Category Archives: Libera Folio

Sendependa movada bulteno

Rezultoj de la Belartaj Konkursoj de UEA 2021

La rezultoj de la Belartaj Konkursoj de UEA 2021 estis prezentitaj en aparta premia festo kadre de la Virtuala Kongreso en dimanĉo la 19-a de septembro. Partoprenis entute 188 verkoj.

Laŭ la prezentado dum la Premia Festo, la suma nombro de konkursaĵoj ĉi-jare estis rekorda. Kompreneble, ĉar oni enkondukis novajn branĉojn, ne estas tute komparebla situacio. Tamen, ankaŭ se oni rigardas la tri ĉefajn aŭ ĉiamajn branĉojn poezio, prozo kaj teatraĵo, la nombro estas preskaŭ rekorda – nur en 1988 kaj 1992 la nombroj en tiuj tri branĉoj sume estis pli altaj ol ĉi-jare.


Grafikaĵo: Sten Johansson. (Bedaŭrinde mankas kelkaj jaroj.)

Rezultoj de la Belartaj Konkursoj 2021 laŭ branĉo

Eseo

1-a premio ne aljuĝita.

2-a premio: Por ke ĉiu komprenu ĉiun. Aleksander Melnikov, Rusio

Honora mencio: Tridek malmortoj de Danielo. Roman Dobrzyński, Pollando

(8 verkoj, 6 aŭtoroj, 6 landoj)

Infanlibro de la jaro

La aventuroj de Jombor kaj Miki. Julian Modest; Eldonejo Dokumenta Esperanto-Centro, Kroatio.

(6 verkoj, 4 aŭtoroj, 4 landoj)

Kantoteksto

1-a premio: Ekas la nokto. Antonio Valén, Hispanio.

2-a premio: Kanto trista. Richard Hable, Aŭstrio.

3-a premio: Robinson’. Petro Palivoda, Ukrainio,

Honora mencio: Bela rev’. Ewa Grochowska, Francio.

Honora mencio: La balado de l’ kukolo. Serĝo Sire, Francio.

(19 verkoj, 12 aŭtoroj, 11 landoj)

Poezio

1-a premio: Koren de mallumo. Miĥail Frolov, Rusio.

2-a premio: Ĉe via cindro. Benoît Philippe, Germanio.

3-a premio: Ĉe la martkomenco. Choe Taesok, Sud-Koreio

Honora mencio: La sonĝo. Evgenij Georgiev, Kazaĥio.

(67 verkoj, 36 aŭtoroj, 23 landoj)

Prozo

1-a premio: Mi trinkas vino. Francisco Javier Moleón, Hispanio.

2-a premio: Parade antaŭ la reĝo. Anna Löwenstein, Britio.

3-a premio: Kredi. Sara Spanò, Italio.

(38 verkoj, 25 aŭtoroj, 17 landoj)

Prozo, subbranĉo mikronovelo

1-a premio ”Paula Adúriz”: Mia sozio. Jorge Rafael Nogueras, Usono.

(45 verkoj, 27 aŭtoroj, 16 landoj)

Teatraĵo

Neniu premio aljuĝita.

(1 verko, 1 aŭtoro, 1 lando)

Teatraĵo, subbranĉo monologo kaj skeĉo

Neniu premio aljuĝita

(4 verkoj, 2 aŭtoroj, 2 landoj)

Fonto: OLE (Originala Literaturo Esperanta)

 

La libroservo de UEA translokiĝos al Slovakio

La komitato de UEA en sia sabata reta kunsido decidis, ke la libroservo kaj kongresa administrado de la asocio estonte estu prizorgataj de la organizaĵo E@I en Slovakio. Pri la sorto de la domo en Roterdamo, la arkivo kaj la biblioteko oni decidos plej frue post monato.


La komitato de UEA kunsidis rete en sabato.

La komitato de UEA kunsidis rete dum tri horoj en la sabata posttagmezo laŭ la eŭropa horo, sed sukcesis trakti nur malgrandan parton de la tagordo. Ĝis posta kunsido estis prokrastita la demando pri buĝeto por la jaro 2022, sed ankaŭ la diskuto pri la sorto de la domo en Roterdamo, la biblioteko Hector Hodler kaj la arkivo de la asocio.

La komitato ja faris decidon pri la estonteco de la libroservo kaj kongresa administrado de UEA. Tiuj du fakoj estos transdonitaj al la organizaĵo E@I en Slovakio, kiu liveru la servojn laŭ kontrakto.

La preciza enhavo de la planata kontrakto ne estas konata, kaj tion kritikis en la komitata listo antaŭ la kunsido Mariana Evlogieva:

– Mi ne emas principe konsenti pri kontrakto, pri kies konkretaj kondiĉoj mi nenion scias. Ne nur ĉar laŭ mi ne estas logike unue aprobi servoprovizanton kaj nur poste difini la kondiĉojn, sed ankaŭ ĉar ĝis nun mi nenion konkretan scias pri la maniero kiel estis elektita tiu ĉi servoprovizisto.

Jam dum la kunsido komitatano Zyun’iti Sibayama proponis, ke estu aparte traktitaj la sorto de la libroservo kaj tiu de la kongresa fako, kiuj en la origina tagordo estis kunigitaj en unu punkto. Reprezentantoj de la estraro argumentis, ke la du servoj devas kune transiri al E@I, ĉar ili estas interligitaj.

Komitatano Emilio Cid konsentis, memorigante, ke E@I disvastigas Esperanton ankaŭ en siaj neesperantistaj aranĝoj. Laŭ li la komitatanoj rezignu pri eksmodaj pensmanieroj:


Emilio Cid. Foto: uea.org

– Mi petas ke vi analizu la revolucian proponon de la estraro ne per via kutima menso, sed per la menso de junuloj. La pandemio multe akcelis la ŝanĝojn en la mondo, kaj la nuna generacio ne plu emas aĉeti fizikajn librojn. Mi petas ke vi pensu per la pensoj de la juna generacio, kiu jam adaptiĝis al la nova mondo. Mi vere ne vidas, ke ni havas opcion. La mondo ŝanĝiĝis. Aŭ ni adaptiĝos aŭ ni peros.

La majoritato de la komitato voĉdonis por trakti la aferojn aparte, sed tio fine havis malmultan signifon, ĉar post iom kaosa diskuto la komitato fine faris kiel ĝi kutimas: ĝi aprobis ambaŭ partojn de la propono de la estraro. Tamen estis iom pli da kontraŭaj voĉoj ol kutime.

Aparte petis parolrajton Marc Konijnenberg, eksa komitatano A por Nederlando, kiu en januaro demisiis proteste kontraŭ la nuligo de la pensia aranĝo de la oficistoj de UEA kaj la pasiveco de la komitatanoj, eĉ kiam la estraro ignoras la decidojn de la komitato. Li nun volis esprimi sian maltrankvilon pri la interna organizado de E@I.


Marc Konijnenberg.

– Mi esploris pri E@I, kaj trovis, ke ili ne estas firmao sed asocio. Sed samtempe mi aŭdis de membro de tiu asocio, ke li delonge ne aŭdis ion ajn pri elektoj. Ankaŭ mi ne trovis. Mi estas en la komisiono de aliĝpetoj, kaj eĉ de kunlaborantaj fakaj asocioj ni postulas, ke ili estu demokratiaj. Mi estas favora al la ideo transloki la fakojn al E@I, sed praktike mi hezitus, ĝis estos publikaj informoj kaj travidebleco pri la funkcimaniero de E@I dum la lasta jardeko. Oni ja sciu, kun kiu oni saltas en la liton.

En la komitata listo tuj antaŭ la kunsido Spomenka Štimec kontraŭis tujan transdonon de la libroservo kaj kongresa fako al Slovakio, kaj proponis provperiodon, dum Hans Becklin proponis, ke oni aranĝu publikan alvokon pri alternativaj proponoj.

Dum la komitata kunsido Becklin atentigis, ke li havas bonan impreson pri E@I, sed ke tamen necesus, ke ankaŭ aliaj havu la ŝancon proponi sian solvon:

– Ni vidas en multaj anguloj de nia movado malkontenton pri la fakto, ke ni ŝajne arbitre elektis E@I kaj ne alparolis efektive la proprajn membrojn kaj la proprajn asociojn.


Hans Becklin.

Pluraj komitatanoj subtenis la proponon de Becklin, interalie la eksa ĝenerala direktoro Osmo Buller, dum la estraro argumentis, ke ĉiuj necesaj esploroj pri alternativoj jam estis faritaj, eĉ se ne eblas pri ili publike raporti, ĉar malafablaj vortoj pri ili povus esti ofendaj.

Renato Corsetti instigis la komitaton ne plu prokrasti aferojn:

– Mi fidas je la saĝo de ĉi tiu komitato ke ĝi malaprobos la proponon de Hans, ĉar ni devas savi UEA-n kaj ni devas decidi pri tio, kio jam estus devinta okazi antaŭ tri jaroj.

Fine 13 el la ĉeestintaj 49 komitatanoj subtenis, 24 kontraŭis la proponon kaj 8 komitatanoj sin detenis, dum kvar evidente ne sukcesis voĉdoni. Sekve oni ne faros publikan alvokon pri aliaj solvoj por libroservo kaj kongresa administrado.

Poste oni tuj voĉdonis pri la propono transdoni la kongresan administradon al E@I. Ĝi estis aprobita per 33 poraj voĉoj, kun 8 kontraŭaj voĉoj kaj 4 sindetenoj.

Kiam la kunsido daŭris jam du kaj duonan horojn, oni fine transiris al la diskuto pri la estonteco de la libroservo.

Dum la diskuto vicprezidanto Fernando Maia menciis, ke UEA ne havas kontrakton pri renovigo de la libroserva retejo, kio estas iom mirinda, konsiderante ke jam de jaroj daŭras la kompleta renovigo de la tuta retejo de UEA, por kiu oni buĝetis 100 000 eŭrojn.


Fernando Maia

Responde al demando pri tio, ĉu la nova libroservo uzos la retejon de UEA, tiun de E@I, aŭ iun tute novan solvon, Maia klarigis, ke la ŝanĝoj pri la libroservo ne okazos tuj:

– La nuna libroservisto ankoraŭ deĵoros dum la venonta jaro, ĝis sia emeritiĝo. Ĝis tiam la libroservo devus funkcii kiel ĝis nun. Kompreneble ni maturigos la kunlaboron, estos transira fazo. Tamen estas en nia strategia bezono renovigi tiun retejon kaj ĝis nun UEA ne havas kontrakton por tio. Ni nepre devas konsideri tion, sed tio ne estas por la nuna kontrakto.

La propono de la estraro pri transdono de la libroservo al E@I estis aprobita kun 31 poraj voĉoj. 8 komitatanoj voĉdonis kontraŭ la propono kaj 6 sin detenis. Fine do la propono de la estraro pri la kongresa administrado kaj libroservo estis aprobita en sia tuto, kun la jena enhavo:

La Komitato de UEA,
ricevinte la “Raporton pri agadplano de la Estraro por financa resanigo de UEA” de la 13-a de aŭgusto 2021;
konstatas, ke la esploroj resumitaj en tiu raporto respondas al la decidoj de la Komitato en siaj kunsidoj de la 5-a de septembro kaj la 24-a de oktobro 2020;
konfirmas sian volon daŭrigi la financan kaj administran restrukturigon de UEA cele al daŭripovigo de la Asocio kaj liberigo de rimedoj por novaj iniciatoj kaj agadoj;
akceptas la planon de la Estraro starigi kontraktan rilaton kun E@I en Slovakio pri livero de jenaj servoj nome de UEA:
(i) administrado de la Universalaj Kongresoj ekde 2022;
(ii) funkciigo de la Libroservo de UEA, kun movo de ĝiaj stokoj (laŭbezone) al Slovakio;
notas ke UEA plu respondecos pri la kvalito kaj fidindeco de tiuj servoj kaj rajtos fari aliajn aranĝojn pri ili estonte;
taskas la Komisionon pri Financo proksime kunlabori kun la Estraro kaj Ĝenerala Direktoro pri la realigo de tiuj ŝanĝoj;
petas la Estraron raporti minimume ĉiun trian monaton pri la faritaj paŝoj.

Poste jam restis neniu tempo por trakti la proponojn pri la sorto de la biblioteko Hector Hodler, la arkivo de UEA, kaj la tuta domo de la Centra Oficejo. Tiuj decidoj estis ŝovitaj al nova ekstra komitata kunsido, kiu okazos post monato. Post monato oni diskutos ankaŭ la buĝeton de UEA por 2022.

Kvankam oni ankoraŭ nenion scias pri la buĝeto por la venonta jaro, la komitato jam decidis pri la baza kotizo, kiu restos senŝanĝa en 2022. Tia decido laŭ ĝenerala direktoro Martin Schäffer estis nepra, por ke eblu bontempe informi la perantojn de UEA pri la venontjara kotizo.

Krome la komitato akceptis novan membron de la financa komisiono: Garry Evans, profesian konsilanton pri investado.


La komitato nun decidos pri la Centra Oficejo

La komitato de UEA dum sia sabata kunsido faros seriozajn decidojn pri la estonto de la Centra Oficejo. La estraro interalie proponas, ke la komitato akceptu la rajton de la estraro laŭ sia bontrovo vendi la konstruaĵon en Nieuwe Binnenweg 176.


La libroservo de UEA en 2017. Foto: UEA.

La nuna Centra Oficejo estu fermita kaj la domo vendita por 1,1 milionoj da eŭroj. La libroservo kaj la kongresa administrado estu transdonitaj al la firmao E@I en Slovakio, dum la arkivo kaj parto de la biblioteko iru al la Aŭstria Nacia Biblioteko en Vieno. Tiu estis la esenco en la “agadplano por financa resanigo”, kiun la komitato de UEA lastmomente ricevis antaŭ la kunsido okazinta la 14-an de aŭgusto.

Tiam la komitato estis informita pri la plano, sed nenion decidis, interalie ĉar la dokumento estis prezentita nur kelkajn horojn antaŭ la kunsido kaj la komitatanoj ne havis tempon serioze pristudi ĝin. Ankaŭ la proponatan buĝeton la komitato ne aprobis en aŭgusto.

Ambaŭ tiuj aferoj tial estos sur la tagordo de la komitato, kiam ĝi refoje kunsidos rete en sabato, la 18-a de septembro. En merkredo aperis en la retejo de UEA la tagordo de la kunsido, laŭ kiu evidentas, ke nun estos faritaj pezaj decidoj pri la plua sorto de la asocio kaj ĝia Centra Oficejo.

Unue, en punkto 07.03 de la tagordo, la estraro proponas, ke la komitato aprobu la planon de la estraro kontrakti kun la firmao E@I pri la administrado de la Universalaj Kongresoj ekde 2022 kaj pri la funkciigo de la libroservo de UEA.

Tio en la praktiko signifas, ke estos maldungita la multjara konstanta kongresa sekretario Clay Magalhães, kaj post la emeritiĝo de la multjara libroservisto Ionel Oneţ ne estos dungita posteulo. Restos do nur unu dungito de UEA en Roterdamo.

Due, en punkto 07.04 de la tagordo, la komitato laŭ la propono de la estraro akceptu la transdonon de “difinitaj arkivaĵoj” al la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno, alivorte al la koncerna sekcio de la Aŭstria Nacia Biblioteko. Kiuj kaj kiom estas la “difinitaj arkivaĵoj” ne klaras.


Sliparoj en la biblioteko Hodler.

Tamen, ĉi-momente oni ne proponas, ke la komitato faru decidon pri la fina sorto de la tuta biblioteko Hector Hodler. Anstataŭe la estraro daŭrigu siajn esplorojn rilate al la estonteco de la biblioteko, kaj raportu pri la progresoj minimume ĉiun trian monaton.

Laŭ la pli frue prezentita agadplano, parto de la biblioteko estu transdonita al Vieno, dum la duoblaĵoj ne interesaj al la biblioteko en Vieno estu deponitaj en tenejo en Slovakio, ŝajne por liberigi lokon en la Centra Oficejo kaj ebligi ĝian vendon. Tiu plano evidente ne tuj realiĝos.

Trie, en punkto 07.05 de la tagordo, la estraro nun proponas, ke oni tamen ne tuj faru decidon pri vendo de la domo en Nieuwe Binnenweg 176, sed la estraro plu esploru rilate atingeblan vendoprezon, kaj ankaŭ eventualan ludonon kaj la riparojn eble necesajn por tio.

Ŝajnas do ke la kritikaj voĉoj, kiuj aŭdiĝis post la aŭgusta komitata kunsido, iomete bremsis la entuziasmon de la estraro tuj per unu frapo malplenigi kaj forvendi la historian konstruaĵon de la Centra Oficejo. Tamen samtempe la estraro volas ricevi de la komitato malferman rajtigilon vendi la domon sen plia diskuto de la afero en la komitato.

La proponata formulo de la decido estas: “La Komitato de UEA… akceptas ke la Estraro decidu pri vendo, se tiu solvo, el racia vidpunkto, estas la plej bona”.


En biblioteko Hector Hodler.

Konsiderante, ke la komitato praktike ĉiam akceptas la proponojn de la estraro, la fermo de la libroservo en Roterdamo kaj la maldungo de la konstanta kongresa sekretario ŝajnas jam deciditaj aferoj, same la fordono de la arkivo de UEA. Kio okazos pri la biblioteko malpli klaras, sed se estos vendita la Centra Oficejo, ĝi ja same devos esti movita aliloken.

En gazetara komuniko dissendita la 9-an de septembro, la estraro skribas, ke la “agadplano antaŭvidas provizoran sendon de la kolekto ankaŭ al Slovakio, en situo 3 horojn dista de Vieno”. Tia propono tamen laŭ la nuna tagordo ne estos prezentita al la komitato por decido.

La diskutado pri la plano de “financa resanigo” en la komitata listo post la aŭgusta kunsido estis febla, kaj neniaj konkretaj alternativoj al la paŝoj proponataj de la estraro estis prezentitaj.

La plej aktiva kritikanto de la planoj de la estraro estis Osmo Buller, antaŭa ĝenerala direktoro de UEA, kiu skribis interalie:

– Mi maltrankvilas pri la intenco eksterigi la libroservon, kiu estas unu el la aferoj, el kiuj dum jardekoj kreskis la prestiĝo de UEA en Esperantujo. Nia libroservo iĝis fama ne nur pro tio, ke ĝia sortimento estas multe pli granda ol tiu de aliaj libroservoj, sed ankaŭ pro la kompetenteco kaj klereco de ĝiaj gvidantoj.

Vicprezidanto Fernando Maia aliflanke pli frue asertis, ke la drastaj proponoj de la estraro neniel estas neatenditaj:

– Ĉiujn elementojn de tiu laste sendita raporto al la komitato eblas scii de antaŭaj diskutoj ĉi-liste, de antaŭaj dokumentoj ekde 2017 kaj de antaŭaj kunsidoj de la komitato. Aparte pri la libroservo ŝokas min la insista neado: malpli pro tio, ke temas pri servo, kiu apenaŭ sukcesas pravigi siajn kostojn, sed ĉefe pro tio, ke emeritiĝo fariĝas proksima, kaj do oni devas jam klare havi planon pri tiu laborfako.

 

Klasikaĵo de Stanisław Lem aperis en Esperanto

Polaj amaskomunikiloj favore raportis pri la ĵusa apero de la klasika sciencfikcia romano Solaris en Esperanto. Ni petis la tradukinton Przemysław Wierzbowski klarigi, kial gravas havi tiun verkon en Esperanto, kvankam ĝi jam aperis en kvardeko da aliaj lingvoj.


Prezentado de la traduko la 12-an de septembro en la Centro Ludoviko Zamenhof en Bjalistoko. De maldekstre: Przemysław Wierzbowski, Elżbieta Karczewska, kiu intervjuis, kaj Nina Pietuchowska, kiu interpretis la interparolon al la pola. Foto: Katarzyna Lewończuk-Barańczuk

Libera Folio: Kial vi volis traduki ĝuste tiun libron?

Przemysław Wierzbowski: – ​​La ĉefa kialo estis pure egoisma. Solaris estas mia plej ŝatata verko de la plej ŝatata aŭtoro, kaj de kiam mi esperantistiĝis, mia revo estis trovi ĝian Esperanto-tradukon sur mia librobreto. Unuafoje mi legis ĝin kiel 12-jarulo, poste de tempo al tempo revenis al la romano, ĉiam rigardante ĝin de iom malsama flanko. Kiam estis anoncite, ke la jaro 2021 estos la jaro de Stanisław Lem – okaze de lia 100-a naskiĝdatreveno – kun Tomasz Chmielik ni komencis primediti kiel eblus internacilingve kontribui al la jubileaj solenaĵoj.

– Ni kontaktis la krakovan Fondaĵon de Lem kaj proponis eldoni du verkojn: la ne-sciencfikcian, malpli konatan Hospitalon de la Transfiguriĝo kaj ĝuste Solaris. La posedantoj de la aŭtorrajtoj proponis, ke ni komence elektu unu libron, prefere malpli konatan, por elprovi la kvaliton de la entrepreno. Fine ni sukcesis konvinki ilin, ke tamen valoras komenci la aventuron per la plej fama, mondkonata beletraĵo – ja Solaris estis tradukita en pli ol 40 lingvojn, eldonita pli ol 300 fojojn – kaj en la estonteco, eble, daŭrigi tion per serio de pliaj Lem-aĵoj.

Pri kio temas la libro, se entute eblas tion koncize klarigi?


La kovrilo de la Esperanta eldono.

– Cent kelkdek jarojn antaŭ la romano-intrigo oni malkovris la titolan planedon de du-stela sistemo, kies orbito estas nenature stabila. La surfacon kovras oceano, kiu kapablas konstrui plej diversajn, gigantajn, efemerajn, malfacile klaseblajn kreaĵojn. La disĉiploj de la nova scienco, solaristiko, provante kompreni kaj science difini la naturon de Solaris, formulas foje ridindajn, foje verŝajnajn, sed neniam pruvitajn teoriojn, kiuj amase okupas la bibliotekojn. Unu el la solaristoj estas la psikologo Kris Kelvin, sendita al la Stacio ŝvebanta super la planedo por esplori kio okazas ĉe la tieaj sciencistoj. Baldaŭ la okazaĵoj superas lian imagon.

– La romano eldonita antaŭ 60 jaroj estis revolucia por la sciencfikcio. Ĝi prezentis la plej originalan bildon de eksterterulo, tiel fremda por nia civilizacio, ke verŝajne neniel komprenebla. Lem vortigas la motivon, kiun poste li plurfoje uzos en siaj beletraĵoj: siaspecan fatalon de la homa raso, fizike kaj mense limigita, kaj rezulte nekapabla atingi la ĉiaman celon – kompreni aŭ konkeri la mondon.

Kiu estas la eldonejo? Kia estas la eldonkvanto?

– La libron eldonis Bjalistoka Esperanto-Societo en kvanto de 350 ekzempleroj. La libron jam eblas mendi en la retejo de Bjalistoka Esperanto-Societo, kaj baldaŭ ĝi aperos en la oferto de UEA.

Tiu libro jam aperis en multaj lingvoj, kial laŭ vi gravas havi ĝuste ĝin ankaŭ en Esperanto?

– Klasika sciencfikcio nesufiĉe ofte estas eldonata en Esperanto. Tiu ĝenro, kiun foje maljuste oni trovas malpli valora ol la aliajn, abundas je elstaraj literaturaĵoj – ne nur distraj, sed profetaj kaj konsciigaj. Por montri kaj al neesperantistoj, kaj al ni mem, ke la artefarita lingvo estas taŭga por ĉiaj verkoj, necesas ilin tradukadi. Solaris en Esperanto sendube havos ian popularigan efikon por Esperanto, la libron mendas kolektantoj de Lem-aĵoj el multaj landoj, kaj en ilia medio nia eldono iom post iom iĝas konata.

– Estas rimarkinde, ke temas pri rekta esperantigo el la pola lingvo. Ĉi tiu fakto gravas, ĉar ne ĉiam la verko de Lem estis tradukata tiel. La plej (fi)fama ekzemplo estas, farita surbaze de la eldono franclingva, la unua angla traduko – simpligita, senigita je pluraj detaloj, sed pro malfeliĉa kontrakto de la aŭtoro ĝi restas la sola anglalingva traduko kiun oni rajtas eldoni papere. Por kelkaj lingvoj tia peranto estis ankaŭ la traduko ruslingva.

Ĉu la apero de la traduko en Esperanto ricevis atenton en Pollando? Se jes, kiel oni komentis ĝin?


Ekspozicio de diverslingvaj tradukoj. Foto: Katarzyna Lewończuk-Barańczuk

– Pri nia renkontiĝo dediĉita al la libro tre favore raportis amasinformiloj bjalistokaj kaj tutlandaj. Solaris estas eldonita kun la oficiala emblemo de la Jaro de Lem, kaj troviĝos en la listo de kontribuoj por la solenaĵoj de la 100-jariĝo. Neesperantistoj, kiuj la enhavon malfacile povus taksi, ĝenerale aprezis la ideon eldoni nian plej faman sciencfikciaĵon ”en la lingvo de Zamenhof, parolata en la tuta mondo”.

– El la teknika flanko: ĉar mi kulpas ne nur pri la traduko, sed ankaŭ pri la komposto kaj la kovrilo, mi malmodeste diru, ke la fina laŭaspekta rezulto, bonkvalite presita varo, vere kontentigas.

– Fine mi ŝatus danki al ĉiuj, kiuj donacis alilingvajn eldonojn de Solaris ebligante fari ekspozicion, kiuj partoprenis la dimanĉan prezenton de la libro kaj legis fragmentojn, kaj fine al la trio da provlegantoj: Tomasz Chmielik kaj Stano Belov, kiujn mi konsultis esperantigante la verkon, kaj aparte Ionel Oneţ, kiu estante ĉiam je mia dispono faris multajn bonajn proponojn pri la traduko.

Katedro en Amsterdamo ŝajne plu vivos

La planata ”financa resanigo” de UEA ne tuj trafos la instruadon de Esperanto ĉe la universitato de Amsterdamo, kies speciala katedro estas financata de UEA. Laŭ vicprezidanto Fernando Maia estas mono por pliaj kvar jaroj en la koncerna fondaĵo, kaj la perspektivoj estas bonaj.

En ĵusa gazetara komuniko UEA anoncis, ke la asocio plu havos sian sidejon en Nederlando, eĉ se oni forlasos la tradician Centran Oficejon en Nieuwe Binnenweg 176:

UEA restos en Nederlando kaj devos ampleksigi la kunlaborojn kun sia Landa Asocio, Esperanto Nederland, kaj kun aliaj lokaj partneroj, kun aparta atento pri volontula programo kaj pri la Katedro Interlingvistiko kaj Esperanto en la Universitato de Amsterdamo.

La komuniko evidente interalie celis trankviligi la zorgojn pri la estonteco de la speciala katedro en Amsterdamo, kies plua ekzisto estas tute dependa ne nur de plua financado fare de UEA, sed ankаŭ de tio, ke UEA plu estu bazita en Nederlando.

Esperanto estas instruata ĉe la universitato de Amsterdamo ekde 1948. En 1997 estis fondita la speciala katedro pri Interlingvistiko kaj Esperanto, kiu komence estis financata de Internacia Esperanto-Instituto en Hago. Ekde 2013 pri la financado respondecas UEA.

La nuna instruisto, aŭ ”katedrulo”, estas profesoro Federico Gobbo, kiun ni petis rakonti pri sia laboro.


Federico Gobbo dum reta instruado.

Libera Folio: Kio estas la katedro pri Esperanto kaj intervlingvistiko ĉe la universitato de Amsterdamo? Kion oni povas studi tie?

Federico Gobbo: – La katedro pri Interlingvistiko kaj Esperanto estas ”speciala”. Tio estas nederlanda esprimo por indiki katedrojn kies financado alvenas el neregistaraj institucioj. La labortempo de la speciala katedrulo estas distribuita jene: tri kvaronoj al instruado, unu kvarono al esplorado, disvastigado kaj administrado. Do, la ĉefa tasko estas garantii la kontinuecon de la du kursoj kiuj donas la nomon al la katedro mem: la unua estas enkonduko al interlingvistiko, la dua estas enkonduko al Esperanto.

– Ambaŭ kursoj celas bakalaŭrajn studentojn; por sekvi la kurson pri interlingvistiko oni bezonas antaŭan ekzamenan trapason de kurso pri ĝenerala lingvistiko aŭ ekvivalenta, dum la kurso pri Esperanto ne bezonas antaŭajn konojn, krom la devigo regi sufiĉe la anglan, kiu estas ĝenerala antaŭkondiĉo por studentiĝi en la Universitato de Amsterdamo, t.e. ne ligita al la speciala katedro.

Kiom da studentoj havas la du kursoj? Kiel evoluis la kvanto de studentoj?

– Kiam mi alvenis en la jaro 2014, la nombroj estis sub deko, nombro kiu estis sufiĉe maltrankviliga. Sed okazis granda ŝanĝo ekde kiam mi instruis: la kursa oferto pri interlingvistiko kaj Esperanto ŝanĝis la instrulingvon el la nederlanda al la angla. Tio ampleksigis la aron de potencialaj aliĝantoj, ĉar en la Universitato de Amsterdamo estas pli da internaciaj ol da enlandaj studentoj.

– Pro tio nun la nombroj estas regule super deko, kelkfoje super dudeko. La variado multe dependas de la propono de anglalingvaj kursoj kiuj konkurencas pri lingvistikaj temoj. Tio varias de jaro al jaro, kaj tio estas sen ies ajn kontrolo. Ĉiuokaze, la nombro de la studentoj ne estas maltrankviliga, alivorte la speciala katedro riskas neniel laŭ la kvanto de la studentoj, kiu estas sufiĉa.

Ĉu eblas post la kursoj daŭrigi la studojn ĉe la universitato, por doktoriĝi pri rilataj temoj?

– Se oni intencas plu studi Esperanton, kadre de la Universitato de Amsterdamo, ne eblas daŭrigi post la enkonduka kurso. Kelkfoje studentoj esprimas spontanee la deziron sekvi tutan lingvolernan programon, samkiel oni povas fari ekzemple pri la kataluna aŭ la novhebrea, t.e. studadi dum tri akademiaj jaroj. Bedaŭrinde tion ne eblas fari per ununura speciala katedro pritema. Doktoriĝi pri interlingvistikaj aŭ esperantologiaj temoj ĉiam eblas, sed tio ne necese pasas tra la sekvo de miaj kursoj. Krome, mi instruas al bakalaŭraj studentoj. Tio signifas, ke pasas iom da jaroj antaŭ ol pretiĝi por konkursi por doktora posteno. Tio ne simpligas la aferon, homoj intertempe interesiĝas pri aliaj temoj, neeviteble.


La inaŭgura prelego de Federico Gobbo en 2015. Raportaĵo pri la inaŭgura ceremonio spekteblas ĉe Youtube.

Pro kiaj motivoj homoj studas Esperanton, kaj ĉu ili poste efektive uzas la lingvon?

– Esperanton en la Universitato de Amsterdamo oni povas lerni sen antaŭaj konoj. Do, la studentoj venas ne nur el la studprogramoj pri lingvosciencoj (tipe, el lingvistiko aŭ anglistiko, sed kelkfoje el slavistiko) sed ankaŭ, sen aparta ordosignifo, el: komunikistiko, Artefarita Inteligento, eŭropistiko, filozofio, informadiko, historio. Nederlandaj studentoj foje diras, ke ili deziras akiri 6 lernopoentojn sen streĉiĝi, kaj ili elektis Esperanton ĉar ĝi estas facila. Al ili mi tuj respondas, ke tutprobable je la fino de la kurso ili ŝanĝos sian ideon, ĉar Esperanto ne estas facila lingvo; tio estas nur malmojosa propaganda aserto.

– Studentoj pri eŭropistiko foje mencias la intereson pri la Eŭropa integriĝo kaj la rolon de la lingvoj, kaj eble ili legis iun (tipe kritikan) mencion pri Esperanto, kaj tio instigis ilin eklerni por testi laŭsperte la validecon de la kritikoj. Interese, preskaŭ neniu mencias Esperantajn idealojn, krom studentoj kun juda fono (tradicie estas sufiĉe vigla jid-parolanta komunumo en Amsterdamo, tre bone instruita) kaj kompreneble studentoj kiuj sekvis la alian kurson de interlingvistiko. Ili ĝenerale deklaras, ke ili scias sufiĉe multe pri Esperanto pro la alia kurso kaj nun ili volas aktive lerni la lingvon; ili estas tre bone motivitaj.

– Kontraste al la kurso pri Esperanto, la homoj kiuj studas interlingvistikon estas edukfone pli homogenaj: la devigo jam koni iom da lingvistiko mallarĝigas la potencialan aliĝontaron, sed aliflanke la kvalito estas sufiĉe alta: homoj kiuj havas iom da kono pri la lingvosciencaj fakoj ofte faras tiklajn, nenaivajn kaj trafajn, demandojn.

– Ni diru, averaĝe, ke kvar-kvin studentoj ĉiujare tenas la kontaktojn kun mi post la ekzamensesio, sendepende de la kurso kiun ili sekvis. Pri la uzo de Esperanto post la fino de la kurso, tio multe varias: estas homoj kiuj iris aĉeti librojn ĉe la libroservo de UEA en Roterdamo, parolante la lingvon senhonte; aliaj partoprenis en junulara kunveno; unu decidis uzi la lingvon por verki poemojn, kaj alia uzis Pasportan Servon vojaĝante tra centra Azio. Mi ĉiam kaj ĉiel instigas miajn studentojn partopreni eventojn en Esperantujo, kaj klopodas instigi ilin partopreni ŝatokupojn, nome trovi aliajn homojn kun la samaj interesoj kaj pasioj.

UEA financas la katedron. Kiel aspektas la estonteco de tiu aranĝo?

– En 2019 estis liko pri la financa krizo en la nederlanda gazetaro. (Libera Folio siatempe raportis pri tio.) Ekde tiam, la administracio de la Universitato de Amsterdamo estas informita pri la financa stato de UEA kaj do ne tute trankvilas. Rutine la universitato demandos UEA pri ĝiaj intencoj rilate al eventuala tria mandato antaŭ la fino de 2021, ĉar ni atingis la mezon de la nuntempa mandato. Tio estas tute normala afero, kiu okazas kun ĉiuj sponsoroj de la specialaj katedroj. Oportunas, ke UEA pretigu adekvatan respondon. Pri tiu lasta aspekto mi jam informis la vicprezidanton de UEA, Fernando Maia, kiu antaŭ iom da tempo kontaktis min por interŝanĝo de opinioj pri la estonteco de la katedro.

– Lastatempe, en Gazetaraj Komunikoj aperis deklaro, ke UEA restos jure en Nederlando, kaj tio estas bona novaĵo, ĉar alikaze la katedro riskos ŝlosiĝon pro jura kialo. Samloke, oni deklaras, ke UEA “devos ampleksigi la kunlaborojn” interalie kun “la Katedro Interlingvistiko kaj Esperanto en la Universitato de Amsterdamo”. Tio certe estas bona novaĵo, sed neniu vorto venis pri la financa garantiado de tria mandato.

La financado de la katedro okazas pere de la fondaĵo Middelkoop, kies unua kapitalo venis el la heredaĵo de Adriana Middelkoop (1913-2009), nederlanda esperantisto kaj vortaristo.

Regulaj kontribuantoj estas la landa asocio de UEA en Nederlando (Esperanto Nederland) kaj Esperantic Studies Foundation. En 2019 pliaj 71 791 eŭroj estis aldonitaj al la fondaĵo, ŝajne el la heredаĵo de la nederlanda esperantisto Edwin Burg.

Ni demandis al Fernando Maia, la vicprezidanto de UEA, pri la planoj de la asocio por la estonteco de la katedralo.

Libera Folio: Ĉu UEA ja intencas daŭrigi la financadon el kapitalo Middelkoop, kiel ĝis nun? 


Fernando Maia.

Fernando Maia: – Aparte zorgas pri la Katedro la Prezidanto de UEA, Duncan Charters, kadre de siaj estraraj fakoj (Instruado kaj Universitata Agado), subtene de aliaj estraranoj kiel Amri Wandel (Scienca kaj Faka Agado), Orlando Raola (CED) kaj Trezoro (Financoj), krom aliaj. La konfirmo de la daŭrigo devos okazi kunordige kun Esperanto Nerderland kaj ESF. Aparte la Prezidanto laboras pri tio kaj intense laboris pri la temo dum la unua jartriono de 2021, kun sekvoj por la venontaj paŝoj.

– La afero efektive ne estas urĝa nek proksima: la nuna kontrakto daŭras ĝis 2024 (ĝi estis subskribita en 2019). Middelkoop estas la fondaĵo al kiu ni sendas donacojn tiucele. La nuna kapitalo sufiĉas por la venontaj 4 jaroj, se venus neniu aldona rimedo. Tamen estas kunlaboro kun grupo de donacantoj kaj la perspektivoj estas bonaj.

Kiaj estas la strategiaj celoj de UEA ĉi-kampe?

– Baldaŭ aperos en la revuo Esperanto kompletaj informoj pri la Katedro, inkluzive de la strategiaj celoj de UEA por ĝi.

Unu tago en la vivo de la Centra Oficejo

Lige kun la nun planataj fermo kaj vendo de la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo, la multjara ĝenerala direktoro de UEA, Osmo Buller, proponis al Libera Folio tekston kiu priskribas ordinaran tagon en la Centra Oficejo en 1991. Tiam la oficejo efektive estis nervocentro de la movado, UEA havis dekon da plentempaj oficistoj kaj ok mil individuajn membrojn.

La teksto unue aperis finnlingve en la gazeto Koillissanomat la 17-an de majo 1991

Okazis pasintan lundon

Redaktoro de tiu ĉi gazeto demandis, el kio konsistas mia labortago kiel la direktoro de la Centra Oficejo. Mi ne sciis, kion respondi, ĉar la tagoj estas tute malsamaj. Jen tamen, kiel pasis la pasinta lundo. 

La labortago normale komenciĝas je la naŭa, sed tiutage mi sidis en mia laborĉambro jam je la oka kaj duono por legi Esperanto-gazetojn alvenintajn dum mia restado en Finnlando en la antaŭa semajno. La legado de gazetoj estas tre grava por resti ĝisdata pri ĉio, kio okazas en la Esperanta mondo.

Dum la semajno oni ricevis el la postlasaĵo de iu nederlandano tri skatolojn kun malnovaj libroj. Mi trarigardas ilin kaj apartigas la plej valorajn por aŭkcio. Sekve mi kontrolas faskon da fakturoj, kiuj atendas mian aprobon.

Iom antaŭ la naŭa komencas alveni aliaj laborantoj. Venas ankaŭ juna polo, kiu montriĝas esti malnova konato. Li fondis libroeldonejon kaj volas, ke nia libroservo ekvendu liajn eldonaĵojn. Tio kompreneble eblas. Mi klarigas al li regulojn de internaciaj pagoj.


Osmo Buller ĉe sia labortablo en la Centra Oficejo 1996.

Sekvas kunsido kun la italo Pasquale kaj la usonano Roy pri la renovigo de nia komputila sistemo. La nuna aĝas jam dek jarojn kaj emas panei. Mi sendas ilin ambaŭ al Amsterdamo por kolekti ideojn en komputila foiro.

La anglo Marvin el la financa fako informas, ke la financaj kalkuloj de la pasinta jaro pretas. Tio ankaŭ necesas, ĉar en vendredo venos revizoro por ekzameni ilin. Marvin krome raportas, kiel estis uzitaj la donacoj por la agado en Afriko. Ĉio en ordo.

Du oficistoj, kiuj uzas trajnon, havas problemon. La fervojistoj strikos en mardo por protesti pro la pasintsemajna murdo de konduktoro. Ni interkonsentas, ke ambaŭ rajtos teni la tagon libera.

Je la dekunua sekvas kafpaŭzo. Kiel akompanaĵon oni ricevas finnajn bombonojn kaj oni mire aŭdas, ke en Taivalkoski ankoraŭ estis neĝo.

Post la paŭzo mi klopodas koncentriĝi al la verkado de la estrara raporto pri la pasintjara agado. Tion interrompas telefonvoko el Moskvo, kiu sciigas, ke Asocio de Sovetiaj Esperantistoj finfine estis oficiale registrita. Tuj poste vokas germano, kiu esploras pri la vivo de sia avo, kaj demandas, ĉu la avo aperas en protokoloj de UEA el la 20-aj jaroj. Mi divenas, ke li certe aperas tie, kaj promesas esplorigi la aferon.

Je la dektria estas lunĉopaŭzo. Mi iras al proksima picejo kun Mark, la novzelanda redaktoro de nia revuo. Ni parolas pri la sveda Esperanto-movado, kies jarkongreson en Gotenburgo Mark ĵus partoprenis. 


8 el la 11 oficistoj antaŭ la Centra Oficejo en 1996.

Reveninte al la oficejo mi reatakas la estraran raporton, sed la telefono tuj sonoras. Itala esperantisto volas informiĝi pri parlamentanoj, kiuj subtenas Esperanton. La itala Radikala Partio advokatas por Esperanto kiel la lingvo de la unuiĝinta Eŭropo kaj bezonas scii tion. Mi konsilas kontakti nian germanan estraranon, kiu respondecas pri la agado en la parlamentoj de diversaj landoj.

Sekve telefonas nederlanda konato. Li ankoraŭ ne trovis vendatan strat-orgenon, pri kiu mi promesis informiĝi laŭ peto de finna amiko, kiu volas veni aĉeti tian.

Eniras la hispano Francisco, kiu redaktas la programlibron de la ĉi-jara Esperanta mondkongreso kaj volas diskuti pri ĝia enhavo. Tio memorigas min, ke antaŭ ol vojaĝi al Finnlando mi petis esplori, kiel transporti al Norvegio sen dogano la librojn kaj aliajn varojn bezonotajn en la kongreso. La informoj estis ricevitaj kaj solvo trovita.

Mi sukcesas ŝpini kelkajn liniojn por la jarraporto, kiam venas jam la kvara horo kaj tempo por la posttagmeza kafo. Post la kafo mi verkas artikolon pri la montrado de la filmo pri la vizito de pola eksmilitkaptito al Taivalkoski kaj sendas ĝin telefakse al la Pola Radio. Venas demando el Hispanio, ĉu nia oficejo povus akcepti de tie civilservantojn. Mi respondas, ke se tio estas senpaga al ni, tio certe eblus. Mi petas pli detalajn informojn. 

La horloĝo montras la kvinan kaj duonon. La oficiala labortago finiĝas, sed la laboro daŭras ĝis la noktomezo, ĉar la estrara raporto urĝas.

Osmo Buller

Pasporta Servo bone fartas eĉ sen komisiito

Pasporta Servo dum multaj jaroj estis unu el la ĉefaj servoj de TEJO. La tradicia papera listo de gastigantoj post sepjara paŭzo denove aperis en 2017, kaj nova papera eldono ne plu estas planata. Aliflanke la retejo, kiu estis komplete renovigita en 2015, bone funkcias, kaj estas pli ol du mil gastigantoj en pli ol cent landoj.


Gastigantoj de Pasporta Servo en Eŭropo.

Servo simila al la nuna Pasporta Servo, kun la nomo Programo Pasporto, unuafoje ekfunkciis en 1967. La ideon elpensis la argentina aktivulo Rubén Feldman-González, kiu en la antaŭa jaro vizitis Usonon per simila, neesperantista organizaĵo. Li prezentis sian planon en sespaĝa broŝuro ĉe la kongreso de la tiama usona landa asocio de UEA, ELNA.

Jam en la sama jaro TEJO akceptis la ideon en sian laborplanon. La unua listo de gastigantoj de la nuna Pasporta Servo de TEJO aperis en 1974. Ĝi tiam proponis 39 adresojn en 19 landoj, kie esperantistaj aĉentintoj de la katalogo povis senpage tranokti. Post kelkaj jaroj jam estis centoj da gastigantoj, kaj en la jaro 2000 la kvanto de gastigantoj unuafoje superis milon.


Revuo Esperanto en novembro 1967 raportis pri la ekfunkcio de la Programo Pasporto.

Dum multaj jaroj, de 1995 ĝis 2008, Pasportan Servon prizorgis Derk Ederveen. En 2008 TEJO decidis modernigi Pasportan Servon, sed la nova retejo estis trafita de diversaj problemoj, kaj ankaŭ la papera libro ne plu regule aperis. Post 2008 la papera listo de gastigantoj aperis en 2010, 2011 kaj 2017.

Tamen komence de 2015 la retejo estis komplete renovigita, kiel tiam raportis Libera Folio. De tiam ĝi funkcias senprobleme. La novan retejon konstruis Baptiste Darthenay. Li sukcesis savi kaj transmeti la datumojn de Pasporta Servo el la malnova sistemo, kaj li gvidis la grupon, kiu zorgis pri la ĝisdateco de la enhavo.

Post 2017 pri la teknika funkciado ĉefe respondecas alia aktivulo, Meir Goren. De tiam papera listo ne aperis, sed ankaŭ la bezono estas minimuma, ĉar en la praktiko jam ĉiuj vojaĝemuloj havas aliron al la reto. Por uzi la servon sufiĉas registri sin en la retejo.

Kiel komisiitoj de TEJO pri Pasporta Servo dum la lastaj jaroj funkciis Roy McCoy, Lars Sözüer, Stela Besenyei-Merger – kiu interalie gvidis la eldonadon de la lasta papera listo de gastigantoj – kaj laste Baptiste Darthenay, ekde decembro 2018.

En junio 2021 Baptiste Darthenay demisiis de tiu posteno. Nova komisiito ĝis nun ne estis elektita, sed ĉar la retejo senprobleme funkcias kaj daŭre havas teknikan prizorganton, la manko de komisiito ne kaŭzas tujajn problemojn.

En la ĵus ekoficinta estraro de TEJO respondecas nun pri Pasporta Servo Matheus Arantes Pacheco. Laŭ Christine Brücker, multjara aktivulo de Pasporta Servo, jam estis komencita laboro por formi novan komisionon pri Pasporta Servo.

Unu el la taskoj de tiu komisiono estos restarigi la sistemon de Landaj Organizantoj, kiuj zorgu ke la informoj pri la gastigantoj estu daŭre bonkvalitaj, kun aktualaj informoj kaj nur gastigantoj kiuj efektive respondas.


La papera listo de gastigantoj 2017.

Laŭ Christine Brücker, ĉiuj, kiuj volas helpi al la plua bona funkciado de Pasporta Servo bonvenas helpi pri la taskoj. Ankaŭ la gastigantoj mem povas helpi kontrolante, ĉu iliaj informoj estas ĝustaj kaj aktualaj, kaj instigante siajn amikojn fari same, ŝi diras.

– Pasporta Servo vivas de homoj kiuj ŝatas gastigi aŭ esti gastoj. Pro tio ni alvokas ĉiujn personojn, kiuj ŝatas havi gastojn, enskribi sin en Pasporta Servo. Por tio oni ne nepre bezonas grandan loĝlokon. Eta ĉambro kun iom da spaco por mato povas jam sufiĉi. Oni ja priskribas la kondiĉojn de loĝado en sia profilo, Christine Brücker skribas en respondo al Libera Folio.

En la reta epoko kreskis la kvanto de gastigantoj. En 2011 la papera libro enhavis 1 089 gastigantojn. En 2017 la aktualigita papera libro enhavis 974 gastigantojn, sed nun en la retejo estas 2 261 gastigantoj en 114 landoj.

Plej multaj gastigantoj estas en Francio (353), Brazilo (216), Germanio (168), Usono (167) kaj Rusio (131). Plena listo videblas en la retejo de Pasporta Servo, kie samloke aperas ankaŭ informo pri tio, kiom el la adresoj en diversaj landoj jam estas aktive kontrolitaj de respondeculoj.

Laŭ supozo de Lars Sözüer, multjara aktivulo pri Pasporta Servo, la plej multaj gastigantoj aliĝintaj dum la kvar jaroj post la apero de la lasta papera katalogo ja restas aktivaj.

– La nun formiĝanta teamo strebos konfirmi tion, kaj elsarki nevalidajn datumojn, li diras.


Pli pri la temo

Jam 16 neaktivaj komitatanoj de TEJO eksigitaj

La plej nova landa sekcio de TEJO ĵus perdis sian reprezentanton en la komitato de la asocio pro malaktiveco. Post kiam la regulo pri aŭtomata demisio pro malaktiveco en 2016 estis enkondukita, entute 16 komitatanoj perdis sian postenon pro nepartopreno en voĉdonadoj.

JETO, la landa sekcio en Tanzanio, aliĝis al TEJO antaŭ nur iom pli ol unu jaro, en aŭgusto 2020. Jam pli frue, en junio de la sama jaro, la komitato de TEJO bonvenigis novan komitatanon A, John Magessa, kiel reprezentanton de JETO.

(La plena nomo de la asocio havas iom nekutiman formon: Junularo Esperantista de Tanzanio Organizo.)

Multaj komitatanoj tiam esprimis siajn bondezirojn kaj proponis klarigi la taskojn de komitatano. Magessa respondis: Mi dankegas vin pro viaj kuraĝaj vortoj. Verdire estas minacanta. Sed iom post iom mi fortiĝos.

La bonvenigoj tamen devis paŭzi, kiam oni rimarkis ke JETO fakte ne estas landa sekcio de TEJO. La asocio petis aliĝon en 2017, sed TEJO neniam akceptis la peton. Tamen en la sekva monato, la komitato fine voĉdonis por akcepti la aliĝon de JETO kaj sekve la novan komitatanon A.

Komence la nova komitatano estis aktiva. Li iĝis vic-komisiito de la Komisiono pri Landa kaj Faka Agado kun respondeco por Orienta Afriko. Krome JETO kandidatis por gastigi la IJK-n en 2021.

Sed la komitatano de JETO neniam skribis en la cirkulero, per kiu komitatanoj informas pri sia agado. Li malofte partoprenis en la diskutoj en la komitata retlisto, kaj kiam li tion faris, estis plejparte por danki aliajn komitatanojn por la disdonado de informo.

La unuan de septembro 2021, en la unua tago de la mandato de la nova estraro de TEJO, la nova ĝenerala sekretario, Rogier Huurman anoncis ke John Magessa perdis sian postenon kiel komitatano A, ĉar li maltrafis tro da voĉdonoj:

Krome pro maltrafo de 2 retaj voĉdonoj (tiu ĉi kaj pri strategia plano) kaj nek partopreno nek nomumo de anstataŭanto en la reta komitatkunsido John Magessa estas konsiderata demisiinta laŭ Ĝenerala Reglamento 2.4. JETO rajtas nomumi saman aŭ alian komitatanon A.

La ĝenerala sekretario krome avertis kelkajn aliajn komitatanojn kiuj maltrafis la voĉdonon, ke ili riskas demision. Tiuj estas la komitatanoj A de Benino (BOJE), Hispanio (HEJS) kaj Usono (USEJ), kiuj perdos sian postenon, se ili plian fojon maltrafos voĉdonon.

La ĵusa voĉdonado temis pri ŝanĝo al la reguloj pri la elekto de komitatano B. La proponitaj ŝanĝoj ne estis aprobitaj, do la reta voĉdono por komitatanoj B okazos eĉ se ne estos pli da kandidatoj ol postenoj.

Kiam Libera Folio kontaktis Huurman por komento, li respondis nur per citaĵo de la koncerna regulo de la statuto: ”Komitatano kiu nek partoprenas 2 sinsekvajn retajn voĉdonojn nek komitatkunvenon (senanstataŭe) ene de la mandato estas konsiderata kiel demisiinta.”

Oni aldonis la regulon en decembro 2016 por certigi ke komitatanoj efektive partoprenas la laboron de la komitato. Ekde tiam preskaŭ ĉiujare kelkaj komitatanoj estas eksigitaj pro maltrafitaj voĉdonoj, kvankam la komitatanoj ĉiam havas almenaŭ plenan semajnon por partopreni en reta voĉdonado.

La unuan fojon tio okazis kvin monatojn post la enkonduko de la regulo: en aprilo 2017 pro la nova regulo sian postenon perdis kvin komitatanoj A, nome tiuj de la landaj sekcioj en Benino, Ĉinio, Hungario, Irano kaj Meksiko.

En la sekva jaro, decembre de 2018, siajn postenojn perdis kvar komitatanoj A, nome tiuj de Argentino, Burundo, Demokratia Respubliko Kongo kaj Norvegio.

En junio 2019 la aŭtomata demisio unuafoje trafis estraranon, kiam evidentiĝis, ke Edah Kossi Gadoufia Kingslim neniam voĉdonis dum sia mandato, kiu komenciĝis naŭ monatojn pli frue.

La plej amasa aŭtomata demisio okazis en la komitatkunsido dum JES 2019/2020 kiam du estraranoj, Koffitché Koufionou, Tran Thi Hoan (Ĝojo) kaj kvar aliaj komitatanoj estis forigitaj el la komitato. La komitato tiam tuj reelektis Koufionou, kiam li klarigis ke li maltrafis la voĉdonojn pro vojaĝoj.

La aliaj komitatanoj tiam perdintaj sian postenon estis la komitatanoj A de Burundo, Koreio kaj Vjetnamio, kaj Kirill Noviĉenko, komitatano Ĉ el Rusio. Tiu estis la sola fojo, kiam aŭtomata demisio pro malaktiveco trafis komitatanon Ĉ. Al komitatano B tio neniam okazis.

Komitatanoj B estas tiuj elektitaj de la individuaj membroj. Ili estas malpli multaj ol la komitatanoj A, kiuj reprezentas la landajn sekciojn. Komitatanoj Ĉ estas aktivuloj elektitaj de la komitatanoj A kaj B.

Principe devus ekzisti ankaŭ unu komitatano C, sed laŭ la nuna statuto de TEJO tiuj reprezentas la membrokategorion ”junaj amikoj de Esperanto”. TEJO havas neniun kontakton kun tiuj ”membroj”, kaj sekve ankaŭ neniam povis aranĝi voĉdonadon por elekti komitatanon C.

La regulo pri aŭtomata demisio estis enkondukita por certigi ke la elektitaj komitatanoj efektive aktivas en la supera decida organo de TEJO.

– Espereble nova regulo pli respondecigos nin kaj ni ne devos demisiigi homojn pro ignorado de voĉdono, skribis Arina Osipova en la komitata listo.

Kiam la regulo jam estis akceptita, Carlos Pesquera Alonso esprimis dubojn:

– Logike ni luktas kontraŭ la kutima problemo de manko de homoj kaj distanco. Eble ĉi tiu regulo utilus se ni havas la eblon anstataŭigi pigrulon/neaktivulon per laboremulo/aktivulo, sed ĉu ni havas tiun eblon? Ĉu ankaŭ malhelpas se ili daŭre restas kiel komitatanoj? Ĉu ĉi tiu regulo helpas nin havi pli produkteman komitaton? Tamen ĉi tiuj demandoj jam devus esti faritaj kiam la voĉdono de ĉi tiu regulo estis aprobita. Do, nun aktiviĝu, kaj se ni vidas ke tiu aprobo ne estas efika, ni voĉdonos denove.

Efektive la nova regulo ŝajne ne aparte pliigis la aktivecon de la komitatanoj.

Nenio malhelpas, ke komitatano, kiun trafis aŭtomata demisio pro malaktiveco, denove ekaktivu kaj eĉ rekandidatu por la komitato. Tamen en la praktiko ŝajnas, ke tio malofte okazas.

Robert Nielsen

La malfrua raporto de TEJO pri 2020 ne imponas

TEJO scias preskaŭ nenion pri siaj landaj sekcioj. El impona listo de komisionoj multaj ekzistis nur surpapere. Ankaŭ Pasporta Servo efektive ĉesis aktivi. Tamen Robert Nielsen trovis ankaŭ kelkajn pozitivajn novaĵojn en la jara raporto de TEJO pri 2020, kiu aperis kvar monatojn tro malfrue.

Kiaj estas la stato kaj farto de TEJO? Ĉu ĝi bone progesas kaj reprezentas siajn membrojn aŭ ĉu ĝi stagnas? Por respondi kaj informi, TEJO ĉiujare publikigas la jarraporton, raporton de estraranoj kaj komisiitoj pri ĉio kion TEJO faris dum la jaro. Laŭ la regularo, la jarraporto devas esti sendita al la komitato antaŭ la 31-a de marto, sed kiel dum pasintaj jaroj, ĝi malfruis plurajn monatojn.

Ĉi-jare la fina versio estis sendita nur la 2-an de julio. Ĝi estis aprobita de la komitato sen diskuto dum la komitatkunsido la 31-an de julio. Kiel kutime, ne estis ajna reago al la malfruo, do supozeble venontjare la samo okazos.

Oni sendube pasigis multajn horojn por krei la jarraporton, sed neniu volis diskuti ĝin. Laŭ mia sperto en la komitato, multaj komitatanoj probable eĉ ne legis ĝin. Sen ĉi tiu artikolo, preskaŭ neniu membro legus ĝin.

Unue, necesas klarigi ke TEJO havis du estrarojn en 2020: la mandato de la dua estraro komenciĝis je la 1-a de septembro post elektoj en julio. Por vere prijuĝi TEJO-n, oni devas atenti ne nur tion, kio estas skribita en la raporto, sed ankaŭ tion, kio ne estas skribita.

Estas granda silento de la unua estraro. La solaj fontoj pri la agado de la estraro dum la plejparto de 2020 estas du nunaj estraranoj, kiuj estis ankaŭ en la antaŭa estraro: Feliĉa kaj Karina Oliveira. La silento kaj malapero post la fino de la mandato bone spegulas la silenton dum la mandato.

Kompreneble la pandemio malhelpis aktivadon kaj nuligis renkontiĝojn, sed TEJO daŭrigis sian laboron. La jarraporto ĉefe temas pri raportoj de konferencoj, kunsidoj kaj subvencioj. La raporto agnoskas la gravecon de eksteraj subvencioj: “En 2020 la ĉefaj enspezoj de TEJO venis de subvencioj”.

Ĉu tiu estas la ĉefa agado de TEJO? Reprezenti niajn lingvon kaj movadon ĉe internaciaj konferencoj certe estas grave kaj oni bezonas kunsidojn por organizi ion ajn, sed ĉu tiuj estu la unuaj prioritatoj? Ĉu oni tiom fokusiĝu pri proceduroj anstataŭ la celo? Ĉu la kunsidoj iĝas la celo anstataŭ la vojo al la celo?

La estraro ne estas la sola parto de TEJO, gravas ankaŭ la komisionoj. Teorie, ili estas grupoj en kiuj membroj povas kunlabori por realigi la celojn de la asocio. En 2020 estis iom malklara sistemo de ĉirkaŭ 15 komisionoj, interesgrupoj kaj laborgrupoj, kiu poste estis reordigita al nova strukturo de ok komisionoj kun kelkaj branĉoj.

Malgraŭ la impona listo de komisionoj kaj titoloj, multaj ekzistis nur surpapere. La raporto pri la komisiono pri kongresoj ne provas pliheligi la situacion, sed rekte anoncas: “La komisiono ne funkciis. Neniu montris intereson aliĝi.”

Aliaj grupoj suferis pro la pandemio: “Rilate al la Kovim-19-pandemio, la komisiono pri Moviĝebloj ne ekzistis dum 2020.” Ankaŭ Pasporta Servo efektive ĉesis aktivi: “Tial nenio rimarkinda okazis rilate al Pasporta Servo.”

La raporto montras ke apenaŭ iu komisiono estis aktiva je la komenco de 2020 kaj ĉiuj devis esti efektive refonditaj de la nova estraro je la fino de la jaro. “Post multaj stagnaj jaroj, la branĉo pri kulturo denove ekfunkciis en Septembro 2020.”

Estas kvazaŭ tradicio por komitatkunsidoj de TEJO anonci planojn por la Junaj Amikoj de Esperanto, sed kvankam pasis pluraj jaroj, daŭre ne estas ajna strukturo aŭ komitatano por ili. “Post la halto en la laboro la jaron antaŭe la laboro pri Junaj Amikoj de Esperanto ne multe antaŭeniris. La ĉefa kialo estis, ke la retpaĝo kiu kolektis ilin ne plu funkciis.”

La raportoj de la komisionoj sekvas la saman formon. Antaŭ la nova estraro, nenio okazis. Poste oni kreis telegram-grupon, disdonis titolojn kaj organizis kunsidojn. Sed kiom da homoj partoprenis la kunsidojn? Kutime la komisionoj estas tiel malgrandaj ke ĉiu membro ricevas titolon.

Telegramo estas populara aplikaĵo inter junaj esperantistoj, sed ne ĉiuj uzas ĝin. Tamen, ĝi estas la sola forumo por preskaŭ ĉiu komisiono, do se oni ne havas la aplikaĵon, oni ne povas ricevi informon de la komisionoj. La Telegram-grupoj plejparte havas malpli ol 20 membrojn, sed eĉ en tiuj, preskaŭ ĉiuj mesaĝoj venas de du aŭ tri homoj. Ofte pasas semajnoj aŭ eĉ monatoj sen komento.

La plejparto de la komentoj estas anoncoj kaj reklamoj por renkontiĝoj (kutime sen respondo). Kompreneble, la komisionoj estis novaj je la fino de la jaro, sed kontrolante ilin hodiaŭ, oni ankoraŭ apenaŭ vidas aktivecon.

La komisiono por Landa kaj Faka Agado estas unu el la plej gravaj komisionoj sed suferas pro vakaj postenoj. Ne estas iu Ĝenerala Komisiito por la komisiono aŭ vickomisiito por Eŭropo, malgraŭ ke la plimulto de landaj sekcioj de TEJO baziĝas en Eŭropo.

Estas bona novaĵo en la raporto: unu nova landa sekcio, la Junulara Esperantista de Tanzanio Organizo (JETO) aliĝis. Krome oni trovis kelkajn novajn vickomisiitojn (eĉ du por Afriko, tradicie la plej malforta kontinento por TEJO), kaj KODEJO 2018 (La Kompleta Demandaro por Esperantaj Junularaj Organizoj) aperis, tamen du jarojn malfrue.

Malgraŭ la novaj vickomisiitoj, la parto pri landa agado en Afriko kaj Ameriko en KODEJO estas malplena, kaj estas neniu por raporti pri Eŭropo. Estas iom da informoj pri landa agado en Azio, sed estas nenio pri la stato de la landaj sekcioj kaj iliaj agadoj.

Tio estas, ĉar TEJO scias preskaŭ nenion pri siaj landaj sekcioj. Oni ne scias eĉ kiom da landaj sekcioj TEJO efektive havas. Ĉirkaŭ duono el la landaj sekcioj en la retejo de TEJO efektive ekzistas nur surpapere.

TEJO havas milojn da membroj, do kion ĝi faras por ili? La jarraporto temas pri malgranda grupo de mapli ol 50 homoj, do se vi estas ordinara membro de TEJO, ĉu ĝi gravas al vi? Ĉu la agado iel rilatas al vi?

Certe estas entuziasmaj aktivuloj en TEJO kiuj laboras diligente, sed kiu estas la rezulto de la laboro? Ĉu la kunsidoj estas fruktodona laboro aŭ nur ĉerpado de energio? Al kiu utilas la diskutoj kaj dokumentoj? Se vi ne havas titolon kaj ne estas membro de iu komisiono aŭ komitato, ĉu la laboro de TEJO gravas por vi?

Robert Nielsen


Pli pri la temo:

”UEA fariĝos nur ŝildo super agadoj de aliaj”

UEA devas kapabli mem prizorgi siajn ĉefajn taskojn kaj ne disdoni ilin al eksteruloj. Tion opinias Łukasz Żebrowski, kiu antaŭ preskaŭ unu jaro sendis al la estraro de UEA proponon pri oficejo en Varsovio. Ĝi estas unu el la alternativoj, pri kiuj la komitato de UEA ne estis informita, kiam la estraro prezentis sian planon pri la sorto de la Centra Oficejo.


Panoramo de Varsovio. Foto: Filip Bramorski CC BY-SA 2.0

En aŭgusto 2020, lastmomente antaŭ la komitata kunsido, la estraro de UEA post pli ol duonjara meditado publikigis la tiamajn rekomendojn de la financa komisiono por resanigo de la ekonomio de la asocio. Laŭ tiu dokumento, la leĝa sidejo de UEA restu en Nederlando, sed oni “serioze konsideru” kreon de oficejo aŭ oficejoj en malpli kostaj landoj.

Inter eblaj lokoj estis menciitaj Slovakio (Nitra), Pollando (Bjalistoko) kaj Kroatio (apud Bjelovar). Jam tiam la komisiono konsideris plej praktika la solvon en Slovakio, “pri kiu la diskutoj pli multe progresis (interalie ankaŭ inter la vicprezidanto Fernando Maia kaj Peter Baláž)”.

Reage al tio, en septembro 2020 la konata Varsovia esperantisto Łukasz Żebrowski sendis al la estraro de UEA 14-paĝan, detalan proponon pri oficejo en Varsovio. Laŭ la propono Varsovio bone taŭgus por UEA, ĉar tie eblus relative malmultekoste havigi ejon kaj dungi kompetentan laborforton.

Krome en Varsovio estas relative multaj esperantistoj, la urbo estas facile atingebla el multaj lokoj en la mondo, kaj kiel ĉefurbo en Eŭropa Unio ĝi laŭ Żebrowski estus prestiĝa adreso por internacia organizaĵo kiel UEA. “Tion ne eblas diri pri aliaj konsiderataj lokoj”, li skribas en sia propono.

Ni petis Łukasz Żebrowski rakonti, kial li opinias sian ideon pli bona ol la nunan planon transdoni centrajn taskojn de UEA al ekstera organizaĵo. Libera Folio volonte rakontos ankaŭ pri aliaj proponoj, kiuj estis senditaj al UEA, se ni ekscios pri ties detaloj.

Libera Folio: Kial via propono estus pli bona por UEA ol tiu nun prezentita?

Łukasz Żebrowski
Łukasz Żebrowski.

Łukasz Żebrowski: – UEA, kiel la plej grava Esperanto-organizaĵo, devas kapabli mem realigi siajn taskojn kaj ne subkontrakti ilin al eksteruloj. Sekvante la nun prezentitan vojon oni marĝenigas nian asocion, per kio ĝi iĝos pli kaj pli senutila. UEA fariĝos nur ŝildo super agadoj de aliaj organizoj – kial homoj membriĝu al tia organizaĵo, kiu ne mem faras ion, sed aktivas per la manoj de aliuloj?

– Ankaŭ la patronoj kaj donacantoj preferos sin turni al aliaj organizoj, kies laboro estas por ili pli palpebla. Por ne paroli pri la aktivuloj – ili dediĉos sian limigitan tempon ne al UEA, sed aliaj organizoj. Tiel paŝon post paŝo ĉi tiu vojo kondukos eĉ al plia malfortigo de la asocio. Cetere, necesas diri, ke estas facile fordoni ion, sed kiam oni poste konstatos, ke la decido ne estis trafa, la vojo reen povas esti multe pli malfacila, se entute ebla.

– Laŭ mia propono UEA ne subkontraktus siajn taskojn al aliaj. UEA povus malfermi oficejon en Varsovio, kie ĝi plenumus la ĝisnunajn taskojn, sed je pli moderaj prezoj. Ĉio tamen esence plu apartenus al UEA – kaj la respondeco, kaj la aldona profito kiun ĉi tiu loko povus porti al UEA. Varsovio estas pli oportuna laŭ kelkaj vidpunktoj, ekzemple ĉar ĝi estas pli facile atingebla.

– Tio ebligus ne nur daŭrigi la ĝisnunajn agadojn, sed ankaŭ entrepreni novajn iniciatojn: laŭ mia plano la oficejo iĝus vigla koro de la asocio, en kiu okazus trejnadoj, seminarioj kaj lingvoekzamenoj. Mi kredas, ke UEA bezonas tion, ne nur por limigi la kostojn, sed ankaŭ por montri al la membroj kaj aktivuloj, ke la organizo ne disfalas, sed ĝi havas eblon kaj povon reale kreski. Aldona valoro de la propono estas, ke oni povus realigi tion en loko simbola kaj aparte grava en la historio de la movado.

Ĉu la estraro de UEA serioze konsideris vian proponon?

– Laŭ mi nesufiĉe. Baldaŭ post la ricevo de mia propono, dum mallonga tempo okazis ioma komunikado pri la enhavo kun unu el la estraranoj, sed jam baldaŭ ĝi ĉesis. La sola persono kiu evidente interesiĝis pri la propono estis la ĝenerala direktoro. La estraro neniam respondis al mia preteco profundigi la esplorojn pri la temo, ĝi ankaŭ ne trovis tempon por pli detale priparoli ĝin kun mi.

– Tio estas surpriza kaj bedaŭrinda, konsiderante ke Varsovio estis la dua plej favorata solvo, laŭ tiuj, kun kiuj mi parolis. Malfacilas ne havi la impreson, ke se eĉ la duan plej favoratan solvon oni ne emis analizi, la decido plej verŝajne jam estis farita kaj oni ne konsideris serioze la alternativojn. Ĉu tio estas akceptebla, kiam temas pri serioza decido, kies fruktojn la tuta movado kolektos dum jardekoj?

Kiel rapide eblus realigi vian proponon?

– Ĉar laŭ mia propono UEA konservus siajn tradiciajn taskojn kaj strukturon, ĝi ne estas tiel rapide aplikebla kiel simpla transdono de la tuto al iu alia. Krome, E@I jam antaŭ la publikigo de la raporto moviĝis al nova, pli granda oficejo kun apuda domo por volontuloj – tion Varsovio kompreneble ne havas ĉi-momente, sed se oni sukcesis en Slovakio, mi ne vidus problemon aĉeti aŭ lui taŭgan lokon en Varsovio. En mia propono mi skizis la situacion pri la Varsovia merkato de nemoveblaĵoj kaj prezentis kelkajn eblojn.

– Kompreneble, la realigo de la Varsovia propono ne estus ebla de unu tago al alia kaj necesus unue profundigi miajn esplorojn por elekti la plej taŭgajn solvojn. La tempo por tio ja ne mankis. Se la estraro donus al ĉi tiu propono pli da atento kaj jam antaŭ preskaŭ unu jaro decidus pli serioze konsideri ĝin, eble jam ekzistus kompleta, tuj aplikebla propono, same kiel tio okazis pri E@I. Laŭ mi ankoraŭ ne estas tro malfrue, ĉar se oni dediĉos pli da tempo nun, oni povas elekti solvon kiu longperspektive estus por UEA multe pli bona ol tiu, kiun oni nun emas realigi.

Ĉu vi iel kontaktis kun PEA (la landa asocio de UEA) pri via propono? Se jes, kiel PEA sintenas?

– Mia kontakto kun PEA dume estis nur je neformala nivelo, ĉar ja mankis verda lumo de la UEA-estraro por engaĝi pli da homoj en la aferon. Se aperus interesiĝo UEA-flanke, mia plano estis organizi iom pli grandan teamon (inkluzivante ankaŭ la aktivulojn de PEA kaj PEJ) por esplori kaj detali la proponon.


Pli pri la temo

 

”Oni devas savi la Esperantan heredaĵon”

La arkivo de UEA kaj unikaj libroj el la biblioteko nepre estu transdonitaj al Vieno por savi ilin por la komunumo kaj la esploristoj. Tion opinias profesoro Pascal Dubourg Glatigny, kiu nun kunorganizas altnivelan serion de seminarioj pri la historio de Esperanto. Dum la unua kunveno en septembro en Berlino oni diskutos la sorton de la havaĵoj de UEA.

Pascal Dubourg Glatigny
Pascal Dubourg Glatigny.

Pascal Dubourg Glatigny estas profesoro pri historio ĉe Campus Concordet, nova universitato norde de Parizo, kiu kunigos centon da esplorcentroj el diversaj universitatoj, interalie la tutan Altlernejon por Sociaj Sciencoj (EHESS). Ĝi estas hejmo interalie por la esplorprojekto  Militrakonto pri la historio de esperantistoj en la periodo 1930-1953 kaj por alia esplorprojekto pri la fruaj jaroj de Esperanto.

– Ni krome preparas konservoprojekton pri la vojaĝo de Lucien Péraire (1928-1932), iom kompleksa kaj ambicia el la vidpunkto de ciferecaj kultursciencoj. Paralele al tiuj esplorprojektoj nia celo estas kontribui al komunumo de esplorantoj pri la historio de Esperanto, rakontas Pascal Dubourg Glatigny.

Tiucele oni kreis la publike alireblan dokumentujon HAL-Esperanto historio, kie eblas deponi kompletajn esplortekstojn aŭ bibliografiajn referencojn pri rilataj temoj. La slipoj estas poste rikoltitaj de internaciaj metakatalogoj kaj konsekvence troveblaj en multaj katalogoj de ĉefaj bibliotekoj mondaj.

Lastatempe ankaŭ Javier Alcalde estis gastoprofesoro ĉe EHESS kaj prelegis pri Esperantaj temoj. En proksimaj tagoj en Berlino okazos la unua ero en serio de seminarioj organizataj de EHESS kunlabore kun la universitatoj de Bonn kaj St Andrews por enkonduki studentojn al la historio de Esperanto.

Tuj post la unua seminario Pascal Dubourg Glatigny organizos simpozion por diskuti pli larĝe la signifon de la arkivoj por la historio de Esperanto kaj por prezenti la nunan situacion de iuj gravaj arkivoj. Centra temo certe iĝos la estonta sorto de la biblioteko kaj arkivo de UEA.

Kiel pli frue raportis Libera Folio, la estraro de UEA nun planas transdoni al la Nacia Biblioteko de Aŭstrio la arkivon de la asocio kaj tiujn librojn el la biblioteko de UEA, kiujn la biblioteko en Vieno ne jam havas. Tion Pascal Dubourg Glatigny trovas la plej bona el la eblaj solvoj, kaj tio estas ankaŭ, kion li mem konsilis al UEA:

– Post jardekoj da neglekto de sia historia havaĵo UEA troviĝas antaŭ la muro. Praktike ekzistas tri opcioj kiuj aktuale estas diskutataj. Unue, UEA povus mem konservi la dokumentaron kaj fine starigi profesiajn bibliotekon kaj arkivon. Tiucele ĝi devus dediĉi la tuton de sia malgranda kapitalo kaj rezigni pri aliaj movadaj iniciatoj. Tio signifus ke Esperanto estas afero de la pasinteco kaj ne de la estonteco.

Libera Folio: Ĉu vere la havaĵo estis neglektata? Katalogo mankas, sed oni ja investis por plibonigi la fizikajn kondiĉojn de la biblioteko?

– Ni parolas pri du havaĵoj: la biblioteko kaj la arkivo, kiuj estas en malsimilaj kondiĉoj kaj postulas malsimilan traktadon. Pri la biblioteko mankas ne nur katalogo sed ankaŭ kompleta inventaro. La paperaj dokumentoj bezonas senpolvigon kaj por multaj el ili senacidigon. La arkivo en la subtegmento estas konservata en acidaj kartonoj, malsekeco regas. Iuj el la dokumentoj de antaŭ pli ol 70 jaroj jam ne plu estas legeblaj pro tiuj kondiĉoj.

Do, laŭ vi UEA ne povas mem profesie prizorgi siajn arkivon kaj bibliotekon kaj samtempe plenumi siajn aliajn taskojn. Kiuj estas la aliaj eblaj solvoj, laŭ vi?

– Opcio B signifas transdoni la tutan bibliotekon al Vieno. Tiam la duoblaĵoj restos tie en kelo kiel eterne dormanta kolekto. En la nuna periodo, kiam ĉiuj bibliotekoj bremsas la alprenon de novaj dokumentoj pro spacomanko kaj la enormaj kostoj kiujn postulas ilia pritrakto, neniu biblioteko prenas duoblaĵojn. Opcio C signifas transdoni nur tiujn presitajn dokumentojn kiujn Vieno ne posedas.

Evidente variaĵo B praktike ne eblas, kaj laŭ vi la plej bona solvo estas tiu nun proponata de la estraro de UEA. Sed kio okazu al la libroj, kiujn la biblioteko en Vieno ne pretas akcepti?

– Por la duoblaĵoj oni devus serĉi alian hejmon, tio estas alian profesian bibliotekon kiu pretas starigi imponan kolekton de esperantaĵoj. Tio havus sencon laŭ mi kiel eble plej for de Vieno por respondi al la tutmondaj aspiroj de UEA.

Kial ne doni la tutan havaĵon al tiu alia profesia biblioteko, se troveblus tia?

– Ĉar ĉiukaze Vieno jam havas la plej vastan kolekton. Se ni deziras ke iam ajn tiu historio estu esplorata ni bezonas centran lokon kie troviĝas la absolute plej ampleksa kolekto.

La nuna plano estas portempe deponi la duoblaĵojn ie en Slovakio. Tio apenaŭ estas pli bona ol la nuna situacio, ĉu? Pakado kaj transporto riskas difekti la materialon.

– Tio veras, sed eble intertempe estos trovata la dua hejmo. Ja la translokado al Slovakio aŭ alia stokejo ne okazos morgaŭ. UEA havas sian ritmon, kaj tiuj intertraktadoj estas komplikaj, ĉar supozeble ne multas la bibliotekoj en la mondo kiuj pretas investi grandegajn monsumojn por konservi la esperantan heredaĵon.


En la 1930-aj jaroj la arkivo de UEA troviĝis en plorinda stato. Foto: Revuo Esperanto 1937.

Multaj kredas, ke transdono aŭ divido de la biblioteko estas kontraŭa al la testamento de Hector Hodler, la fondinto de UEA. Ĉu estas tiel?

– Tia estas la vivo de multaj kolektoj. Ili ofte kunfandiĝas kaj dividiĝas. La unua nukleo de la biblioteko estis efektive persone akirita de Hodler kaj troviĝis en la ĉambroj de UEA kiam li forpasis. Sed en lia testamento temas nur pri pentraĵoj kaj mondonacoj. Poste lia vidvino rezignis pri la kolekto favore al UEA, sen speciala kondiĉo, kiel oni komprenas el la revuo Esperanto en 1920. Ĉe arkivo kiu konservas la postlasaĵon de Hodler ne troviĝas dokumentoj kiuj klarigus iun specifan volon de Hector rilate al la biblioteko.

La unuan fojon kontrakto pri transdono de la biblioteko de UEA al la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno estis subskribita jam en 1936, ankaŭ tiam lige kun financaj problemoj kaj translokiĝo de la oficejo, rakontas Pascal Dubourg Glatigny. Tiam la transdono fine ne okazis pro interna konflikto kiu kondukis al skismo kaj disdividiĝo de la asocio.

– La konflikto ligiĝis al financa sanigo de la asocio iniciatita de prezidanto Bastien, kiu antaŭvidis translokiĝon al Londono. La asocio ne plu havis la monrimedojn por adekvate vivteni la bibliotekon kaj apenaŭ sin mem. Kontrakto estis subskribita kun la biblioteko en Vieno por transdono. Ĝi antaŭvidis interalie, ke la eniro estos senpaga kaj la duoblaĵoj restos je dispono de UEA. Kiel ni scias, “la svisoj” malhelpis jure iun ajn translokiĝon kaj rezultiĝis skismo. Kontaktoj estis tiam prenitaj kun svisaj bibliotekoj, specife kun la Vadiana en Sankt Gallen. Sed evidentiĝis ke neniu krom Vieno havis la motivojn kaj la rimedojn transpreni la havaĵon.

Laŭ Pascal Dubourg Glatigny gravas disponigi la materialojn de la Esperantaj arkivoj al esploristoj, por ke la tuta riĉo de nia heredaĵo estu videbla, kaj por tiel montri, ke Esperanto ne estas simple unu el multegaj sensukcesaj lingvoprojektoj:

– Longe la historiaj studoj restis sub la ŝildo de interlingvistiko. Tio metis Esperanton sur la saman nivelon kiel centoj da planlingvoj, kiuj apenaŭ disvastiĝis ekster la praktiko de sia kreinto. Konsideri Esperanton kiel historian fenomenon komplete inversigas la perspektivon. Ni ne plu parolas pri projekto, sed pri socia, kultura kaj politika realaĵo.

Dezirantoj povas sekvi la Berlinan seminarion kaj la postan simpozion rete. Por tion fari necesas anticipe aliĝi. La seminario estas plurlingva, sen traduko.

Maia: Oni ne findecidis pri la vendo de la CO

Antaŭ semajno la estraro de UEA prezentis al la komitato planon, laŭ kiu la konstruaĵo de la Centra Oficejo en Roterdamo estu vendita por miliono da eŭroj. Alternativoj mankas en la prezentita plano, sed laŭ vicprezidanto Fernando Maia oni plu esploros, ĉu tamen anstataŭ vendi eblos ludoni la konstruaĵon. Laŭ li, la estraro nenion trudas al la komitato.


Fernando Maia. Foto: Anna Striganova/Revuo Esperanto

La ekonomio de UEA estas en malbona stato, kaj por savi ĝin oni urĝe vendu la ĉefsidejon de la asocio. Tiu estis la ĉefa enhavo de la senalternativa agadplano, kiun la estraro prezentis dum la komitata kunsido pasintsabate.

Nun, en intervjuo de Libera Folio, la vicprezidanto de UEA tamen diras, ke la estraro planas plu esplori, ĉu eblos ludoni la konstruaĵon anstataŭ vendi ĝin.

Libera Folio:  Kial urĝas ĝuste nun vendi la oficejan domon? UEA ja fakte ne havis deficiton pasintjare, sed male enspezis multe pli ol ĝi enspezis?

Fernando Maia: – La aludita urĝeco estas por la tuta plano por financa resanigo, ne specife por la vendo de la oficeja domo. Tiu vendo cetere ne estas findecidita. Kiel informite en la plej lasta komitatkunsido, plenume al la instrukcioj de la Komitato la estraro ankoraŭ deziras havi takson de arkitektoj pri kiom kostus renovigo por ebligi ludonon anstataŭ vendo (en ĝia nuna stato ne facile eblus luigi la domon, kaj ŝanĝoj por daŭripoveco kaj alireblo bezonatas). Okazigi tiucelan viziton de arkitektoj ankoraŭ ne eblis pro la pandemio, sed la teamo strebas al tio. Diversajn eblojn oni ankoraŭ diskutas pri la oficeja domo, sed la sola konkreta raportaĵo estis la informita aĉetpropono.

– Pri la pozitiva rezulto de la pasinta jaro, tio eblis pro kelkaj kialoj. Mi kredas, ke Libera Folio mem atentigis pri tio, ke la rezulto estas parte pro la ŝtata subvencio pro la pandemio, kiu – ni esperas – ne bezonos ripetiĝi en la venontaj jaroj. Alia parto estas pro la ĉiutaga, senĉesa laborado de homoj, kiuj kunlaboras por varbi aliĝojn kaj donacojn al UEA, je la nivelo de memofero. Kvankam la varbteamo sukcesas teni la membraron stabila kaj sukcesas allogi pli da donacoj, cetere strategie direktitaj ĉefe al la ĝenerala kaso, tio ne spegulas daŭripovan situacion. Do la financa situacio de UEA restas sufiĉe defia.

Libera Folio, se mi bone memoras, jam esprimis sin pri tio, ke donacoj ne plu iras ĉefe al la Fondaĵoj. Se ni do deziras redukti la bezonon pri donacoj al la ĝenerala kaso favore al la fondaĵoj, do same ni devas daŭre revizii la administradon de niaj financoj kaj rimedoj. Ju pli UEA restas en la nuna stato, des malpli ni sukcesas diversigi nian agadon pro la financaj baroj.

Se ja necesas vendi la oficejan domon, kial oni ne serĉas aĉetanton en la malferma merkato? Kiel oni alikaze scias, ke ne eblas ricevi pli da mono? Kaj kiel entute la firmao kiu proponis aĉeti la domon, eksciis, ke ĝi estas aĉetebla?

– Kiel dirite, oni ne findecidis pri vendo kaj, se jes, pri tio, kiel ĝi okazos. La informo pri aĉeteblo certe cirkulis pro tio, ke ni invitis al la domo makleristojn por havi profesiajn eksterajn taksadojn pri la domo, tamen tio mem ne devus esti surpriza: jam plurfoje komercaj firmaoj esprimis sian interesiĝon pri aĉeto de la domo. Tio ne estas novaĵo.

Vi diras, ke oni ne findecidis pri la vendo. Sed ĉu do la estraro havas alian proponon? La agadplano enhavas neniun alternativon.

– Ĝuste, ĉar ni ne havas konkretajn informojn por ion alian proponi. Sed la alternativo, kiel informite, estas anstataŭ vendi, la tuton ludoni. La esploroj devas progresi pri tio, por ke la fina decido de la asocio estu plene bazita sur esploroj, ne sur bontrovoj.

Kial la estraro do ne pli zorge esploris ekzemple la proponon transloki la oficejon al Varsovio? Por tiu celo ĝi ja havis preskaŭ tutan jaron je sia dispono.

– Estas tute ne vere, ke la estraro havis preskaŭ tutan jaron je sia dispono. Krom la malĝusta tempokalkulo, certe tio ne estis la sola afero, kiu devis okupi la estraron dum la periodo.

Sed tiu propono estis sendita al la estraro la 13-an de septembro 2020. Ĉu ne de tiam pasis preskaŭ tuta jaro?

– Tiu kalkulo estas kvazaŭ ni devus prezenti la raporton ankoraŭ venontmonate. Kiel informite, la estraro komencis konstrui la raporton jam en aprilo. Kaj ne nur Varsovio estis centro de niaj diskutoj. Samkiel Varsovio, aliaj tre bonaj ebloj alvenis al ni, tiel ke estas tre malprecize aserti ke la estraro havis preskaŭ jaron por trakti pri Varsovio, ĉar ni devis trakti kun pluraj homoj kaj dividis la taskojn por povi ĉion trakti egale. Alia afero estas ke por la estraro unu semajno valoras kiel jaro, des pli unu monato. Se vi diras, ke la estraro havis 10 monatojn, dum ĝi havis 9 monatojn – ekzemple – sciu, ke unu monato por ni estas tempo por multon fari. Tial la aserto fariĝas des pli neadekvata, ĉar la temposento por la deĵoro en UEA ne estas tia, kian oni sugestas per tia aserto.

– Mi entute ne volas taksi publike la diversajn proponojn, kiuj naskiĝis de la esploroj faritaj de la ĝenerala direktoro kaj de la estraro, mi ne trovas tion adekvata. Sed pro tio, ke la propono veninta por Varsovio fariĝis publika, mi povas diri, ke ĝi, kvankam plene analizinda, ne reprezentis la deziron restrukturi la laborfakojn al nova funkcimaniero. Ĝia esenco estas cetere simila al tiu de aliaj proponoj, kaj ne estis io aparta, kiu devus igi la estraron preferi Varsovion al aliaj proponoj. Ĝi cetere ne estis la sola propono el Pollando.

– Pri unu afero gravas konscii: la estraro analizis tre interesajn proponojn laŭ la potencialoj kaj la nuna raporto ne signifas, ke la ampleksa scio akirita de tiuj esploroj ne povos doni fruktojn en iom pli longa perspektivo. Nun, ĉar okazis la publikigo de la raporto, la estraro komencas organizi respondojn al diversaj grupoj, almenaŭ por danki, sed ankaŭ por teni la interŝanĝojn kaj doni novajn panoramojn, se tio montriĝos taŭga kaj ebla. Tio jam estis parto de la agadplano.

Kial la agadplano estis prezentita al la komitato nur kelkajn horojn antaŭ la sabata kunsido?

– La estraro entute ne estas kontenta, ke ni ne sukcesis liveri la raporton almenaŭ unu semajnon antaŭ la menciita kunsido, kiel originale planite. La estraro komencis labori pri la raporto en aprilo, en tre simila strukturo kiel la lasta publika versio. De tiam oni ankoraŭ devis esplori kaj taksi plurajn aspektojn, forresumi neutilajn informojn kaj garantii la kvaliton de ĉiuj informoj apartaj kaj kiel tuto. Survoje amaso da paralelaj taskoj malhelpis fokusiĝi nur pri ĝi.

– Krom tio diversaj homoj estis invititaj kontribui, ĉefe el la estraro kaj komisiono pri financo, teamo de almenaŭ 13 homoj, sed ankaŭ kelkaj komisiitoj, kio igas malsimpla la kunordigon de la redaktado. La malfruo de la livero estis interna temo en la estraro. Fine tamen ĝi estis informa raporto. Kiam ni devis ekspliki tion, tio ne signifis, ke ni volas trudi la planon, kiu cetere plene sekvas la decidojn de la komitato, tamen tio simple signifis, ke ni ne postulas de la Komitato voĉdonon surbaze de tutnova dokumento. Se la komitato kiel tuto komprenos, ke novaj instrukcioj kaj decidoj necesas, estos tute normale agadi laŭ ili.


Pli pri la temo

Animea ludo ne forgesas Juliamon

Antaŭ kvar jaroj aperis populara komputila ludo, kiu kaŝe instruas Esperanton. En la ludo la lingvo nomiĝas Juliamo. Nun aperis la sekva parto en la serio, unue japane kaj poste angle. Esperanto plu havas gravan rolon en la ludo – kaj daŭre ne nomiĝas Esperanto.

En 2017 aperis la unua, japanlingva versio de komputila ludo, kiu instruas Esperanton per animea rakonto. En 2019 aperis angla versio, kun la titolo The Expression: Amrilato. Pri ĝi raportis Libera Folio.

Pro la sukceso de la ludo, oni tradukis ankaŭ la sekvan ludon al la angla kaj eldonis ĝin en julio 2021, kun la titolo Distant Memoraĵo. Ni intervjuis la teamon ĉe MangaGamer, kiu laboris pri ambaŭ ludoj: Michael Hogan, tradukisto, Tania Jensen, redaktoro kaj J-MENT, lud-designisto kaj verkisto.

Libera Folio: Kiel vi priskribus la novan ludon?

Michael Hogan:Memoraĵo estas vivosekca mola romantiko, kun plia fokusiĝo al profundigo de la protagonistoj kaj iliaj rilatoj, kompare kun la antaŭa ludo. Restas gravaj la temoj de komunikado kaj kiel spertoj formas la  vidpunktojn de personoj.

Tania Jensen: – Se la koro de Amrilato estis la strebado lerni kiel adaptiĝi en fremda lando kaj sin esprimi per fremda lingvo, Memoraĵo estas memorigo pri tio, ke eĉ kiam oni eksentas sin komforte en nova lingvo, restas multaj obstakloj por transiri al plena interkompreniĝo. Kompreneble tiuj obstakloj ne estas nevenkeblaj! Memoraĵo temas pri la triumfo de interkompreniĝo, eĉ en problemaj situacioj, kaj pri la graveco eliri el sia komfortzono por pliriĉigi sian vivon.

Kiel la ludo uzas Esperanton? Ĉu ĝi instruas Esperanton samkiel la unua ludo faris?

Michael Hogan: – Ankoraŭ estas iuj edukadaj partoj en Memoraĵo, sed estas multe malpli da fokusiĝo al lingvolernado kompare al Amrilato. La uzo de Esperanto sentiĝas pli flanka en ĉi tiu parto, la fokusiĝo estas malpli je la lingvo kaj pli je tio, kiel lingvo povas esti barilo al esprimi sian internan memon.

Tania Jensen: – Dum ja restas sufiĉe da Esperanto, mi ne dirus ke ĉi tiu estas edukada titolo kiel estis The Expression: Amrilato. Memoraĵo tenas vian manon multe malpli ol Amrilato faris. Se la unua ludo estis pri la lingvo mem, Memoraĵo montras la mondon kaj homojn ĉirkaŭantajn kaj ĉirkaŭitajn de la lingvo.

J-MENT: Ĉar mi supozas ke la ludanto jam spertis The Expression: Amrilato, la enahavo de ĉi tiu ludo estas pli fokusita al la “Alternativa Mondo”. Mi tranĉis la studadon al la baza minimumo kaj fokusiĝis al la rakontoj de la roluloj, ekzemple Kanako, kiu havis nur flankan rolon en la unua ludo kiel “iu kiu parolas nur la lingvon de la alternativa mondo”. Ĉar Kanako ne estas amikema, ŝi uzas la alternativan lingvon al Rin senhezite. Se vi povas kompreni ŝiajn vortojn en la lingvo ”Juliamo” sen vortaro, tio signifas, ke vi tre bone lernis Esperanton.

Ĉu estis defioj pri la uzo de Esperanto? Ĉu estis defioj uzi tri lingvojn?

Michael Hogan: – Estis iuj defioj, kiam ŝerco aŭ miskompreno inter la roluloj temas pri la fonetika simileco inter Esperanta vorto kaj japana vorto. Tiaj aferoj kutime bezonas kreajn solvojn, aŭ se ne eblas tiajn trovi, necesas traduki la japanan laŭvorte kun piednoto de la originala vorto, por montri al ludantoj la similecon.

Tania Jensen: – Estis multaj! Aldone al tio, kion diris Michael, por traduki el la japana al la angla oni krome bezonas referencon al Esperanto por kompreni iujn nuancojn, ekzemple pri la uzado de pluraloj, kiuj ne vere ekzistas en la japana. Esperanto, tamen, estas tute alia besto, kaj iam la nuanco en la japana kaj Esperanto estas malsamaj. Tiuj postulis ĉefnivelajn decidojn pri nia angla traduko.

J-MENT: – Je la komenco de la rakonto, estas bona miksaĵo de lingvoj, ĉar Ruka kaj Rei estas tiuj, kiuj komunikas kun Rin, per la lingvo de la ludanto kaj per la alternativa lingvo. Dum la progreso de la rakonto, Esperanto estas uzata pli ofte, sed ne ĉiam. Mi esperas ke oni spertos ĝin kiel “historion, kiu okazis pro la intermikso de lingvoj.”

Kia vi trovis la reagon de la esperantista komunumo al la unua ludo? Ĉu tiu influis kiel vi uzis la lingvon en la nova ludo?

J-MENT: – Kiam la ludo aperis, ĝi estis aprezata de la japana esperantista komunumo. Kelkaj scivolaj esperantistoj aĉetis la ludon. Iuj entuziasmaj ŝatantoj provis lerni Esperanton kaj faris ekzamenon. La kreintoj kaj ludantoj estis invititaj al Esperanto-renkontiĝoj. Iuj esperantistoj venis por saluti la kreintojn ĉe renkontiĝoj por ŝatantoj. Eĉ kvar jarojn post la eldono de la ludo en Japanio, ankoraŭ estas tiaj renkontoj inter esperantistoj kaj ludantoj. Ĉar ĉi tio okazis dum la evoluigado de la ludo, tre altnivela Esperanto aperas en ĝi.

Ĉu vi planas iel plu interagi kun la Esperanta komunumo?

J-MENT: Informoj pri la ludo jam aperis en komunikoj de UEA, do eblas por aliaj aranĝoj okazi. Estus amuze, se ni povus fari ion kun UEA.

La nova ludo estas aĉetebla ĉe Steam.

Robert Nielsen

La komitato pretas vendi la Centran Oficejon

La komitato de UEA en sabato senproteste ricevis la planon de la estraro, laŭ kiu la Centra Oficejo estos malplenigita kaj vendita. La biblioteko Hector Hodler estos dividita inter Aŭstria Nacia Biblioteko kaj deponejo en Slovakio, kaj gravaj funkcioj de la asocio estos transdonitaj al la organizaĵo E@I same en Slovakio.


43 komitatanoj ĉeestis la sabatan kunsidon de la komitato de UEA.

La sabata trihora kunsido de la komitato de UEA faris neniujn formalajn decidojn, sed la reagoj de la komitatanoj al la 14-paĝa sekreta plano de la estraro montris, ke la ĉefsidejo de la asocio en Nieuwe Binnenweg povos esti vendita sen fortaj protestoj flanke de la komitato. Laŭ la estraro eĉ ne estos bezonata komitata decido pri la proponataj drastaj paŝoj – ĉio asertite okazas ene de la kompetento de la estraro kaj ĝenerala direktoro.

La plej gravaj punktoj sur la tagordo estis la prezento de raporto pri la agadplano de la estraro por la financa resanigo de la asocio kaj la aprobo de la buĝeto por la venonta jaro. La proponata buĝeto por 2022 estas preskaŭ senŝanĝa kopio de la ĉi-jara buĝeto, sed ĝi ne estis pritraktita pro tempomanko. Krome iuj komitatanoj esprimis dubojn, ĉu entute indas pritrakti buĝetproponon, kiu tute ne konsideras la enormajn ŝanĝojn proponatajn de la estraro.

Pro malbona preparado la komitato ne sukcesis aprobi novan landan asocion (Tanzanio) nek novan fakan asocion (Esperanto kaj libera scio). Ankaŭ proponita nova membro de la financa komisiono ne povis esti aprobita, ĉar ne estis observitaj la postuloj de la elekta regularo.

La ĉefa temo de la kunsido evidente iĝis la plano de la estraro por plu draste redukti la Centran Oficejon en Roterdamo, vendante la konstruaĵon por iom pli ol unu miliono da eŭroj. La sidejo de la asocio laŭ la plano estonte troviĝu en eksa frizejo, kie estas loko por maksimume kvar laborantoj, dum la historia biblioteko Hector Hodler estu dividita inter Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno kaj luota deponejo en Slovakio.

Ĝuste la sorto de la biblioteko vekis plej multajn reagojn inter la komitatanoj. Rob Moerbeek, emerita multjara oficisto (interalie bibliotekisto) de UEA kaj komitatano A por LIBE, forte malŝatis la penson, ke la unika kolekto, kiu principe enhavas ĉion iam presitan en Esperanto, nun estos dividita:

– Mia timo estas, ke ĉar la muzeo jam havas preskaŭ ĉiujn librojn kiujn ni havas en Roterdamo, oni elprenos tiujn elementojn kiujn ili mem ne havos kaj la reston baptos duoblaĵoj. Do ni devas zorgi ke en nia kontrakto estu kondiĉite, ke la kolekto restu integra parto kun la nomo Biblioteko Hector Hodler. Do ĝi devus resti tuteca, ne dispartigita. Tion ni ŝuldas al la fondinto de UEA.

La respondeca estrarano Orlando Raola ne konsentis:

– Pri la bezono havi ĉion kune mi vere mi ne scias kiel kompreni tion. Estos bone por ni trovi pli utilan lokon por tiu parto de la biblioteko Hodler, kiun Vieno ne transprenos. Ni ne demetos la nomon Hector Hodler, sed tiuj libroj kaj revuoj povos esti pli utilaj en alia loko, eble eĉ alia mondoparto, se ekzempleroj jam estas en Vieno. Estas komprenebla afero ke ili ne volas transpreni duoblaĵojn, kaj mi vere ne vidas la problemon.


Ĉefe vicprezidanto Fernando Maia prezentis la agadplanon de la estraro por “financa resanigo de UEA”.

La kongresa fako kaj la libroservo laŭ la plano de la estraro estos transdonitaj al la prizorgo de la entrepreno E@I (Edukado ĉe Interreto) en Slovakio. Tio signifas, ke la posteno de konstanta kongresa sekretario ĉe UEA (ekde 2003 Clay Magalhães) estos malfondita, kaj same malaperos la posteno de la prizorganto de la libroservo, kiam la nuna partatempa respondeculo Ionel Oneţ emeritiĝos. Li respondecis pri la fako ekde 2002.

Tia solvo laŭ vicprezidanto Fernando Maia estos ekonomie pli favora al UEA, pro malpli altaj administraj kostoj, sed krome alportos aliajn avantaĝojn:

– Se ni movas la kongresan fakon ekster Nederlandon tio estas laŭ nia percepto ŝanco por restrukturigi ĝin. Ni proponas ke ne plu unu homo sola zorgu pri ĝi en la posteno de KKS, sed profesia grupo povu organizi la eventon kiel normale okazas. Ni identigis, ke la plej taŭga grupo por tion fari estas Edukado ĉe Interreto en Slovakio. Ili havas plurajn kvalitojn kiuj montras tiujn kapablojn.

La Universalaj Kongresoj restos kongresoj de UEA, sed anstataŭ mem organizi ilin, UEA kontraktos kun E@I kiu respondecu pri la praktika aranĝado, Maia klarigis.

– Granda avantaĝo estas, ke ili jam organizas plurajn Esperanto-eventojn, do la kongresa fako de UEA povus reprezentiĝi en tiuj aranĝoj.

Osmo Buller, antaŭa ĝenerala direktoro de UEA kaj komitatano B, demandis, ĉu UEA planas transdoni al E@I la libroservon kaj la kongresan fakon por ĉiam aŭ ĉu tamen la kontraktoj estos tempe limigitaj. Krome li esprimis dubon pri tio, ĉu E@I sukcesos bone negoci kun grandaj kongresejoj.

– Se pri la praktika funkciigo de la kongreso kaj ĝia administrado kaj ĉio respondecas ekstera instanco, ĉu tiu tiam faros kontrakton? Almenaŭ grandaj kongresejoj ne pretos fari kontrakton kun E@I, kiu estas tro malgranda, dum UEA estas fidinda, konata kliento en la kongresa mondo.

Se aliflanke ankaŭ estonte la kontraktojn kun kongresejoj kaj turismaj firmaoj subskribos UEA, la asocio plu havos grandan respondecon, atentigis Buller:

– Tiam UEA devas ankaŭ povi sekvi en la praktiko, ke la ekstera instanco bone plenumas ĉiujn kondiĉojn kaj respektas limdatojn, kaj ankaŭ ke la gajno el vendo de hotelaj kaj ekskursaj servoj venas centprocente en la kongresan kason, kaj ke ne okazu iuj manipuladoj tie favore al la ekstera instanco.

Vicprezidanto Fernando Maia respondis, ke UEA ne intencas permanente transdoni iujn fakojn al E@I, sed ke temas pri tempe limigitaj kontraktoj, kiujn oni kaze de neceso povos ĉesigi. Samtempe li akcentis, ke pro la financa situacio de UEA nepras rapide entrepreni decidajn paŝojn:

– Kiam temas pri la tempoplano, ni daŭre havas financajn defiojn en la asocio. Ni ne faras ĉi tiun decidon pro personaj preferoj, pro kapricoj aŭ kio ajn. Nia asocio trapasas malfacilajn tempojn.

Lipari
Michela Lipari scivolis, kun kiom da perantoj la organizantoj de la planata UK en Torino devos intertrakti, se UEA pro malkontento pri E@I subite decidos transdoni la kongresan fakon al alia ekstera organizaĵo.

Komitatano Dennis Keefe demandis, kial ne aperas en la raporto alternativoj, se tiaj ja estis esploritaj:

– Mi vidas ekzemple “libroservo ĉe E@I”, sed ĉu ne estas alia alternativo? Kiam oni faras alternativan analizon en financoj, oni kalkulas la venontajn enspezojn kaj elspezojn, fiksajn kaj nefiksajn kostojn. Se mi havas tion antaŭ miaj okuloj, mi povas pli bone analizi. Estus iomete pli bone havi pli da informoj.

Laŭ Maia aliaj alternativoj ja estis esploritaj, sed ili estis malpli bonaj, mankis loko por ili en la raporto, kaj ĉiukaze estus malafable publike kritiki ilin:

– Kelkaj skribis, ke la raporto estas longa kaj alvenis nur lastatempe. Sed se ni raportus ĉion, kion ni faris, vi certe ricevus 50-paĝan raporton. Ni esploris ĉe multaj grupoj, sed efektive neniu krom E@I proponis bonan planon, ili tuj disponigos al ni homfortojn. Aliaj havis proponojn, kiuj postulus de ni grandan investon de tempo. Sed ni estas deficita asocio, ni ne povas doni al ni eĉ pli da tempo por alternativoj kaj digestado, ni perdus monon dum ni serĉas perfektajn solvojn.

En majo la estraro tamen fieris pri tio, ke la asocio en 2020 ne plu havis deficiton, sed male la enspezoj (antaŭ kreo de rezervoj) superis elspezojn je 41 354,15 eŭroj. Konsiderante tion, la aserto pri nepra urĝo vendi la domon ŝajnas troigita.

Kiam temas pri la vendo de la Centra Oficejo, la estraro laŭ Maia unue esploris la eblon ripari kaj luigi partojn de la domo aŭ la tutan domon, sed tio pro diversaj kialoj montriĝis malfacila kaj temporaba. Samtempe ne havas sencon konservi konstruaĵon kun tro da spaco, Maia diris:

– Nuntempe malmulte da homoj laboras en la oficejo. Ni planas movi la kongresan fakon, la libroservon kaj la bibliotekon. Ne sencos teni la domon kiel ĝi estas nun. Iom ĝustatempe venis neatendite tiu propono pri aĉeto. Ni ne serĉis pri tio, temas pri komerca grupo kiu alvenas al Roterdamo kaj deziras aĉeti nemoveblaĵojn pro movo el Britio.

La firmao anoncis sian pretecon aĉeti ambaŭ domojn de UEA (Centran Oficejon kaj Volontulan domon) por 1,425 milionoj da eŭroj, aŭ nur la Centran Oficejon por 1,07 milionoj da eŭroj.

– Ni tuj kontaktis la komisionon pri financo, kiu taskis la direktoron mendi takson de profesia makleristo. Tiu konfirmis, ke se ni vendus por sumo super miliono da eŭroj, tio estos tre favora al UEA. Ni denove traktis kun la komisiono pri financo, kiu rekomendas vendi la oficejan domon laŭ tiu propono. Do, tiu estas grava movo por la asocio, ni konscias pri tio, kaj ni bonvenigas opiniojn pri la afero, sed ni ne prezentas tion leĝere, estis multe da konsideroj rilate la eblojn ĉirkaŭ tio.

Ne tute klaras, kial estas pli bone vendi la domon al unu spontanee aperinta aĉetanto ol esplori en la libera merkato, ĉu troveblus pli bonaj ofertoj.

Se la Centra Oficejo estos vendita, la oficiala sidejo de UEA plu povos resti en Roterdamo. Tiukaze ĝi troviĝos en la eksa frizejo en la teretaĝo de la Volontula domo en Nieuwe Binnenweg 430. Tie laŭ ĝenerala direktoro Martin Schäffer povas samtempe labori maksimume kvar homoj. Ĉar li mem ne laboras en Roterdamo, post transdono de la libroservo kaj kongresa fako al ekstera firmao UEA tamen efektive havos nur unu dungiton en Roterdamo.


Orlando Raola opiniis, ke ne estas bezonata plia kunsido de la komitato.

La komitato grumblis iom pli ol kutime dum la sabata kunsido, sed konsiderante la drastecon de la propono, kiu krome estis transdonita al la komitato tute lastmomente, la kvanto de kritiko estis neglektinda.

Rubén Luis Sánchez, komitatano A por Argentino, demandis kiel la komitato traktu la proponojn prezentitajn en la laborplano de la estraro:

– La dokumento estas longa, ĉu eblas dividi la dokumenton en diversaj gravaj eroj kaj voĉdoni venontan monaton pere de la retsistemo de UEA?

Fernando Maia klarigis, ke tio ne estos bezonata:

– Tiu ĉi dokumento ne estas por voĉdonado. Ĉio kion ni faras, okazas sub la kompetento de la estraro kaj ĝenerala direktoro. Respondecas la ĝenerala direktoro, kiu havas memstarecon zorgi pri kontraktoj kun laboristoj kaj restrukturigi la fakojn. Same la estraro respondecas pri kongresoj kaj administrado, do ne estas bezono, ke la komitato voĉdonu pri tio. Kompreneble la komitato estas pli ol bonvena komenti tion, kaj la estraro estas pli ol malferma respondi, klarigi, kaj eĉ readaptiĝi, sed ne necesas fakte okazigi voĉdonadon pri la afero.

Eĉ se efektive la estraro kaj ĝenerala direktoro formale havas la rajton vendi posedaĵojn de la asocio aŭ fari alian drastajn decidojn, la komitato ja estas la supera organo de la asocio.

Laŭ la statuto, la komitato interalie “ekzamenas la financojn de la Asocio” kaj “decidas pri la agado de la Estraro”. Aldone, la komitato havas la rajton en ajna momento eksigi estraranojn. Se la komitato tion dezirus, ĝi do sendube havus la povon haltigi aŭ eĉ eksigi la estraron.

Tamen nenio indikas, ke en la komitato troveblus forta opozicio kontraŭ la novaj proponoj de la estraro. Ĉiuj kritikaj vidpunktoj prezentitaj dum la sabata kunsido estis sufiĉe mildaj kaj temis pri unuopaj detaloj.

Estrarano Orlando Raola opiniis, ke tute ne necesus kunvoki plian komitatan kunsidon por findiskuti la sorton de la Centra Oficejo kaj aprobi la buĝeton por 2022.

– Dum la centjara historio de nia asocio kaj komitato, la komitato kunsidis unufoje jare dum la UK… Mia kompreno estas, ke la aferoj, pri kiuj la komitato povas informiĝi per legado de longa dokumento povas poste esti voĉdonataj per reta sistemo sen bezono de novaj kunsidoj. Ni jam kunsidis trihore, dufoje. Kial ni devas havi tiun nefineblan kunsidon? Tio en la historio neniam estis bezonata.

Tamen la majoritato de la komitatanoj deziris havi plian kunsidon, kaj ĝi okazos la 18-an de septembro. Tiam sendube la komitato post iom pli da grumblado laŭ sia kutimo akceptos la proponon de la estraro, kiu markos la finon de la Centra Oficejo kaj de la biblioteko Hector Hodler.

La  ”Raporto pri agadplano de la Estraro surbaze de la rekomendoj subtenataj de la Komitato por la financa resanigo de UEA” estis deklarita konfidenca ĝis ĝia pritrakto en la komitato. Ĉar tiu pritrakto nun okazis, kaj ĉar la dokumento tamen ne aperis en la retejo de UEA, Libera Folio disponigas la plenan tekston de la raporto.


Pli pri la temo:


La estraro de UEA volas vendi la Centran Oficejon

La estraro de UEA volas fermi kaj vendi la sidejon de la asocio en Nieuwe Binnenweg. En Roterdamo restu nur la administra kaj financa fakoj, kiuj funkciu en eksa frizejo en la Volontula domo. La propono estis prezentita en 14-paĝa sekreta dokumento, sendita al la komitatanoj de UEA nur kelkajn horojn antaŭ la sabata kunsido de la komitato.


La domo en Niewe Binnenweg 176 estas la ĉefa sidejo de UEA ekde 1962. Ĝi estis kelkfoje alkonstruita kaj renovigita por la bezonoj de la asocio.

Diskutoj pri la sorto de la Centra Oficejo en Roterdamo aperadas de multaj jaroj, precipe post kiam la estraro de UEA decidis draste redukti la kvanton de oficistoj por ŝpari monon. En aŭgusto 2020 la prezidanto de UEA, Duncan Charters, tamen diris, ke nun ne estas oportuna momento vendi la domon.

Dum la pasinta jaro la situacio ŝajne ŝanĝiĝis. La estraro intertempe sondis ĉe makleristoj, kiom da mono oni povus ricevi por la domo en Nieuwe Binnenweg 176, kiu estas la ĉefsidejo de UEA ekde la jaro 1962. La asocio ricevis oferton de 1 075 000 eŭroj por nur la Centra Oficejo, kaj oferton de 1 425 000 eŭroj por la Centra Oficejo kaj la tiel nomata Volontula domo, aĉetita antaŭ kelkaj jaroj investocele.

En ampleksa dokumento sendita al la komitatanoj nur kelkajn horojn antaŭ la komenco de la sabata komitata kunsido la estraro proponas, ke la konstruaĵo estu vendita kaj la libroservo transdonita al la organizaĵo E@I en Slovakio.

Krome E@I laŭ la propono transprenu ankaŭ la kongresan fakon de UEA. Tia solvo ŝajne estas preparata jam de longe, ĉar jam en marto E@I laŭ informoj de Libera Folio komencis translokiĝon al nova, multe pli granda ejo.

Tiam disvastiĝis famoj, ke ĝuste E@I transprenos iujn funkciojn de la Centra Oficejo, sed respondeculoj ne respondis al demando de Libera Folio. La fakto de la translokiĝo estis konfirmita en julio.

Kiel ĉefsidejo de UEA post la vendo de la domo en Nieuwe Binnenweg laŭ la propono funkciu la teretaĝo de la Volontula domo, kie antaŭe troviĝis frizejo. Tie povus funkcii la administra kaj financa fakoj de UEA.

La Volontula domo de UEA.
La Volontula domo de UEA, ĉe la adreso Nieuwe Binnenweg 430 en Roterdamo, havas areon de 155 kvadrataj metroj kaj kostis 222 500 eŭrojn. En la suba etaĝo pli frue troviĝis frizejo. Foto: Google mapoj.

La fermo de la ĝisnuna ĉefsidejo de UEA signifus, ke krom la libroservo ankaŭ la ampleksaj historiaj arkivoj de la asocio kaj la gravega biblioteko Hodler devus trovi novan hejmon. Tiucele UEA preparis kontrakton kun Aŭstria Nacia Biblioteko, kadre de kiu funkcias la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno (IEMW).

Por surloke analizi la fizikan volumenon de materialoj, la direktoro de IEMW vizitos la Centran Oficejon jam fine de aŭgusto, la estraro informas en la sekreta dokumento.

Male ol aliaj komitataj dokumentoj, la 14-paĝa propono pri la vendo de la Centra Oficejo ne estis publike afiŝita en la komitata teko en la retejo de UEA. Anstataŭe ĝi estis konfidence sendita al la komitatanoj, kaj oni aparte atentigis, ke ĝi ne estu konigita al eksteruloj antaŭ la komitata kunsido.

La sekreteco laŭ ĝenerala sekretario Aleks Kadar necesis, por ke “ĉiuj komitatanoj havu tempon kaj okazon mem legi, sen risko, ke la informiĝo okazas pere de ekstera instanco.” Tamen la komitatanoj evidente en ajna okazo ne ricevis tempon mem en profundiĝi en la proponon, ĉar ĝi estis diskonigita tute lastmomente.

La malfruon kritikis pluraj komitatanoj jam antaŭ la kunsido.

– Mi esperas, ke oni ne interparolas pri nova dokumento antaŭ ol la Komitatanoj havos tempon legi ĝin, pripensi ĝin, fari kalkulojn, skribis komitatano Dennis Keefe.

Li tuj ricevis subtenon de Michela Lipari, Renato Corsetti kaj Osmo Buller. Ĉi-lasta skribis:

– Mi tute konsentas kun Dennis. Tio, kio denove okazis, estas maldemokratia kaj malrespekta al la Komitato, des pli ĉar la ĉefa dokumento (14-paĝa!) temas pri drasta ŝanĝo en la vivo de nia Asocio. Mi ankaŭ ne akceptas, ke tiu finosorta dokumento estas ankoraŭ sekreta. Ĝi estu tuj publikigita. La decido pri la ricevitaj dokumentoj estu prokrastita almenaŭ unu monaton.

Komitatano Ileana Schrøder opiniis, ke tuta monato tamen ne estas bezonata por pritaksi la novajn proponojn.

Prezidanto Duncan Charters konsentis, ke la dokumentoj ja aperis tro malfrue.

– La laboro kompili ĉiujn dokumentojn estis aparte grandega kaj elĉerpa ĉi-foje pro diversaj aldonaj studoj kaj situacioj, kaj ni devis tion parte dividi inter ni kaj kompreneble la Ĝenerala Direktoro. Tamen ni decidis ke estus plej bone ĉion kompletigi antaŭ la Komitatkunsido por ke neniu el tiuj atendataj dokumentoj manku pro prokrasto.

La dokumento estas prezentata dum la komitata kunsido de UEA dum sabato.

La estraro volas vendi la Centran Oficejon

La estraro de UEA volas fermi kaj vendi la sidejon de la asocio en Nieuwe Binnenweg. En Roterdamo restu nur la administra kaj financa fakoj, kiuj funkciu en eksa frizejo en la Volontula domo. La propono estis prezentita en 14-paĝa sekreta dokumento, sendita al la komitatanoj de UEA nur kelkajn horojn antaŭ la sabata kunsido de la komitato.


La domo en Niewe Binnenweg 176 estas la ĉefa sidejo de UEA ekde 1962. Ĝi estis kelkfoje alkonstruita kaj renovigita por la bezonoj de la asocio.

Diskutoj pri la sorto de la Centra Oficejo en Roterdamo aperadas de multaj jaroj, precipe post kiam la estraro de UEA decidis draste redukti la kvanton de oficistoj por ŝpari monon. En aŭgusto 2020 la prezidanto de UEA, Duncan Charters, tamen diris, ke nun ne estas oportuna momento vendi la domon.

Dum la pasinta jaro la situacio ŝajne ŝanĝiĝis. La estraro intertempe sondis ĉe makleristoj, kiom da mono oni povus ricevi por la domo en Nieuwe Binnenweg 176, kiu estas la ĉefsidejo de UEA ekde la jaro 1962. La asocio ricevis oferton de 1 075 000 eŭroj por nur la Centra Oficejo, kaj oferton de 1 425 000 eŭroj por la Centra Oficejo kaj la tiel nomata Volontula domo, aĉetita antaŭ kelkaj jaroj investocele.

En ampleksa dokumento sendita al la komitatanoj nur kelkajn horojn antaŭ la komenco de la sabata komitata kunsido la estraro proponas, ke la konstruaĵo estu vendita kaj la libroservo transdonita al la organizaĵo E@I en Slovakio.

Krome E@I laŭ la propono transprenu ankaŭ la kongresan fakon de UEA. Tia solvo ŝajne estas preparata jam de longe, ĉar jam en marto E@I laŭ informoj de Libera Folio komencis translokiĝon al nova, multe pli granda ejo.

Tiam disvastiĝis famoj, ke ĝuste E@I transprenos iujn funkciojn de la Centra Oficejo, sed respondeculoj ne respondis al demando de Libera Folio. La fakto de la translokiĝo estis konfirmita en julio.

Kiel ĉefsidejo de UEA post la vendo de la domo en Nieuwe Binnenweg laŭ la propono funkciu la teretaĝo de la Volontula domo, kie antaŭe troviĝis frizejo. Tie povus funkcii la administra kaj financa fakoj de UEA.

La Volontula domo de UEA.
La Volontula domo de UEA, ĉe la adreso Nieuwe Binnenweg 430 en Roterdamo, havas areon de 155 kvadrataj metroj kaj kostis 222 500 eŭrojn. En la suba etaĝo pli frue troviĝis frizejo. Foto: Google mapoj.

La fermo de la ĝisnuna ĉefsidejo de UEA signifus, ke krom la libroservo ankaŭ la ampleksaj historiaj arkivoj de la asocio kaj la gravega biblioteko Hodler devus trovi novan hejmon. Tiucele UEA preparis kontrakton kun Aŭstria Nacia Biblioteko, kadre de kiu funkcias la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno (IEMW).

Por surloke analizi la fizikan volumenon de materialoj, la direktoro de IEMW vizitos la Centran Oficejon jam fine de aŭgusto, la estraro informas en la sekreta dokumento.

Male ol aliaj komitataj dokumentoj, la 14-paĝa propono pri la vendo de la Centra Oficejo ne estis publike afiŝita en la komitata teko en la retejo de UEA. Anstataŭe ĝi estis konfidence sendita al la komitatanoj, kaj oni aparte atentigis, ke ĝi ne estu konigita al eksteruloj antaŭ la komitata kunsido.

La sekreteco laŭ ĝenerala sekretario Aleks Kadar necesis, por ke “ĉiuj komitatanoj havu tempon kaj okazon mem legi, sen risko, ke la informiĝo okazas pere de ekstera instanco.” Tamen la komitatanoj evidente en ajna okazo ne ricevis tempon mem en profundiĝi en la proponon, ĉar ĝi estis diskonigita tute lastmomente.

La malfruon kritikis pluraj komitatanoj jam antaŭ la kunsido.

– Mi esperas, ke oni ne interparolas pri nova dokumento antaŭ ol la Komitatanoj havos tempon legi ĝin, pripensi ĝin, fari kalkulojn, skribis komitatano Dennis Keefe.

Li tuj ricevis subtenon de Michela Lipari, Renato Corsetti kaj Osmo Buller. Ĉi-lasta skribis:

– Mi tute konsentas kun Dennis. Tio, kio denove okazis, estas maldemokratia kaj malrespekta al la Komitato, des pli ĉar la ĉefa dokumento (14-paĝa!) temas pri drasta ŝanĝo en la vivo de nia Asocio. Mi ankaŭ ne akceptas, ke tiu finosorta dokumento estas ankoraŭ sekreta. Ĝi estu tuj publikigita. La decido pri la ricevitaj dokumentoj estu prokrastita almenaŭ unu monaton.

Komitatano Ileana Schrøder opiniis, ke tuta monato tamen ne estas bezonata por pritaksi la novajn proponojn.

Prezidanto Duncan Charters konsentis, ke la dokumentoj ja aperis tro malfrue.

– La laboro kompili ĉiujn dokumentojn estis aparte grandega kaj elĉerpa ĉi-foje pro diversaj aldonaj studoj kaj situacioj, kaj ni devis tion parte dividi inter ni kaj kompreneble la Ĝenerala Direktoro. Tamen ni decidis ke estus plej bone ĉion kompletigi antaŭ la Komitatkunsido por ke neniu el tiuj atendataj dokumentoj manku pro prokrasto.

En la komitata listo Charters skribis, ke la komitato mem decidu, kio estas traktebla dum la sabata kunsido, kaj kio restu por “alia eventuala kunsido kaj/aŭ reta diskutado/voĉdonado”. Tamen jam dum la kunsido mem evidentiĝis, ke laŭ la estraro tute ne necesas decido de la komitato pri la vendo de la Centra Oficejo.

Tion klarigis vicprezidanto Fernando Maia:

– Tiu ĉi dokumento ne estas por voĉdonado. Ĉio kion ni faras, okazas sub la kompetento de la estraro kaj ĝenerala direktoro. Respondecas la ĝenerala direktoro, kiu havas memstarecon zorgi pri kontraktoj kun laboristoj kaj restrukturigi la fakojn. Ankaŭ la estraro respondecas pri kongresoj kaj administrado, do ne estas bezono, ke la komitato voĉdonu pri tio.

Pri la komitata kunsido Libera Folio raportos en aparta artikolo. La kunsido spekteblas en la ĉi-suba reta elsendo.

La “Raporto pri agadplano de la Estraro surbaze de la rekomendoj subtenataj de la Komitato por la financa resanigo de UEA” estis deklarita konfidenca ĝis ĝia pritrakto en la komitato. Ĉar tiu pritrakto nun okazis, Libera Folio disponigas la plenan tekston de la raporto.

TEJO provas kalkuli siajn membrojn

TEJO havas 5 000 membrojn, laŭ nova takso. La plej granda membrokategorio estas ”eksaj individuaj membroj”. Multaj ne scias, ke ili membras, kaj multaj ne scipovas Esperanton. Nur kvin landaj sekcioj sendis plenajn informojn pri asociaj membroj.

Dum multaj jaroj TEJO ne volis aŭ povis publikigi informojn pri tio, kiom da membroj ĝi efektive havas. Sed finfine, dum la ĵusa komitata kunsido, Rogier Huurman, estrarano kaj baldaŭa nova ĝenerala sekretario, prezentis raporton de la laborgrupo pri membronombro.

Laŭ tiu takso TEJO nun havas proksimume kvin mil membrojn, sed preciza nombro daŭre ne haveblas. La plej granda membrokategorio, iom surprize, estas ”eksaj individuaj membroj”. Homoj, kiuj ne renovigas sian membrecon, nun estas aŭtomate aligataj al la asocio en la kategorio ”Junaj amikoj de Esperanto”, se ili plu estas TEJO-aĝaj.


El la entute 2 800 ”Junaj amikoj”, 1 700 estas eksaj individuaj membroj kiuj ne rekotizis. Difinoj de la membrokategorioj laŭ la statuto de TEJO troveblas fine de la artikolo. Krom por individuaj membroj, la ciferoj estas taksoj.

Oni kolektis ”junajn amikojn” per la retejo Esperanto.net kaj persone dum eventoj, ĉefe du grandaj aranĝoj kadre de Eŭropa Unio en 2016 kaj 2018. Laŭ informoj donitaj dum la komitata kunsido, oni ial ne plu kolektas ”junajn amikojn” per la retejo, kiu cetere dum longa tempo misfunkciis. Tamen la koncerna formularo nun ja alireblas.

Kvankam oni kreis la kategorion ”junaj amikoj” jam en 2016, TEJO neniam sukcesis krei kontakton kun tiuj ”membroj”. Dum la komitatkunsido en 2018 oni asertis, ke ne eblas kontakti la ”junajn amikojn” pro problemoj rilataj al ĜDPR.

Ekde tiam estraroj kelkfoje anoncis planojn por solvi la aferon, sed sen sukceso. Oni eĉ kreis apartan postenon de komitatano C por reprezenti la ”junajn amikojn” en la komitato, sed oni ne sukcesis okazigi voĉdonadon pri tiu posteno dum la pasintaj kvin jaroj, ĉar ne eblis kontakti la “junajn amikojn”.

Estas dubinde, ĉu la plejparto de la ”junaj amikoj” entute scias, ke ili estas konsiderataj membroj de TEJO, kaj ĉu tiu membreco signifas ion ajn al ili. Ĉar la kategorio estas por homoj kiuj interesiĝas pri Esperanto, sed ne scipovas la lingvon, por kontakti ilin necesus traduki ĉiun mesaĝon al kelkdek lingvoj.

Tamen inter la ”junaj amikoj” estas ankaŭ homoj, kiuj ja scias Esperanton. En 2019, la komitato decidis, ke ĉiu individua membro de TEJO kies membreco eksvalidiĝas, aŭtomate iĝos ”juna amiko” kaj tiel restos membro, se ne estos eksplicita peto pri eksmembriĝo.

La ”junaj amikoj” ne pagas kotizojn. Aliflanke la kotizoj ĝenerale estas marĝena afero en la buĝeto de TEJO. Laŭ la buĝeto por 2020, nur 3 procentoj el la enspezoj de TEJO venas de membrokotizoj. Preskaŭ la tuta cetero venas de subvencioj.

Komitatano B Michael Boris Mandirola citis analizon de antaŭ kelkaj jaroj de Stefan McGill, tiama vicprezidanto de UEA, kiu eltrovis ke ĉiujare ĉirkaŭ duono de la membraro de TEJO estas nova. Tial la granda kvanto de eks-membroj laŭ Mandirola ne estas surprizo. Laŭ li la raportita nombro de la aligitaj membroj estas vere fidinda, ĉar UEA atente prizorgas la kalkulon. Tamen la ciferoj por la asociaj membroj kaj la Junaj amikoj de Esperanto ne estas same fidindaj.


La komitato kunsidas.

Albert Stalin Garrido, la estrarano pri landa kaj faka agado, informis ke oni ankoraŭ ne scias kiom da asociaj membroj TEJO havas, ĉar malpli ol duono de la landaj sekcioj respondis al petoj de TEJO. Landaj sekcioj ofte ne ĝisdatigas sian membroliston kaj havas neformalan strukturon kun multaj nepagantaj membroj.

La nuna ĝenerala sekretario, Konstanze Schönfeld, raportis ke TEJO havas kompletajn datumojn nur pri kvin landaj sekcioj (Brazilo, Ĉeĥio, Katalunio, Nederlando, Slovakio). Ŝi agnoskis, ke iuj homoj membras en pluraj asocioj kaj tial povis esti kalkulitaj pli ol unufoje. Oni laŭ ŝi strebas forstreki duoblaĵojn, sed ne ĉiam sukcesas.

Ankaŭ la nunan takson pri la membrokvanto TEJO ne volas publike diskonigi ekster Esperantujo. La ĉefa kialo ŝajne estas la membreco de TEJO en Forumo Junulara Eŭropa. Membreco en tiu organizo helpas al TEJO ricevi subvenciojn, sed por plu resti membro, TEJO principe devus havi minimume kvin mil membrojn en Eŭropo.

Dum la komitata kunsido oni konstatis ankaŭ, ke la individuaj membroj nun ne estas taŭge reprezentataj en la supera organo de la asocio. Kvankam 872 individuaj membroj devus esti reprezentataj de ok komitatanoj B, nuntempe estas nur tri komitatanoj B, ĉar elektoj ne okazis dum la pasinta jaro.

Rogier Huurman anoncis, ke li baldaŭ lanĉos alvokon por kandidatoj. Li krome diris ke li planas daŭrigi la funkciadon de la laborgrupo pri memebronombro dum sia mandato kaj sendi ĝisdatigon ĉiumonate pri la membronombro.

Dum la lastaj tagoj estis krome finitaj la elektoj al la sekva estraro de TEJO. Inès Kahin kaj Albert Stalin Garrido estis elektitaj kiel vicprezidantoj de TEJO. Valentin Ceretto-Bergerat, Matheus Arantes Pacheco, Uriel Gurdiàn kaj Alexandre Raymond estis elektitaj kiel senoficaj estraranoj. Eks-prezidanto Joop Kiefte estis la sola kandidato ne elektita.

Pli frue Libera Folio raportis, ke Léon Kamenický estas elektita kiel la nova prezidanto de TEJO. Veronika Venislovas estis elektita kiel kasisto kaj Rogier Huurman kiel ĝenerala sekretario. Cyprien Guiya, kiu estis forpelita de IJK 2018 pro seksĝenado al alia partoprenanto, retiris sian kandidatiĝon.

Robert Nielsen


Membrokategorioj laŭ la statuto de TEJO:

  1. La individuaj membroj estas:
    1. la individuaj membroj de UEA, kiuj aĝas ne pli ol 35 jarojn je la komenco de la jaro.
  2. La aligitaj membroj estas:
    1. la aligitaj membroj de UEA, kiuj aĝas ne pli ol 35 jarojn je la komenco de la jaro.
  3. La asociaj membroj estas la membroj de la unuopaj landaj aŭ fakaj sekcioj:
    1. kiuj aĝas ĝis inkluzive 35 jarojn je la komenco de la jaro;
    2. kiuj ne estas individuaj aŭ aligitaj membroj; kaj
    3. por kiuj la koncerna landa aŭ faka sekcio pagis kotizon egalan al la kotizo por aligita membreco de UEA.
  4. La Junaj Amikoj de Esperanto estas membroj:
    1. kiuj aĝas ĝis inkluzive 35 jarojn je la komenco de la jaro;
    2. kiuj ne estas individuaj, asociaj aŭ aligitaj membroj; kaj
      1. deklaras sian volon iĝi juna amiko de Esperanto; aŭ
      2. estas membroj de la unuopaj landaj aŭ fakaj asocioj por kiuj:
        1. la koncerna landa aŭ faka sekcio ne pagas kotizon al TEJO
        2. la koncerna landa aŭ faka sekcio ne ricevas kotizon; aŭ
        3. estis individua membro, sed la membreco eksvalidiĝis pro nepagado de kotizo sen eksplicita peto je eksmembriĝo
  5. La membreco estas persona kaj ne transdonebla.
  6. La membreco finiĝas:
    1. Je komenco de nova jaro, post kiam eksvalidiĝas unu el la kondiĉoj kiuj difinas membrecon;
    2. Post peto de la membro;
    3. Je morto de la membro.
  7. La Estraro havas la registron de la nomo kaj adresoj de ĉiuj individuaj membroj, de ĉiuj Junaj Amikoj de Esperanto kaj de ĉiuj landaj kaj fakaj sekcioj.

Pli pri la temo

Léon Kamenický iĝis la nova prezidanto de TEJO

Léon Kamenický estas elektita kiel la nova prezidanto de TEJO. Veronika Venislovas estis elektita kiel kasisto kaj Rogier Huurman kiel Ĝenerala Sekretario. Cyprien Guiya, kiu estis forpelita de IJK 2018 pro seksĝenado al alia partoprenanto, retiris sian kandidatiĝon.

Ĉiu el la tri elektitoj estis la sola kandidato por la koncerna posteno. Kamenický kaj Venislovas ricevis po 27 porajn voĉojn kaj neniun blankan balotilon.

La nova prezidanto, Léon Kamenický, komentis sian elektiĝon al Libera Folio:

– Nun mi havas monaton por plani mian estraran jaron, kaj mi honeste antaŭĝojas kunlabori kun la aliaj estraranoj kiel ekzemple la ĵuselektita Ĝenerala Sekretario Roĉjo kaj nova Kasistino Veronika. Mi esperas ke ni povus daŭrigi en la bona laboro de la pasinta Estraro kaj mi aparte ŝatus okupiĝi pri la kampoj de Eksteraj Rilatoj, EU-subvencioj kaj rilatoj kun UEA.

La nova kasisto Veronika Venislovas dankas la komitataton pro la esprimita fido, kaj esperas, ke ŝi povos plenumi ĉies atendojn:

– Mi ĝojatendas ekkunlabori kun Feliĉa por certigi glatan transdonon de konoj kaj garantii kontinuecon de la ofico. Mi ŝatus ankaŭ gratuli al miaj jam elektitaj kunestraranoj, Léon kaj Roĉjo, mi antaŭĝojas kunlaboron kun ili.

Rogier Huurman ricevis 26 porajn voĉojn kaj unu blankan balotilon. Li jene rakontis al Libera Folio pri siaj planoj:

– Unuavice mi zorgos pri la esencaj taskoj de ĝenerala sekretario, do ĝustatempa okazigo de voĉdonoj, anoncoj kaj kunsidoj, kaj pri bona dokumentado de ĉio. Specife en la eliranta estraro ni nun komencas krei instrukciojn pri ĉiu rolo en la estraro, kaj mi ŝatus vidi vastigon de tiu projekto, por helpi glatan funkciadon de TEJO-estraro ankaŭ en malpli fortaj periodoj.”

La mandatperiodo de la la nova estraro komenciĝos je la 1-a de septembro kaj daŭros por unu jaro.

TEJO starigas tri novajn laborgrupojn pri Daŭripoveco, Egaleco kaj Membronombro. TEJO ne oficiale publikigas kiom da membroj ĝi havas kaj la celo de la laborgrupo estas “ellabori strategion por kreskigi la membronombron kaj trovi manieron mastrumi la datumojn.” En la komitatkunsido en Januaro 2020 la komitato petis ke la estraro prezentu planon kiel kreskigi la kvanton de membroj, ne estas klare pri kio okazis progreso dum la pasintaj 18 monatoj.

Retiris sian kandidatiĝon Cyprien Guiya, komitatano A por Benino. Tiu informo ne estis anoncita publike, sed tion eblas konkludi laŭ nova versio de la raporto de Elekta Komisiono, kiu estis preskaŭ la sama kiel la unua versio, krom ke ĉiu mencio de Cyprien malaperis kaj la aldono de la frazo “alia kandidato rezignis pro polemiko en la Komitata Listo.”

Antaŭ la publikigo de la koncerna artikolo en Libera Folio, venis nur unu komento en la komitata retlisto pri la kandidatiĝo de Cyprien, de komisiito Ana Ribeiro. Poste, Marko Konijnenberg, komitatano A por Nederlando, esprimis sian subtenon por Ana kaj skribis:

“Gravas agnoski erarojn kaj gravas rebonvenigi tiujn homojn kiuj plene agnoskis ilin. Sed, ĉu refoje elekti al la Estraro? Kion tio montrus al la mondo, al niaj membroj, al tiu kuraĝa knabino kiu malsilentis dum nia IJK en Badajoz en 2018?”

Vicprezidanto Carlos Pesquera Alonso, respondis: “Mi devas esprimi mian malkonsenton, ĉar mi vidas grandan mankon de kohereco en viaj vortoj.” Li opinias ke se oni rebonvenigas Cyprien al la movado, li rajtu aliĝi al la estraro. Se li ne rajtas esti en la estraro, li ne estu en la movado, io alia laŭ li estas “hipokrita pozicio”.

Querino Neto, komitatano Ĉ, atentigis ke en simila situacio “la respondo de la Komitato antaŭ same malbona konduto (ĉu pli grava, ĉu malpli grava, mi ne scias) de alia(j) aktivulo(j) de TEJO, estis simple nula” kaj “Se ni nur vigle kaj fervore kontraŭstaras Cyprien kaj ne la aliajn kiuj same kondutis, ĉu vere ni estas koheraj?”

La aludo temas pri Luis Obando, estrarano kiu pardonpetis dum komitatkunsido en Januaro 2020 pro seksĝenado al aktivulinoj. Lia eksigo estis proponita sed la komitato voĉdonis kontraŭ tio kaj li restis estrarano ĝis la fino de la mandato. Obando lastatempe estis premiita de UEA kiel ”elstara aganto”.

Hans Becklin, komitatano Ĉ kaj membro de la Elekta Komisiono, skribis ke “Egaleco postulas, ke ni iom post iom rebonvenigu homojn, kiuj pardonpetas kaj pentas pri siaj agoj, sed tio laŭ mi okazu gute anstataŭ torente.”

En mardo la komitato voĉdonas por elekti du vicprezidantojn el kvar kandidatoj: Albert Stalin Tancinco Garrido, Inès Kahin, Joop Kiefte, Valentin Ceretto-Bergerat. La voĉdonado pri la aliaj estraranoj komenciĝos en merkredo.

Robert Nielsen

Du estraranoj de TEJO pretas daŭrigi

Rogier Huurman kaj Albert Stalin Garrido pretas resti por dua mandatperiodo en la estraro de TEJO. Por la posteno de prezidanto kandidatas Léon Kamenický el Slovakio. Inter la estraraj kandidatoj estas ankaŭ la antaŭa estrarano Cyprien Guiya, kiu pli frue estis forpelita el IJK pro seksa ĝenado.

La elekta komisiono de TEJO diskonigis la nomojn de la kandidatoj por la sekva estraro de la asocio, kiu estos elektita dum la reta IJK, okazonta ekde la 30-a de julio ĝis la 8-a de aŭgusto.

Entute estas dek unu kandidatoj el dek landoj, sed rimarkindas manko de diverseco, ĉar sep el la kandidatoj venas el Eŭropo kaj nur du estas virinoj. El la naŭ nuntempaj estraranoj rekandidatiĝas nur du: Rogier Huurman kaj Albert Stalin Garrido.

Ĉiuj 11 kandidatoj estas rekomenditaj de la Elekta Komisiono, kiu konsistas el Charlotte Burton, Michael Boris Mandirola, Vít Guiglielmo Mišurec kaj Tamiris Maciel Queiroz. La raporto de la Elekta Komisiono ne mencias ke Vít estas la edzo de unu el la kandidatoj, Veronika Venislovas.

Por la posteno de prezidanto estas nur unu kandidato, Léon Kamenický el Slovakio. Li estis vicprezidanto de TEJO dum la mandato 2018-2019, prezidanto de ĈEJ (Ĉeĥa Esperanto-Junularo) kaj vicprezidanto de SKEJ (Slovakia Esperanta Junularo). Laŭ la Elekta Komisiono, li “reprezentas profilon de ideala kandidato al TEJO-prezidanteco”.

La sola kandidato por la posteno de kasisto estas Veronika Venislovas el Hungario. Ŝi estas komitatano de TEJO ekde 2016 kaj ekde 2019 la kasisto de ĈEJ.

Rogier (Roĉjo) Huurman de Nederlando estas la nura kandidato por la posteno de ĝenerala sekretario. Li nuntempe estas la estrarano pri informado. Pli frue li estis komitatano, TEJO-volontulo, prezidanto de NEJ (Nederlanda Esperanto-Junularo) kaj ĉeforganizanto de IJK 2020.

Estas tri kandidatoj por la vicprezidanteco, unu el kiuj jam estis prezidanto. Joop Kiefte, el Nederlando, prezidis TEJOn dum la mandato 2018-2019. Li nun donis sian vivresumon nur en la angla lingvo. Dum lia tempo kiel prezidanto estis problemoj rilate al malaktiveco de la estraro, kaj la tiama Ĝenerala Sekretario plendis ke li ne ĉeestis kunsidojn kaj ne informis la estraron pri la kialo.

Joop Kiefte tiam agnoskis ke li iĝis prezidanto nur ĉar neniu alia volis la postenon. La Elekta Komisiono rimarkis ke “Ni konscias ke la prezidado de Joop ne estis senkritika” sed tamen rekomendas al la komitatanoj ke ili voĉdonu por li.

Inter la ceteraj kandidatoj estas Albert Stalin Garrido, el Filipinoj. Li estas nuntempe estrarano pri landa kaj faka agado kaj volas daŭrigi sian laboron. Li estas la fondinto kaj prezidanto de la Filipina Esperanto-Junularo kaj komitatano de TEJO ekde 2014. La Elekta Komisiono rekomendas ke li estu la unua vicprezidanto.

Kandidatas ankaŭ:

Inès Kahin el Francio, kiu eklernis Esperanton antaŭ nur du jaroj. Ŝi estis Esperanto-volontulo dum unu jaro ĉe la Esperanto-Kultur-Centro de Tuluzo (Francio) kaj la Bjalistoka Esperanto-Societo (Pollando). Nun ŝi estas komitatano de TEJO kaj sekretario de Junulara Esperanta Franca Organizo (JEFO).

Matheus Arrantes Pacheco, el Brazilo, estas komitatano de TEJO, fondinto kaj prezidanto de la Karioka Esperantista Junulara Organizo.

Uriel Gurdián, el Nikaragvo, estis TEJO-oficisto en 2016.

Valentin Ceretto-Bergerat, el Francio, estas nuntempe TEJO-volontulo en la Centra Oficejo. Alexandre (Alekĉjo) Raymond, el Francio, regas junulargastejon en Brazilo nomitan Hotel Esperanto.

Inter la kandidatoj estas krome la persono, kiu estis forpelita de la IJK 2018 pro seksĝenado de alia kongresano. La Elekta Komisiono rekomendas ke komitatanoj voĉdonu por li.

Dum IJK 2018 en Badaĥozo, Hispanio, la organizantoj publike anoncis ke iu partoprenanto estis forpelita pro seksĝenado al sia samĉambrano. Oni ne nomis la forpelinton, sed poste li mem publike pardonpetis pri sia konduto, kaj iĝis konate, ke temis pri Cyprien Guiya. Li estis estrarano de TEJO kiam li estis forpelita.

Li tiam estis forpelita la tagon antaŭ la voĉdonado por nova estraro, kaj pro tio li retiris sian kandidatiĝon. En publika pardonpeto li klarigis, ke la afero okazis “parte pro kulturaj malsamoj kaj miskomprenoj.” Li nun estas komitatano por Benino. En sia nuna kandidatiĝa letero li ne menciis la okazaĵon.

La elekta komisiono kontrolas ĉiujn kandidatojn, diskutas iliajn fortojn kaj malfortojn, kaj rekomendas ĉu la komitatanoj voĉdonu por ili. La elekta komisiono rekomendas la elekton de Cyprien kaj eĉ sugestas fakon por li ĉar: “konsiderante lian personecon, ni vidus lin tre taŭga kiel estrarano pri talento.”

“Kvankam lia estraranado finiĝis abrupte kaj bedaŭrinde en 2018, ni kredas ke post 3 jaroj estas tempo por ke Cyprien povu reveni al internacia aktivado. Li estas homo kiu kapablas agnoski siajn erarojn, kaj deziras nun denove engaĝi sin kaj labori pri nia organizo.”

La raporto ne klarigas kial lia estraranado finiĝis tiel abrupte, kaj se oni ne legus Liberan Folion, oni ne scius pri kio temas.

En la komitata retlisto Ana Ribeiro, komisiito pri UNOY, skribis:

“Mi tre ĝojas ke li agnoskas siajn erarojn kaj ne denove faros ilin. Sed antaŭ voĉdoni mi invitus vin pripensi kion signifas precipe por virinoj ke iu viro kun tiaj akuzoj estu en tiom grava pozicio en nia movado.”

Sed estas aliaj problemoj kiuj malhelpus lin en la rolo de estrarano, laŭ la raporto de la elekta komisiono:

“Pro translokiĝo en kamparo, li ne havas nun stabilan aliron al elektro kaj interreto. Tamen li ĵus sukcesis financan kampanjon cele al kolektado de rimedoj por aĉeti sunpanelojn kaj, post ilia instalo, TEJO povus finance subteni la aliron al kvalita retkonekto kiu havas similan koston en Eŭropo kaj en Benino.”

La elekto de la nova estraro okazos dum IJK 2021 kaj nur la 38 membroj de la komitato de TEJO rajtos voĉdoni.

Robert Nielsen

UEA planas denove uzi profesian revizoron

De pluraj jaroj UEA ne uzas servojn de profesia revizoro por kontroli la kontojn. Pri tio atentigis la komitataj reviziantoj, kaj nun la estraro esploras la eblojn por trovi novan revizoron. La komitato aprobis la jaran raporton de la estraro en sia unua kunsido en sabato.


Aleks Kadar, Fernando Maia, Duncan Charters kaj Michela Lipari dum la komitata kunsido.

Kvardek komitatanoj el entute 61 ekde la komenco ĉeestis la unuan kunsidon de la komitato de UEA en sabato, la lasta tago de Virtuala Kongreso. Almenaŭ du pliaj komitatanoj provis aliĝi al la kunsido iom poste, sed ŝajne pro teknikaj kialoj ricevis nek parolrajton nek rajton voĉdoni.

Estas rimarkinde, ke en la retaj kunsidoj ne partoprenas pli da komitatanoj ol en la ordinaraj ĉeestaj kunsidoj dum Universalaj Kongresoj. En la plej lasta ĉeesta kunsido de la komitato en Lahtio partoprenis 42 komitatanoj.

La sabata kunsido faris neniujn gravajn decidojn – la demandoj pri la buĝeto de la venonta jaro kaj la investpolitiko de la asocio estos traktitaj en la sekva kunsido post tri semajnoj. Okazis tamen kelkaj interesaj diskutoj.

La ĉefa temo de la sabata kunsido estis la prezento kaj aprobo de la estrara raporto por la jaro 2020, publikigita en la junia numero de la revuo Esperanto kaj en la retejo de UEA. Intertempe aperis ankaŭ la financaj dokumentoj de la asocio por 2020: la spezokonto kaj la bilanco.

Pro reduktoj de la oficistaro kaj pro subvencio de 29 486 eŭroj ricevita de la nederlanda ŝtato, la spezokonto de UEA en 2020 ne plu estis deficita. La fina ekonomia rezulto montris pluson de 184 eŭroj, dum en 2019 la spezokonto ankoraŭ havis minuson de 62 890 eŭroj.

Efektive la enspezoj de UEA laŭ ĝenerala direktoro Martin Schäffer superis la elspezojn je multe pli ol 184 eŭroj, nome entute je 41 354 eŭroj. Tamen pli ol 40 000 eŭroj estis transmetitaj al rezervoj, kiujn la asocio povas uzi por kompensi mankon de enspezoj, ekzemple rilate kongresojn, en venontaj jaroj.

La komitataj reviziantoj Osmo Buller kaj Andreas Diemel en sia raporto trovis la ekonomian rezulton de la asocio bona kaj rekomendis al la komitato aprobi la estraran raporton kun la bilanco kaj spezokonto kaj malŝarĝi la estraron de respondeco por la jaro 2020.

“Ni aprezas, ke la totalaj enspezoj atingis tiujn en 2019 kaj superis la buĝeton per 14%. Malgraŭ tio ni havas la impreson, ke la membrovarbado devus ricevi pli da atento kaj atentigoj flanke de la Estraro”, la reviziantoj skribas en sia raporto.

Samtempe ili atentigas, ke “sentebla tamen estas la manko de profesia revizoro”, kaj urĝas la estraron solvi la problemon.

La komitataj reviziantoj estas mem komitatanoj de UEA, ne estas profesiuloj pri kontado kaj ne povas detale kontroli la financojn de la asocio, ekzemple esplorante efektivajn transpagojn. Tion povas fari profesia, ekstera revizoro, kaj tian UEA regule uzis ĝis la jaro 2018.

La profesia revizoro kiun UEA uzis ĝis 2018, scipovis Esperanton, kio evidente faciligas la kontrolon de esperantlingva librotenado. Dum la lastaj jaroj oni tamen ne sukcesis trovi novan revizoron, kiu kompetentus esplori la librotenadon de la asocio, interalie el la vidpunkto de ĝia konformeco al la leĝaj postuloj en Nederlando.

Responde al la atentigo de la komitataj reviziantoj prezidanto Duncan Charters diris, ke ankaŭ lia advokato konsilis al UEA nepre uzi la servojn de profesia revizoro. Laŭ Charters tio estas grava por klare montri ankaŭ al la propraj membroj, ke ĉio estas en ordo pri la kontoj kaj financoj de UEA.

Ĉar montriĝis malfacile trovi novan esperantistan profesian revizoron, laŭ Charters eblus, ke la librotenado de UEA povus esti dulingva – tio laŭ li estas nemalofta praktiko en internaciaj organizaĵoj. Laŭ li ekstera firmao eĉ povus tute prizorgi la librotenadon de UEA, se tio montriĝus ne tro kosta solvo.

Ĉar la revizoro tiukaze devus bone koni la leĝojn kaj regulojn en Nederlando, evidente devus temi pri nederlanda revizoro. Tial Charters taskis al la nederlanda oficisto en la Centra Oficejo, Ralph Schmeits, esplori diversajn solvojn. Charters esperas povi prezenti la rezulton en la sekva komitata kunsido la 14-an de aŭgusto.

Dum diskuto pri la diversaj kontoj menciitaj en la financaj dokumentoj leviĝis la demando, kial UEA entute tenas tiom da mono en bankokontoj. Komitatano Michela Lipari elkalkulis ke temas pri 500 000 eŭroj, trovis tion senrespondeca, kaj instigis la estraron anstataŭe zorgi, ke la mono estu bone investita.

Efektive la sumo de neinvestita mono laŭ la bilanco estas klare pli ol tiom – ĝi superas du milionojn da eŭroj.

Ĝenerala direktoro Martin Schäffer kaj vicprezidanto Fernando Maia argumentis, ke UEA havas multe da tia mono, kiu pro diversaj kialoj devas resti en bankokontoj – tio laŭ ili validas ekzemple pri mondeponoj de membroj, sed ankaŭ pri la mono en diversaj fondaĵoj. Pli da diskuto pri la investa politiko de UEA supozeble okazos en la dua komitata kunsido la 14-an de aŭgusto.

Michela Lipari levis ankaŭ la demandon pri la nova kotizosistemo kaj por kio ĝi utilas, se loĝantoj en landoj kun tre malalta kotizo tamen ne aliĝas, ĉar ili ne sukcesas transpagi la monon, aŭ ĉar ili kutimiĝis ricevi senpagan aliĝon pere de fondaĵo Canuto. Estrarano Jérémie Sabiyumva konsentis, ke tia problemo ekzistas almenaŭ en Afriko, sed ke oni nun klopodas “ŝanĝi la kulturon”.

Leviĝis fine la demando, kial UEA ne pli aktivas pri libroeldonado, kiun cetere menciis ankaŭ la komitataj reviziantoj en sia raporto:

“La malkreskinta aktiveco de UEA kiel eldonisto estas bedaŭrinda. Pli aktiva eldonado kontribuus pozitive al la ĝenerala bildo pri la Asocio inter esperantistoj, eĉ se ĝia financa signifo ne estus tre granda.”

Lige kun tio prezidanto Duncan Charters menciis, ke kuŝas grandaj stokoj de iuj pli fruaj eldonaĵoj de UEA en deponejoj, kaj indus aranĝi grandan rabatvendadon por ke tiuj indaj libroj trafu interesitan publikon.

Martin Schäffer siaflanke parolis pri la graveco modernigi la eldonadon, eldoni bitlibrojn, sed ankaŭ uzi servojn, kiuj ebligas facile kaj malmultekoste eldoni kaj tutmonde vendi librojn en bita kaj papera formatoj, eĉ en tre malgrandaj eldonkvantoj.

Tian servon uzas ekzemple la eldonejo Mondial, kies libroj estas haveblaj ne nur tra esperantistaj libroservoj, sed ankaŭ pere de ordinaraj retaj librovendejoj en multegaj landoj de la mondo. Laŭ Schäffer oni nun esploras, ĉu UEA povus same fari. Tamen ankoraŭ mankas konkretaj decidoj.

Dum la kunsido la komitato aldone elektis novan membron de la honora patrona komitato de UEA: Marco Lucchesi, kiu estas brazila verkisto, profesoro de Federacia Universitato de Rio-de-Ĵanejro kaj prezidanto de Brazila Beletristika Akademio.