro, d’ ebore, d’ argento,
Christos ideal, seren, luminose,
Sanguinante Christos dolorose
Cuje capite le Dolor e le Luce portraita.

O Christos de altessa intimorate,
Oh Christos de metallos strepitose
Que crita como le tigres venenose
Del desiro carnal que innerva e occide.

Christos de petra, de ligno e fango…
Oh Christo human, esthetic, bizarre,
Drappate in le fatal injurias…

In le rigide cruce asperrissime clavate
Canta le Christo de bronzo del Peccato,
Ride le Christo de bronzo del luxurias!…

Cruz e Sousa, poeta brasilian, (1861-1898).

Satan

Caprin e rebello, con le fabulose cornos 
In le fronte real de rege del reges vetuste,
Con le bizarre e lubric contornos, 
Ecce ille Satan inter le Satans auguste.

Per verde e per bacchic adornamentos 
Ille va coronate con folios nove de belle uvas
Le deo pagan del Vinos acre, tepide, 
Deo triumphator del triumphatores juste.


Archangelic e audace, in le soles radiante,
Le purpura del glorias flammante, 
Allarga le alas de relevos brave…

Le Sonio agita d’ille l’immortal capite… 
E laxe sub le soles le ‘strani’ e undat’ e spisse
Canta d’ ille le criniera de capillos flave!

Cruz e Sousa, poeta brasilian, (1861-1898).

Sapientia

Durante que disputa le doctores gravemente
re le natura
del ben e del mal, del error e del veritate,
del consciente e del inconsciente;
durante que disputa le doctores subtilissime,
profita le momento!

Face tu realitate
un opera de beltate

Sol un vice il matura,
                                 ephemere imprudente,
le racemo de uvas que le hasardo a te off’re…

Ronald de Carvalho, poeta brasilian, (1893-1935).

Un puero delicate

UN PUERO DELICATE
  
Le puero delicate non deveniva vetule.
Ille ja contava cinquanta annos de etate.
Ille usava collares e maneava le manos
con gratia e beltate.
Le puero delicate semblava un pluma
contra le fortia del gravitate.
Pensionaarios, homines turbide,
omnes voleva contener le.
E le puero flueva
como un barchetta de papiro.
Impossibile e sol.
E vestiva le robas del matre,
colorava le labios,
inventava un patre.
Ab su plus initial infantia,
le puero delicate sapeva.

Unquam on le ha fraudate
e ille cognosceva le dolor.
Le citate tote ja sapeva
e ni su matre ille habeva.

Ille continuava tunc su cammino.
Affaires fortuite, miraculos, florettas.
Un vita que initiava inflorescer.
Ille ha se accostumate in adocular al celo
in basso de homines febril.
Ille sempre sexuava per culo.
Celle mundo non esseva sue:
ille esseva sol qua visita.
E quando on le colpava,
ille offereva le altere facie.
Assi esseva le puero delicate.
Ille esseva colpate, ille nunquam colpava.
Su pelle non reteneva lesiones, marcas.
Ille semblava un biscuit.
E quando ille camminava, ille flueva.
Rogério Skylab, artista musical, poeta brasilian, (1956-). 

Poesia



POESIA

Tu non va ganiar ulle concurso.
Nemine va rememorar tu nomine. 
Passate le annos, ben avetulate, 
tu va rememorar te: re le sperantia -

iste monstro con septe capites;
le effortio interprendite sin successo
(proque il non ha dubitas:
tu cercava le recognoscentia);

                       e tu va rememorar te super toto 
re ille rar momentos 
in le que a te veniva le intuition

re que nil a te succederea -
e mesmo assi tu scribeva.
Estranie: principalmente tunc tu scribeva.

Rogério Skylab, artista musical, poeta brasilian, (1956-). 

In cammino a Damasco

In cammino a Damasco, 
io offereva mi vita al aves vorace, 
que lo perforava e lo faceva semblar un bandiera pannaliate. 

In cammino a Damasco, io me videva rupte in peciettas. 
E quante plus io insisteva in le vetule cliché,
ille hominastro non esseva io.

Io esseva in cammino a Damasco

e isto esseva toto.
On me putava como disparite politic
e io esseva incluse in le lista del mortes per le dictatura militar.
Nonobstante, io esseva vive
e nunquam io ha essite lo que on pensava que io esserea.
In cammino a Damasco,
io ha habite le perspectiva que a me mancava.
Io ha vidite le ante e le post.
E isto nil significava.
A pena esseva io in cammino.
Il esseva un homine que iva,

assi como un corpore que cade.
Il habeva un strata plen de pedages

e multe mal conservate.
Io iva proque si io non irea,
nemine irea pro me.


Rogério Skylab (Skylab/fev/2013), artista musical e poeta brasilian, (1956-). 

Canto

CANTO
Viver non dole. Lo que dole 
es le vita que on non vive. 
Tante plus belle soniate, 
quante plus triste perdite. 
Viver non dole. Lo que dole
es le tempore, ille fortia oniric
in le que se crea le mythos
que le proprie tempore devora. 
Viver non dole. Lo que dole
es ille estranie luciditate, 
mixto de fame e de sete
con le que nos devora toto. 
Viver non dole. Lo que dole, 
ferinte fundemente, ferinte, 
es le distantia infinite
inter le vita que on pensa
e le pensamento vivite. 
Quia tote le resto es perdite. 

Emílio Moura, poeta brasilian, (1902-1971).

Un nocte in Le Cairo

UN NOCTE IN LE CAIRO

Nocte in Egypto. Le celo clar e profunde
Fulgura. Le via es triste. Le Plenilunio
Es sinistre, e super le pace del mundo
Le anima del Pharaos cammina e vaga.

Le mastiffes nigre va latrante al luna…
Le Cairo ha un beltate archaic.
In le angulo plus in lontan del via
Passa cantante un femina hebraic.

Egypto es sempre assi quando il se face nocte!
A vices, ab le pyramides le quiete
E obscur profilo, exponite sub le radios lunar, sembla
Un sombre interjection de timor!

Como un contrasto a ille misereres,
In un kiosque in festa le gaudiose turba crita
E intra dansa le homines e feminas 
In un agglomeration cosmopolita.
Vertiginose per vino, un joculator de Asia,
Convulse e rupte, in le apogeo del furia,
Executante evolutiones de razzia
Dice un clamor epileptic de injuria!

Circum un ample tabula nigre
- Ultime nota del connubio execrabile -
On vide dece jocatores de roulette
Fumante, discutente, conversante.

Resplende le celeste superficie.
Dormi taciturne le natura sage…
In basso, in le plus proxime prateria,
Se pasce un splendide cavallo de Arabia.

Vaga in le spatio un sylpho solitari.
Strepe kinnors! Depost, toto es tranquille…
A pena como un vetule stradivarius,
Singulta tote le nocte le aqua del Nilo!

Augusto dos Anjos, poeta brasilian, (1884-1914).