Category Archives: Libera Folio

Sendependa movada bulteno

La Centra Oficejo ekparolis angle

Dum jardekoj la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo estis la plej esperantlingva loko en la tuta mondo, sed jam ne. Volontuloj ne plu bezonas scipovi Esperanton, kaj por komuniki kun ili la oficistoj devas paroli angle.

De multaj jaroj en la Centra Oficejo krom la dungitaj oficistoj de UEA regule laboras ankaŭ volontuloj de TEJO kaj UEA, kiuj kontraŭ senpaga loĝado kaj modesta rekompenco plenumas multajn taskojn por la asocioj.

Lastatempe volontuloj ricevis pli respondecajn taskojn, kiam financaj malfacilaĵoj devigis UEA-n ŝpari monon. Ekzemple la Jarlibro, kiu ĉiam antaŭe estis redaktita de pagata oficisto, ĉi-jare estis preparita de volontulo kun malmulta sperto pri la Esperanto-movado.

Eĉ se la volontuloj ne ĉiam havis perfektajn konojn pri la kulturo kaj movado, ili dum la antaŭaj jaroj tamen ĉiam kapablis bone komuniki en Esperanto, kaj dum la volontulado perfektigis sian lingvoscion. Antaŭ unu jaro TEJO tamen decidis ne plu postuli, ke novaj volontuloj scipovu Esperanton.

Anstataŭe TEJO en sia anonco ĉe Eŭropa Volontula Servo en majo 2016 skribis nur, ke la kandidato “montru interesiĝon pri Esperanto kaj pretu lerni ĝin”. La unua volontulo efektive lernis Esperanton dum sia volontulado en la Centra Oficejo, ĉar ŝi estis la sola neesperantlingvano en la oficejo.

Kiam aperis pliaj neesperantistaj volontuloj la ekvilibro tamen ŝanĝiĝis. La novaj volontuloj parolas angle inter si, kaj anstataŭ Esperanton la laborantoj de UEA nun estas same devigataj paroli la anglan por povi komuniki kun la novaj volontuloj.

Laŭ fontoj kun bona kono pri la situacio en la Centra Oficejo, iuj el la novaj volontuloj montras nenian interesiĝon pri Esperanto kaj rifuzas diri eĉ unu vorton en la lingvo, kion ja eblas kompreni – ili venis al la Centra Oficejo ne ĉar ili mem specife interesiĝis, sed ĉar Eŭropa Volontula Servo sendis ilin tien.

La kafoĉambro de la Centra Oficejo en pli fruaj jaroj estis la loko, kie la oficistoj ĉiutage je difinita horo kolektiĝis por babili pri aktualaj temoj de la oficejo, de la movado kaj de la tuta mondo. La kafkunvenoj iĝis institucio de la asocia kulturo, kaj dum ili precipe la novaj volontuloj povis multon lerni pri la funkciado de UEA kaj la tuta Esperanto-movado.

La komunaj esperantlingvaj kafoklaĉoj tamen nun iĝis maloftaj – ne nur pro tio, ke jam ne ĉiuj laborantoj scipovas Esperanton, sed ankaŭ pro la ĝenerale malboniĝinta laboretoso. Anstataŭ kune kafumi, multaj oficistoj nun preferas preni sian kaftason kaj reiri kun ĝi al sia labortablo.


Enric Baltasar.

La prezidanto de TEJO, Enric Baltasar, tamen ne vidas problemon en tio, ke Esperanto ne plu estas la komuna lingvo por ĉiuj laborantoj en la Centra Oficejo de UEA:

– Rilate al tio ke nun aŭdeblas pli da angla, estas nature ke tio okazas kiam oni havas malaltan nivelon en iu specifa lingvo kaj povas uzi alian dum lernado, des pli ke en kvardek tagoj venis du neesperantparolantaj novuloj. Kompreneble mi preferus ke ĉiuj havu altan nivelon komence de sia volontulado, sed ĝi ĝuste estas oportuno por memevoluigo, sendepende de onia komenca nivelo.

Laŭ Enric Baltasar la decido akcepti volontulojn kiuj ne scias Esperanton, estis farita por “kreskigi la volontulan strukturon”. Laŭ li la unua sperto estis bona, kaj tial TEJO decidis daŭrigi sian “malfermiĝemon”:

– Ne estas novaĵo ke ni foje publikigas malfermajn alvokojn en pluraj lingvoj, kaj konsekvence ricevas kandidatiĝojn de homoj kiuj ne parolas Esperanton, kun tre pozitivaj rezultoj post la unua volontulo kiu komencis sian volontuladon sen paroli nian lingvon. Menciindas ke en la alvokoj aperas pri la serĉata kandidatprofilo: “havu bonan scipovon de Esperanto kaj se ne, montru intereson lerni la lingvon antaŭ aŭ tuj post la komenco de la volontulado”. Tiu frazo jam estas indiko kiu malpravigas la aserton ke niaj volontuloj ne lernas Esperanton.

Efektive tamen ankaŭ la plej freŝa anonco de TEJO tute ne mencias ”bonan scipovon de Esperanto”, kvankam oni ja mencias ke “ideala kandidato” scipovu Esperanton. La sola firma postulo estas, ke la kandidato “montru interesiĝon lerni Esperanton”. Kaj evidente tio neniel garantias, ke la volontuloj efektive provos lerni Esperanton, des malpli ke ili parolos ĝin kun aliaj laborantoj de la Centra Oficejo.

Nova kanalo por informoj pri Esperantujo

”Sal Esperantujo” estas la nomo de nova projekto, kiu rete disvastigas informojn pri okazaĵoj en Esperantujo. Ĝin fondis sveda gimnaziano, kiu lernis Esperanton rete antaŭ tri jaroj.


La emblemo de Sal Esperantujo.

La reta kanalo Sal Esperantujo estas tiel moderna, ke ĝi eĉ ne havas propran retejon – oni antaŭsupozas, ke la homoj kiuj volas ricevi la novaĵojn estas aktivaj almenaŭ en unu el tri grandaj retservoj: Facebook, TwitterTelegram.

La fondinto de la servo en Esperantujo estas konata kiel Antonia Montaro. Esperanton ŝi eklernis sufiĉe hazarde kiel lernejano en 2013, ŝi rakontas.

– Mi volis lerni lingvon, kaj mia patro diris ke li legis pri lingvo kiu “lerneblas dum tri semajnoj”. Mi lernis esperanton per lernu.net 2013-2014. Mi havis lingvohelpanton tie, Anna Ritamäki Sjöstrand.

Lerninte Esperanton, Antonia Montaro baldaŭ eksentis la bezonon de retejo, kie esperantistoj povu diskonigi siajn aktivaĵojn, ŝi diras.

– Jam de longe mi vidis bezonon de centrigita retloko kie esperantistoj povas anonci pri siaj “produktoj”. Unue, kiam mi lernis esperanton, mi ne vere komprenis kiom vaste ĝi estas uzata. Mi sciis ke mi povus korespondi kaj iri al kongresoj, kaj ke estas multaj libroj por legi, sed krom tio ne multe. Nur vere kiam mi ekuzis Telegram mi eltrovis pri la amaso da retejoj kaj aliaj projektoj de la nova generacio de esperantistoj. Tiuj novaĵoj atingis min “onidire”, kiu ne estas la plej efika metodo.

Antonia Montaro baldaŭ ekopiniis, ke la ĉefa esperantista grupo en Telegram estas tro granda, kaj tial ne ĉiuj volas resti en ĝi, ĉar la mesaĝoj estas tre multaj, kaj ne nepre interesaj.

– Mi tamen ne forlasis ĝin, ĉar mi volis resti konektita. Chuck Smith foje fiksis en ĝi mesaĝon pri iu interesaĵo. Tiujn sciigojn mi aprezis. Lastatempe mi eksciis ke eblas krei kanalojn en Telegram, kun unudirekta mesaĝfluo al multaj sekvantoj. Estus tauĝe, mi elpensis, se oni povus sendi la novaĵojn en kanalo anstataŭ grupo. Multaj el miaj amikoj forlasis la grupegon sed verŝajne ankoraŭ ŝatus ricevi la sciigojn.


La profilbildo de Antonia Montaro en Telegram.

Spertuloj helpis al Antonia Montaro krei la Telegraman kanalon Sal Esperantujo kaj aranĝi, ke la informoj aperu aŭtomate ankaŭ en Twitter kaj en Facebook.

Gravan helpon donis interalie Charlotte Scherping Larsson de TEJO kaj Chuck Smith, kiu interalie laboras pri Amikumu, rakontas Antonia Montaro.

Tamen, ne ajnaj novaĵoj povas aperi en la nova kanalo.

– La celo de Sal Esperantujo ne estas raporti pri novaĵoj, sed anonci pri Esperanto-aferoj, kiujn la sekvantoj povas iel mem partopreni, konsumi aŭ subteni. Mi certe volas havi kelkajn regulojn, ne ĉio ajn povas aperi, ĉar alikaze ni perdus fidon kaj intereson de la legantoj. Tiuj reguloj tamen ne jam estas pretaj. Ĉiukaze devas temi pri Esperanto en maniero kiu estas signifa por esperantistoj ĉie en la mondo.

Ekzemple anoncoj pri lokaj Esperanto-aranĝoj tial ne aperas en Sal Esperantujo, Antonia Montaro klarigas.

– Mi pli timas sendi tro da mesaĝoj ol maltro. Sed kompreneble gravas por la unua impreso de novaj abonantoj, ke estu freŝaj anoncoj.

Ses semajnojn post la lanĉo, la kanalo de Sal Esperantujo jam havas sume pli ol ducent sekvantojn en Telegram, Facebook kaj Twitter – la plej multajn el ili ĝis nun en Telegram.

Sekvante la ekzemplon de Sal Esperantujo, ankaŭ Libera Folio ekfunkciigis en Telegramo kanalon kie aperas informoj pri novaj artikoloj. Aliflanke la novaĵoj de Sal Esperantujo nun aŭtomate aperas en la flanka panelo de Libera Folio.

Bosniaj esperantistoj subtenas la katalunan popolon

UEA kaj ĝiaj landaj asocioj devas esti politike neŭtralaj, kaj sekve ne povas alpreni oficialan starpunkton en la disputo pri la eventuala sendependiĝo de Katalunio. La landa asocio de UEA en Bosnio tamen sendis subtenan leteron al Kataluna Esperanto-Asocio.

Laŭ la statuto de Universala Esperanto-Asocio, oni principe akceptas nur unu landan asocion el ĉiu “regno”. La sola landa asocio de UEA en Hispanio sekve estas Hispana Esperanto-Federacio, HEF.

Kataluna Esperanto-Asocio en la 1990-aj jaroj dufoje petis aliĝon al UEA kiel landa asocio, sed ambaŭfoje la peto estis rifuzita pro la kontraŭstaro de Hispana Esperanto-Federacio.

Iom simila situacio estiĝis en la fino de la 1980-aj jaroj, kiam Sovetio proksimiĝis al disfalo. Tiam la komitato de UEA decidis, ke por akcepti novan landan asocion en “regno” kie jam troviĝas pli malnova landa asocio de UEA, la jam ekzistanta devas akcepti la aliĝon de la nova asocio.

Samtempe la malnova asocio devas deklari, ke ĝi ĉesas aktivi en la teritorio de la nova asocio, tiel ke en la sama teritorio aktivas nur unu landa asocio de UEA.

Tiu interpreto de la statuto ebligis, ke kelkaj Esperanto-Asocioj en respublikoj de la ankoraŭ ekzistanta Sovetio povis esti akceptitaj kiel landaj asocioj de UEA, ĉar la sovetia landa asocio akceptis tion kaj deklaris, ke ĝi ĉesos aktivi en la koncernaj teritorioj.

Same kompreneble povus fari Hispana Esperanto-Federacio, sed dum ĝi tion ne faras, ĝi efektive havas la povon daŭre malebligi la aliĝon de Kataluna Esperanto-Asocio kiel landa asocio de UEA. Se efektive Katalunio iĝos tute sendependa ŝtato, la situacio kompreneble estus alia.

Dum Kataluna Esperanto-Asocio ne estas landa asocio de UEA, ĝi kompreneble ne estas limigita de la statuto de UEA, kaj povas fari politikajn deklarojn. Tion KEA efektive iugrade faris, aliĝante al manifesto por demokratio kiu akcentas la rajton de la kataluna popolo mem decidi sian politikan estontecon. Informo pri tiu decido aperis nur en la katalunlingva sekcio de la retejo de KEA.

Politikan deklaron subtene al la kataluna flanko en la konflikto faris ankaŭ Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino, en letero sendita al Kataluna Esperanto-Asocio la 6-an de oktobro. La letero tekstas:

Karaj geamikoj,

Kun granda atento kaj intereso ni sekvas aktualajn sociajn eventojn en Katalunio. Ni esperas ke via popolo sukcese frontos historiajn defiojn kiuj portos bonon kaj prosperon al la tuta kataluna popolo. En la aktuala situacio ni deziras esprimi solidarecon kun la kataluna popolo, specife solidarecon de bosnia esperantistaro kun la kataluna esperantistaro.

Kiel ajn plu evoluos la sociaj eventoj, ni petas konsideru ke vi havas geamikojn en Bosnio kaj Hercegovino, subtenon kaj helpopretemon de bosnia esperantistaro.

Kun bondeziroj,

Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino
prezidanto
Fetah Zvirac

La letero estas zorge formulita kaj la subteno al la politika sendependiĝo de Katalunio estas legebla nur inter la linioj, sed tamen eblas opinii, ke la letero transiras la limojn de la politika neŭtraleco, kiun oficiale devas sekvi landaj asocioj de UEA.

La kontaktoj inter katalunaj kaj bosniaj esperantistoj cetere havas longan historion. En malfacilaj tempoj esperantistoj peris la viziton de urbestro de Sabadell al Sarajevo, kaj infanoj el Bosnio feriis en katalunaj urboj.

Libera Folio petis komentojn de la prezidanto de UEA, Mark Fettes, de Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino, de Kataluna Esperanto-Asocio kaj de Hispana Esperanto-Federacio. Ĝis nun respondis nur la prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio, Tonyo del Barrio:

“Konsiderante nian statutan neŭtralecon kaj la pluralecon de nia membraro, HEF ne faros deklarojn pri politikaj aferoj, same kiel ni ne faris ĝis nun”, li skribis.

Monato disvastigas konspir-teoriojn

Multaj abonantoj de Monato ekmiregis, kiam ili ricevis la freŝan numeron de la gazeto. En granda artikolo ĝi kiel faktojn diskonigas konspir-teoriojn, laŭ kiuj Barack Obama ne estas vera usonano kaj murdis homon por ke tio ne estu malkaŝita.

La artikolo havas la titolon “Nifo: Neidentigita fremda operaciulo en la Blanka Domo”, kaj ĝin ilustras foto de prezidento Donald Trump.

La artikolo tamen ne temas pri Trump, sed pri Barack Obama. Sub la foto de Donald Trump estas skribite: “En Usono jam estas nova, laŭleĝa prezidanto.”

La artikolo aperas en la rubriko “Politiko” kaj havas la aldonan indikon “Opinio”. La artikolo tamen ne nur esprimas opinion de la aŭtoro, Alexander Gofen, sed enhavas grandan kvanton de asertoj, laŭ kiuj Barack Obama ne vere nomiĝas Barack Obama, ke li ne vere naskiĝis en Usono, kaj ke lia naskoatestilo estas falsaĵo.

Aldone la aŭtoro asertas, ke la estro de la san-departemento de Havajo, Loretta Fuddy, estis en nekonata maniero murdita de Barack Obama en 2013, por ke ŝi ne malkaŝu la veron. “Ve, ŝia sorto montras, ke ŝia mastro ne ŝajnas esti dankema por ŝia fideleco”, lamentas la aŭtoro.

Efektive ĉiuj asertoj de la aŭtoro estas pruvite falsaj – malmultaj aferoj en la mondo estas same profunde esploritaj kiel la vera naskiĝloko de Barack Obama.

Pluraj legantoj de Monato protestis pri la aperigo de la mensoga artikolo interalie en Twitter kaj Facebook. Unu el la malkontentuloj estas Robert Nielsen, kiu responde al demando de Libera Folio klarigis sian vidpunkton

– Kun granda ŝoko mi legis la artikolaĉon. Mi apenaŭ povis kredi ke Monato publikigis ĝin. Fakte mi relegis ĝin multfoje por konfirmi kion ĝi diras. Laŭ la etika kodo de Monato, la unua principo estas “Respekto al la vero estas la plej alta principo de ĵurnalismo.” Kiam ili aperigis tiun artikolon, ili perfidis ĉi tiun principon.

Laŭ la informoj aperantaj en la gazeto, gvida redaktoro de Monato estas Paul Peeraerts. Responde al demando de Libera Folio li klarigas, ke tamen ne li decidas, kio aperas en la gazeto.

– Ne, tute ne. Rimarku, ke ne troviĝas “ĉefredaktoro”. Ĉefredaktoron Monato bedaŭrinde ankoraŭ ne havas, post la forpaso de Paul Gubbins. Pri politikaj artikoloj decidas la redaktoro pri politiko, pri sciencaj tiu pri scienco kaj tiel plu.

Paul Gubbins forpasis en aŭgusto 2016, do jam pli ol unu jaron Monato estas sen ĉefredaktoro.

La redaktoro pri politiko estas Alexander Shlafer. Responde al demando de Libera Folio li klarigas, ke li volas “eviti forcenzuradon de minoritata opinio aŭ diskriminaciadon kontraŭ la aŭtoro de teksto pri opinio nepopulara”.

– Ĉar, krom esti redaktoro de la rubriko, kiu publikigis la artikolon de s-ro Gofen, mi estas usonano, mi bone scias, ke ne temas nur pri unikaj elpensaĵoj de s-ro Gofen, kaj lia teksto enhavas detalajn referencojn al liaj fontoj.

Libera Folio: Sed la artikolo ja enhavas mensogajn kaj kalumniajn asertojn. Ĉu vi vidas nenian problemon en tio? Kiel tio akordiĝas kun punktoj 1 kaj 8 en la etika kodo kiun Monato asertas sekvi?

Alexander Shlafer: – Ĉu vi povas konkrete diri, kiujn asertojn vi opinias mensogaj kaj kalumniaj, kaj kial? Estus utile, se vi ankaŭ nomus la fonton de viaj asertoj.

Robert Nielsen ne trovas la argumentojn de la redaktoro konvinka:

– Ili diras ke ili volas eldoni ĉiujn kaj ĉiajn opiniojn, sed ĉu ili eldonas ĉiun artikolon ke ili ricevas? Se iu verkis artikolon dirante ke la holokaŭsto ne okazis aŭ ke nigruloj estu sklavoj, ĉu Monato aperigu tiun opinion? Ĉu ili diskonigas malamon kaj antaŭjuĝon?

– Mi komprenas ke ĉiuj rajtas esprimi siajn opiniojn, sed oni ne rajtas aperigi mnsogojn kaj kalumnion. Oni rajtas opinii, sed oni ne rajtas malvere akuzi iun pri murdo. Oni ne rajtas aserti senpruve. Oni ne rajtas trompi per konspiraj teorioj.

La deficito de UEA duobliĝos

Antaŭvideblas, ke la buĝeta deficito de UEA en 2017 estos pli ol 100.000 eŭroj, laŭ informoj donitaj de la estraro. Tio estos la plej granda deficito de UEA iam ajn.


Foto: TaxRebate.org.uk

En 2016 la oficiala deficito de UEA estis 48.700 eŭroj. Jam tio estis ekstreme alta sumo, sed sen mono prenita el la ŝparita kapitalo de la asocio la deficito atingus la rekordan sumon de 86.700 eŭroj.

Ĝis nun la rekorda oficiala deficito en la buĝeto de UEA estis tiu en 2002 – entute 57.194 eŭroj. Temis pri la unua jaro post la protesta demisio de Osmo Buller, kiam la ĝenerala direktoro de la asocio estis Trevor Steele.

La ĉefa unuopa kulpulo pri la tiama deficito estis la grandaj elspezoj por la tiel nomata “Brusela komunikad-centro”, kiu fine estis malfondita en 2005.

Ĉi-jare la estraro de UEA buĝetis deficiton de nur 9.450 eŭroj. La ĉefa rimedo por atingi tian drastan plibonigon de la asociaj financoj devis esti grandaj subvencioj, kiujn la estraro esperis ricevi el nemovadaj fontoj.

Ĝenerala sekretario Martin Schäffer dum la buĝeta diskuto provis klarigi la planon de la estraro rilate tion:

– Dum la buĝetkreado ni multe pripensis, ĉu ligi la subvencipetojn kun la rilataj buĝeteroj, aŭ ne. Fine ni decidis fari tiel, ke ni nur taksis la sumon de la eventuale ricevotaj subvencioj por nia agado. Ĉi tie mi ŝatus emfazi la lastajn vortojn, nome “por nia agado”. La prioritata celo estas havigi pli da monrimedoj por niaj agadoj, do ne temas esence pri novaj, aldonaj projektoj, sed pri monrimedoj por povi daŭrigi la agadon de UEA por niaj komunaj celoj.

Tamen ne vere klaris, pri kiaj subvencioj povus temi, kaj ĉu efektive eblus rekte enskribi ilin kiel enspezojn en la ĝeneralan asocian buĝeton – kutime subvencioj ja estas celitaj por specifaj agadoj, kaj krome postulas partan propran financadon flanke de la subvenciata organizaĵo.

Pri tio atentigis la ĉefaj kritikantoj de la proponita buĝeto, komitatanoj Loes Demmendaal kaj Osmo Buller. Tiuj du tamen estis la solaj, kiuj voĉdonis kontraŭ la superoptimisma buĝeto. Ĝi estis akceptita per 39 poraj voĉoj, 2 kontraŭaj voĉoj kaj 3 sindetenoj. 16 komitatanoj ne voĉdonis.

– Kaze de nericevo de sufiĉe da subvencioj, ni devos tranĉi ĉe aliaj elspezoj aŭ alimaniere kreskigi niajn enspezojn por ekvilibra buĝeto, tiam klarigis ĝenerala sekretario Martin Schäffer.

Nun montriĝas, ke la kritikantoj pravis, kaj en la buĝeto de UEA aperis truo de proksimume 100.000 eŭroj. Tion skribas prezidanto Mark Fettes kaj Martin Schäffer en la diskutejo de la komitato, responde al demando de Loes Demmendaal. Ili tamen ne diras, kiel oni nun atingu ekvilibran buĝeton.

Laŭ la informoj de la estraro UEA ricevis 70.000 eŭrojn malpli da subvencioj ol estis buĝetite. Krome la kotizaj enspezoj estis 20.000 eŭrojn malpli ol oni esperis, kaj la enspezoj de la Universala Kongreso 15.000 eŭrojn malpli. Aldone, la rentoenspezoj de la kapitalo estis 17.000 eŭrojn malpli grandaj ol oni atendis.

Ankaŭ la elspezoj estis 29.000 eŭrojn malpli ol buĝetite, ĉefe pro longedaŭra malsano de unu oficisto, pro kio parton de la salajro pagis la sanasekuro. Tio tamen tute ne sufiĉas por kompensi la truon en la enspezoj. La nunaj kalkuloj montras, ke la jarfina deficito estos inter 90.000 kaj 110.000 eŭroj.

Jam apenaŭ eblas fari ion por grave malpliigi la ĉi-jaran deficiton. Por ke la financoj de la asocio venontjare fartu pli bone, Mark Fettes kaj Martin Schäffer iom surprize proponas daŭrigi sur la vojo kiu ĉi-jare montriĝis tute malsukcesa: “Ni devas uzi la laborfortojn de la movado por gajni pli da mono el nemovadaj fontoj”, ili skribas al la komitato.

Krome la estraro esperas allogi pli da junaj membroj, allogi pli da kongresanoj kaj igi la administradon malpli kosta. Tamen ne klaras, kiel oni volas atingi tion. La sola konkreta propono temas pri “investi en novaj servoj, kiel Amikumu, kiuj respondas al la nuntempaj deziroj kaj bezonoj de esperantistoj”.

Post la demisio de la kongresa asistanto Tobiasz Kaźmierski en aŭgusto, UEA ĝis nun ne publikigis anoncon pri dungo de lia posteulo. Ni demandis al prezidanto Mark Fettes, ĉu la estraro intencas rezigni pri la posteno de konstanta kongresa asistanto por ŝpari monon, kaj kiajn aliajn paŝojn oni intencas entrepreni por malpliigi la deficiton.

– Estas tro frue por doni al vi definitivan respondon. Ni konsideras diversajn eblojn konsulte kun oficistoj kaj aliaj. Kiam ni venos al decido, kompreneble ni unue informos la Komitaton. Post tio vi estos bonvena starigi pliajn demandojn, respondis Mark Fettes.

La buĝeto de UEA por la jaro 2018 ankoraŭ ne estas akceptita – la komitato malaprobis la unuan proponon, prezentitan dum la Universala Kongreso en Seulo, kaj instrukciis la estraron prezenti novan version ĝis la fino de oktobro.

Historiaj periodaĵoj nun rete traserĉeblaj

La kompletaj tekstoj de multaj jarkolektoj de pli ol 70 Esperanto-periodaĵoj, ekzemple tiuj de la revuo Esperanto de 1905 ĝis 1946, estas nun plene serĉeblaj en la retejo de la Aŭstria Nacia Biblioteko. Ni petis Bernhard Tuider, la estron de la kolekto, rakonti pli.


Skanado en la biblioteko. Foto: Aŭstria Nacia Biblioteko.

Periodaĵoj estas ege gravaj fontoj, kiuj bone dokumentas la internaciajn kaj regionajn historion, politikon kaj kulturon. Iliaj ciferecigo kaj interreta disponigo havas gravajn avantaĝojn. Ili iĝas facile kaj rapide alireblaj por multaj personoj, ĉar ili estas atingeblaj tutmonde ĉe ĉiu retaliro, ĉiutage kaj ĉiuhore.

Post la ciferecigo la paperaj periodaĵoj restas en la klimatizita kaj sekura librokonservejo, kiun ili forlasas nur esceptokaze, ekzemple se la biblioteko pruntedonas ilin por ekspozicio. Krome la tekstrekonaj algoritmoj nun faras la enhavon de la dokumentoj plene alirebla per tute novaj reserĉaj strategioj.

Ĝis nun la Kolekto por Planlingvoj kaj la Esperanto-muzeo elektis pli ol 70 titolojn de periodaĵoj el la periodo 1889 ĝis 1946, kiuj estis skanitaj de specialistoj en aparta “Sekcio por diĝitaj servoj” de la Aŭstria Nacia Biblioteko.

La ciferecigo kaj publikigo de la havaĵo ankaŭ ludas gravan rolon en la t.n. Vizio 2025 de la Aŭstria Nacia Biblioteko. Tiel la nombro de diĝite konsulteblaj dokumentoj – libroj, periodaĵoj, fotoj, bildpoŝtkartoj, muzeaj objektoj, afiŝoj, sondokumentoj kaj arkivaĵoj – daŭre kreskos ankaŭ dum la venontaj jaroj.

Ekde 2006 la Kolekto por Planlingvoj kaj la Esperanto-muzeo de la Aŭstria Nacia Biblioteko entreprenis plurajn projektojn pri ciferecigo.

Ĝis nun estas realigita la enkomputiligo de pli ol 1.100 libroj (inter ili pli ol 200 pri la unuaj 31 Universalaj Kongresoj de Esperanto kaj pli ol 180 de aŭ pri Ludoviko Zamenhof), pli ol 70 diversaj periodaĵoj kun pli ol 900 jarkolektoj, ĉirkaŭ 7.300 fotoj, 2.500 bildpoŝtkartoj, 2.500 muzeaj objektoj, 800 afiŝoj kaj 200 sonbendoj.

Krom la sonbendoj, ĉiuj tiuj dokumentoj estas konsulteblaj pere de la katalogo Trovanto, la katalogo de la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-muzeo.

En la retejo de la Aŭstria Nacia Biblioteko vi povas ne nur trarigardi nian havaĵon, sed pere de la retejo ANNO eĉ eblas sisteme traserĉi la jam ciferecigitajn periodaĵojn. ANNO (AustriaN Newspapers Online) estas la virtuala legsalono por la periodaĵoj de la Aŭstria Nacia Biblioteko.

ANNO ebligas al vi entajpi serĉvorton en la kampoj “Text” (teksto) aŭ “Titel” (titolo), elekti unu el 17 lingvoj – inter ili Esperanto – kaj specifi la serĉon laŭ la eldonloko kaj eldonperiodo.

Ekzemple, se vi entajpas en la kampo “teksto” la vorton “Zamenhof”, elektas kiel lingvon “Esperanto” kaj alklakas “Suchen” (serĉi), vi ricevas 1913 rezultojn. Tio signifas, ke en 1913 numeroj de skanitaj Esperanto-periodaĵoj la nomo “Zamenhof” aperas almenaŭ unufoje.

Alklakante unu el la serĉrezultoj, vi malfermas novan fenestron, kie ruĝaj kadroj indikas, sur kiuj paĝoj la vorto “Zamenhof” estas notita.

Se vi alklakas unu el tiuj paĝoj, ĝi pligrandiĝas, por ke vi povu legi la tekston kaj ankaŭ krome tuj vidi, kie kaj kiom ofte la serĉvorto, kiu estas ruĝe markita, aperas.

Tiel eblas esplori pri diversaj temoj en la gazetaro de la koncernaj jaroj. La plej rekomendindaj serĉvortoj estas nomoj de personoj, landoj kaj urboj, sed fakte oni povas entajpi ĉiun temon, pri kiu oni interesiĝas.

Bernhard Tuider

EU financos studon pri Esperanto

Ĉu vere studoj de Esperanto faciligas lernadon de aliaj lingvoj? Tion esploros nova projekto kun la nomo “Lingva Akcelilo”, kiun financas Eŭropa Unio.

La kroata nacia agentejo de la EU-fondaĵo Erasmus+ decidis subteni per proksimume 250.000 eŭroj la projekton Lingva Akcelilo, en kiu kunlaboros naŭ partneroj el Slovenio, Slovakio, Kroatio, Bulgario, Germanio kaj Danio. Inter la partneroj estas du universitatoj kaj kvar lernejoj.

Laŭ informoj de Zlatko Tišljar, unu el la ĉefaj motoroj de la iniciato, la projekto estos realigata ekde novembro 2017 kaj daŭros ĝis decembro 2019. Ĝia ĉefa partnero estas la kroatia eldonejo Izvori, kiu jam eldonis kelkdek Esperanto-librojn. Partoprenos ankaŭ Inter-kulturo en Slovenio kun sia sperto pri la Zagreba metodo instrui Esperanton kaj la organizaĵo E@I.

– Temas pri projekto kiu kreos instrurimedojn (didaktikaĵojn) por instruistoj kiuj gvidos en lernejoj kurson Lingva Akcelilo, kiu poste esence plirapidigos la lernadon de dua aŭ tria fremdlingvo. La projekto antaŭvidas kurson por infanoj 7-8-jaraj kiuj scias skribi kaj legi, sed nenion pri lingvaj reguloj kaj gramatiko, klarigas Zlatko Tišljar.

Gravaj partneroj kompreneble estas la du universitatoj – Universitato de Maribor en Slovenio kaj Suddana universitato en Odensee. La kvar partoprenontaj elementaj lernejoj troviĝas en Slovenio, Kroatio, Slovakio kaj Bulgario. Inter la partneroj estas ankaŭ Studio Gaus el Berlino, kiu okupiĝos pri retaj solvoj.

La celo de la projekto estas ellabori instrumetodon, kiu tra tre baza Esperanto helpos infanojn ekhavi komprenon pri la elementaj strukturoj de lingvoj. Samtempe la infanoj efektive ekparolu kaj ekuzu Esperanton sur minimuma nivelo, por povi komuniki kun lernantoj en aliaj landoj.

La metodo uzos nur 250 radikojn, kiuj laŭ Zlatko Tišljar sufiĉas por kompreni 90 procentojn el ordinaraj tekstoj. Tian minimuman Esperanton laŭplane lernos infanoj en la 2-a aŭ 3-a klaso de elementa lernejo.


Zlatko Tišljar. Foto: Ziko van Dijk CC BY-SA 3.0

Por la instruado oni laŭplane uzos la unuajn ses lecionojn en jam ekzistanta retejo, kiu sekvas la Zagreban metodon. La unua eksperimento okazos en kvar elementaj lernejoj, kie grupo da infanoj dum du monatoj trairos la unuajn du lecionojn.

Simila projekto estis proponita al la kroatia nacia agentejo jam pli frue, sed tiufoje ĝi estis malaprobita, rakontas Zlatko Tišljar.

– Baze de mia laboro pri kurso bazita je plej ofte uzataj morfemoj la projekton finformulis profesie por la konkurso Maja Tišljar kaj Maja Cimerman. Ĝi estis transdonita al la kroata nacia agentejo de Erasmus+ en 2015, sed estis malaprobita. Poste oni plibonigis ĝin, kaj ĝi estis refoje transdonita kaj aprobita, pro bona kvalito kaj bone difinitaj celoj kongruaj kun eŭropaj edukceloj.

Laŭ la espero de Zlatko Tišljar, la eksperimento montros, ke la fremda lingvo kiun la infanoj ekstudos en la 3-a klaso de la elementa lernejo tiam montriĝos je 30 procentoj pli rapide lernebla.

– Nun ni devas realigi ĉion kio estas antaŭvidita en la nuna projekto. Temas pri metodaro kaj instrukciaro, kiu ebligas ke la kurson Lingva Akcelilo povos gvidi iu ajn nekonanto de Esperanto post nur kelktaga seminario. La eksperimentaj 2-monataj kursoj pri la unua triono de la kurso devas testi kiom tiu scio jam influas al infana kompreno de bazaj lingvaj reguloj.

La nun aprobita projekto okazos inter novembro 2017 kaj decembro 2019. Poste eblos fari pli ampleksan projekton en dek aŭ pli da eŭropaj lernejoj, se la daŭrigo same ricevos subtenon de la fondaĵo Erasmus+, planas Zlatko Tišljar.

Libera Folio: Kian publikan atenton ĝis nun ricevis la afero?

– Publika atento ĝis nun ne estis, ĉar ni mem ne volis reklami la aferon. Ni ne ŝatus ke la esperantistoj tro substreku la esperantistajn celojn. Ja oni aprobis monon por antaŭenigi la lernejajn celojn, ne por enkonduki Esperanton en la lernejojn, kvankam tio estas kroma efiko.

Nur mil parolantoj de Esperanto en Ĉinio

Same kiel pri la nombro de esperantistoj en la tuta mondo, ankaŭ pri la kvanto de parolantoj en Ĉinio cirkulas plej fantaziaj ciferoj. Post iom da sondado Liu Xiaozhe tamen konkludas, ke verŝajne nur kelkcent homoj en Ĉinio, kaj preskaŭ certe ne pli ol mil, efektive scipovas paroli Esperanton.


Liu Xiaozhe

En la artikolo Esperanto en Ĉinio, mi skribis, ke nun en Ĉinio laŭ mia takso estas malpli ol mil homoj, kiuj povas paroli Esperanton en diversaj niveloj. Oni demandis min, de kie venis tiu nombro.

Mankas en Esperantujo firmaj organizoj, kiuj povus ekzakte enketi datenojn pri Esperanto. Oni ankaŭ malfacile difinas, kio estas “scipovi paroli” iun lingvon. Sed taksi numerojn de Esperanto-parolantoj en Ĉinio ne estas tiel malfacile kiel oni imagas.

Antaŭ ĉio bonvole rimarku, ke mi ne uzas la vorton esperantisto, pri kiu oni ofte disputas. Mi uzas la esprimon parolanto de esperanto, kiu pli klare karakterizas homojn, kiuj parolas Esperanton. Do tio simpligas la aferon.

En Ĉinio estas malmultaj parolantoj de Esperanto, kion mi povas konstati per miaj renkontiĝoj kun lernantoj kaj subtenantoj de Esperanto, dum mia vojaĝo en diversaj provincoj. En iuj urboj, kvankam la mezuro de la Esperanta movado estas granda, tamen plejparto de la partoprenantoj estas nur subtenantoj de la ideo de Esperanto, sed ne parolantoj de tiu lingvo.

En fotoj raportantaj pri la Esperanta movado en Ĉinio, oni povas vidi multajn partoprenantojn, kiuj plejparte fakte ne scipovas paroli Esperante. Iuj prezidantoj de Esperantaj asocioj scipovas diri nur “Saluton” en Esperanto. Nia asocia estro, kiu fervore laboras por Esperantaj laboroj, skribis “jis laivedo” (“ĝis revido”) por adiaŭi nin en la reto.

Pro la malmulteco de parolantoj de Esperanto, en la sama urbo kaj eĉ en la sama provinco, preskaŭ ĉiuj parolantoj konas unu la alian. Nome, se iu kapablas paroli Esperante, certe li scias, kiuj aliaj en la loko povas paroli tiun lingvon, kaj certe li estas konata de aliaj parolantoj.

Por ricevi relative precizan nombron, mi afiŝis en la Ĉina Esperanta Forumo, petante helpon de parolantoj de Esperanto el aliaj provincoj de Ĉinio. Mi petis, ke oni prezentu al mi jenajn ciferojn: Kiom da loĝantoj estas en viaj urbo kaj provinco? Kiom da parolantoj de Esperanto estas en viaj urbo kaj provinco?

Unue mi mem respondas pri la nombroj de niaj urbo kaj provinco: En nia urbo Urumqi (la ĉefurbo de la provinco) estas 3,5 milionoj da loĝantoj, el kiuj estas 3 parolantoj de Esperanto. En nia regiono (provinco) Xinjiang estas 23 milionoj da loĝantoj, inter kiuj estas ĉirkaŭ 5 parolantoj de Esperanto.

Sinjoro Venki (Zhao Wenqi) informis min, ke en la urbo Guangzhou (la ĉefurbo de la provinco) estas 14 milionoj da homoj, el kiuj li konas 10 parolantojn. En la provinco Guangdong loĝas ĉirkaŭ 100 milionoj da loĝantoj, el kiuj estas 20 parolantoj.

Sinjoro Chielismo (Wang Tianyi) diris, ke en la urbo Xi’an (la ĉefurbo de la provinco) estas 8,2 milionoj da loĝantoj, el kiuj estas 5 parolantoj. En la provinco Shaanxi estas 37 milionoj da loĝantoj, el kiuj estas 10 parolantoj.

Sinjoro Zhou Qi diris, ke en la urbo Chengdu (la ĉefurbo de la provinco) estas ĉirkaŭ 14,3 milionoj da loĝantoj, en la provinco Sichuan estas 82 milionoj da loĝantoj. La 20 parolantoj en la provinco ĉiuj estas en la urbo Chengdu.

Sinjoro Kolono (Cao Baozhu) informis min, ke en la urbo Tianjin (administrata rekte de la ŝtato, kun la sama administra rango kiel provinco) estas 13 milionoj da loĝantoj, el kiuj ĉirkaŭ 25 povas paroli esperanton. Tamen mi iom dubas pri tiu nombro. Komence li fanfaronis, ke en Tianjin estas 100 parolantoj, kaj poste li konfesis sian troigon. Sed mi suspektas, ke lia lasta nombro ankoraŭ estas troigita.

En urbego, kies loĝantaro superas 6 milionojn, la demandito rifuzis respondi la demandon, eble pro honto pri la nombro, murmurante, ke tia enketo estas sensignifa. Kaj dum mia enketo, ankaŭ aliaj kelkaj subtenantoj de Esperanto esprimis similan opinion.

Ĝenerale la ĉefurboj ekonomie kaj kulture estas pli progresintaj ol aliaj partoj de la provinco. Analizante la superajn nombrojn, kunligante mian sperton, mi taksis, ke en la provinca ĉefurbo estas ĉirkaŭ 1 parolanto el miliono da homoj, kaj en tuta provinco estas ĉirkaŭ 1 parolanto el 3 ĝis 5 milionoj da homoj.

Ĉar la nombroj de la provinco jam inkluzivas tiun de la provinca ĉefurbo, tial mi kalkulas nur laŭ la nombroj de la provincoj. Nun en Ĉinio estas 34 provincoj aŭ samrangaj administraj regionoj kun 1406 milionoj da loĝantoj. Do laŭ la proporcio de Esperantaj parolantoj en provinco, la nombro en la tuta Ĉinio estas ĉirkaŭ 300 homoj.

Eble iuj opinias, ke la statistikantoj forgesis kelkajn parolantojn. Do ni duobligu la numerojn, kaj la rezulto estas 600 homoj. Se fidelaj samideanoj opinias, ke tiu numero damaĝas ilian senton, ni triobligu la nombron, sed la rezulto daŭre malsuperas la nombron 1000!

Mi diskutis tiun temon kun esperanta veterano. Lia respondo estas pli malesperiga: Estas malpli ol 100 ĉinoj, kiuj bone parolas Esperanton! Mi pensas, ke eble li juĝas ĉinajn parolantojn laŭ sia lingva perfekteco.

Estas imageble, ke multaj subtenantoj de Esperanto abomenas min pro tiu malesperiga nombro. Do kial mi faras tion? Mi ne estas malamiko de Esperanto. Mi eklernis Esperanton antaŭ 35 jaroj, kiam mi estis 16-jara. Mi ne povas diri, kiam mi esperantistiĝis, ĉar ĝis nun mi ne kuraĝas diri, ke mi jam vere posedas tiun lingvon.

Mi enketas la nombron de ĉinaj Esperantaj parolantoj kun antaŭvidebla mizera rezulto, ne por sonorigi la funebran sonorilon por Esperanto. Mi volas sonorile veki samideanojn!

Troaj mem-dignigo kaj fanfaronado estas la komunaj karakterizoj de malfortaj sociaj grupoj. Milionoj da parolantoj de Esperanto en la mondo estas malvera nombro. Sed ni mem devas sobre koni nian veran situacion. Ni ne estu trompitaj de la fumbombo pafita de ni mem.

Agnoski problemon estas bazo por solvi problemon. Solvi problemon eble estas nefacile. Sed problemo estas nesolvebla, se oni ne agnoskas aŭ eĉ kaŝas la problemon.

Ĉinoj konsistigas ĉirkaŭ 19% el la monda loĝantaro. La Esperanta movado en Ĉinio certe estas grava parto de tiu en la mondo. Internacia Esperanta movado sen Ĉinio estas nekompleta kaj kripla.

Kvankam la kvanto ne decidos ĉion, ĝi estas grava bazo de disvolviĝado de la movado.

En Ĉinio ne estas tiom da parolantoj, kiom oni propagandas. La veran nombron la subtenantoj ne volas agnoski, kaj ĝi estas ignorebla kompare kun la nombro de la loĝantoj en Ĉinio.

Kiu estas la kaŭzo de tia situacio? Kie estas la eliro? Ĉu restas espero je la Esperanta movado en ĉi tiu grandega lando?

Solis (Liu Xiaozhe)

La teksto unue aperis en la blogo de Liu Xiaozhe

Pli pri la temo:

Tur-strato iĝis Turmstrasse

La 5-an de septembro venas el la presejo la germana traduko de la originala Esperanta romano Tur-strato 4. La tradukinto Christian Cimpa rakontis al Libera Folio kiel okazis, ke ordinara nacilingva eldonejo volis aperigi tradukon de jam iom aĝa Esperanta klasikaĵo.


La kovrilo de la aperonta germanlingva eldono de Tur-strato 4

Libera Folio: Kia verko estas Tur-strato 4, kaj kial ĝi laŭ vi meritas la atenton de nuntempaj legantoj?

Christian Cimpa: – Ĝi estas romano okazanta en la laborista medio de Vieno dum la intermilita tempo, precize en 1929. La ĉefa ideo de la verko estas priskribi la senesperajn cirkonstancojn de la subaj sociaj tavoloj, al kiuj en kelkaj distriktoj apartenis la granda plimulto de la loĝantaro. Temas do pri literaturo kun politikaj implicoj, oni eĉ povus paroli pri “tendenc-literaturo”. Bonŝance la temo povas esti rigardata kiel malaktuala kaj historia, sed eĉ kun tia aliro la verko daŭre restas interesa, ebligante surprizajn renkontojn kun personoj tre mirigaj el hodiaŭa vidpunkto kaj iliaj faroj. Multaj aŭtobiografiaj rakonteroj kuniĝas por krei aŭtentan bildon pri la vivsituacio de laboristaj familioj post la unua mondmilito (ne nur en Vieno).

Kiel okazis, ke ĝi estis tradukita kaj eldonita en la germana?

– La ideon havis Kurt Lhotzky, loka esperantisto. Kiel posedanto de multe frekventata librovendejo, en kies bretaroj staras ankaŭ Esperanto-libroj, li ne bezonis pensi tro fore. Kiam li foje vizitis la leg-salonon de la Viena Esperanto-muzeo, kie mi laboras, ni iom interbabilis – kun la rezulto, ke samvespere mi jam sidis ĉe bona botelo da vino super tiu fama klasikaĵo de la Esperanta literaturo por kontroli, ĉu la entrepreno realigeblas. Mia kolegino Andrea Sochurek tuj promesis sian subtenon, kaj kelkajn monatojn poste mi liveris la pretan manuskripton al Kurt, kiu pro siaj profesiaj kontaktoj sciis, kiujn eldonejojn valoras alparoli. Kaj li tuj sukcesis. La stabo de la eldonejo Edition Atelier senhezite kaj eĉ iom entuziasme akceptis la proponon.

Kian signifon laŭ vi havas ĝia apero en la germana?


Christian Cimpa

– Laŭ mi tre gravan, almenaŭ portempe kaj surloke. Mi rimarkis, ke esperantistoj foje tendencas formi enklavojn ene de siaj sociaj kaj lingvaj medioj. Maltaŭgaj elpaŝoj de unu flanko kaj misinformo kaj rifuzo de la alia reciproke sin altenpuŝas. Tiel veraj interŝanĝoj de ideoj, substancaj konversacioj, egalnivelaj diskutoj kun la ĉirkaŭaĵo malofte okazas.

– Aliflanke la traduko de Esperanto-literaturo nacilingven kvazaŭ “nature” kreas la bezonon, almenaŭ la okazon, paroli pri tiu fenomeno. Kaj tiel la nepenetreblaj membranoj, kiuj firme enŝlosas la Esperanto-socion kvazaŭ en vezikojn kaj forbaras ĝin de la granda plimulto de nia socio, iĝas trarompeblaj. Ĝenerale mi ĝojus, se la esperantistoj ne vivus (nur) en paralela universo, kun ĉiam la samaj sen- aŭ eĉ kontraŭefikaj provoj trovi ian atenton de aliuloj. Kio mankas, estas komunaj terenoj kun la “ekstera mondo” aŭ almenaŭ portempaj rendevuejoj kun la realo. Tian Kurt Lhotzky kiel iniciatinto, Andrea Sochurek kiel valora lektorino kaj mi klopodis havigi per tiu traduko.

Kiajn malhelpojn (se iajn) renkontis la projekto eldoni en la germana Esperantan originalaĵon? Ĉu aperis iaj antaŭjuĝoj?

– Ĝis nun neniajn malhelpojn. Kontraŭe, ĉe la eldonejo ni trovis ekskluzive simpation pri tiu nova – kaj kompreneble ankaŭ iom ekzota – aspekto. Krome la fascino de la libro eliras el la fakto, ke oni devas ĝin kalkuli al la (ĉefe) germanlingva ĝenro de la tiel nomata “laborista literaturo”, kiu iom floris en Vieno kaj kelkaj aliaj urboj en Aŭstrio kaj Germanio. Aperinte en 1934 la romano vere estas unika, ĉar tiutempe en ambaŭ landoj diktatoraj reĝimoj jam subpremis ĉian socialisman agadon. Estas do ne nur la libro, kiu hodiaŭ povas servi al Esperanto, ankaŭ Esperanto tre grave servis al la libro ĉe ties naskiĝo.

– Hodiaŭ literaturemaj fakuloj jam tre scivole atendas la aperon de Turmstraße 4, kaj tre certe ĝi meritas kaj ricevos atenton. La nombro de la antaŭmendoj estas tre ĝojiga kaj la ĝisnunaj reagoj de la publiko al diversaj anoncoj senescepte favoraj. La veraj defioj estos la publikaj prezentadoj, la diskutoj, la personaj renkontoj kun la publiko. Dum miaj ĝis nun 27 jaroj kiel deĵoranto en la Esperanto-muzeo en Vieno mi konfrontiĝis kun multaj antaŭjuĝoj kontraŭ planlingvoj kaj lingvoj entute. Mi ĝojas pri la – esperinde multnombraj – ebloj korekti aŭ almenaŭ kontraŭargumenti la plej drastajn malĝustajn imagojn pri Esperanto. Kaj tio sen blinda fervoro aŭ zelotismo, ĉar, kiel la multjara direktoro de niaj biblioteko kaj muzeo, Herbert Mayer, kutime diris: Por varbi pri Esperanto oni ne bezonas propagandi, sufiĉas rakonti pri ĝi.

Mistajpo aligis 2 447 homojn al la UK en Lisbono

Preskaŭ 2 500 homoj frue matene la 1-an de septembro ricevis retpoŝtan konfirmon pri aliĝo al la venontjara Universala Kongreso en Lisbono, kvankam ili nek aliĝis nek pagis. La amasmesaĝo estis dissendita pro malfeliĉa mistajpo.

Vendrede matene multaj eŭropaj esperantistoj miris pri retpoŝta anonco kun la teksto:

Vi estas registrita kiel partoprenonto de la 103-a Universala Kongreso de Esperanto en Lisbono. Dankon por via aliĝo! Post iom da tempo vi ricevos poŝte la paperajn Duan Bultenon (krom se vi indikis en via aliĝilo, ke vi ne volas ricevi la paperan Duan Bultenon) kaj konfirmilon de aliĝo. La konfirmilon aŭ kopion de tiu ĉi mesaĝo vi nepre devas kunporti al la UK en Lisbono.

La mesaĝojn ricevis homoj, kiuj nek aliĝis al la kongreso nek pagis la aliĝkotizon. Multaj ricevintoj de la mesaĝo demandis en la reto, ĉu aliaj ricevis similajn anoncojn, dum aliaj ĝojiĝis pro la bela donaco de UEA. En la komitata listo de UEA la eksa prezidanto de TEJO, Michael Boris Mandirola, ŝercis pri la afero:

Mi bonvenigas la novan politikon kiu iom pli aktive puŝi nin partopreni la Universalan Kongreson malgraŭ la hezitoj kiujn kelkaj homoj povos havi kaj esperas ke ni povos ion similan vidi en aliaj kampoj.

Mi deziras tiel gratuli la atingon je pli ol 2 500 kongresanoj komence de septembro kaj por esprimi mian subtenon al tia agado. Esperinde ne estos tro da plendemuloj kiuj eĉ deziras mem decidi ĉu aliĝi aŭ ne al evento kies partopreno estas ja morala devo.

Iom post iom la ricevintoj de la mesaĝoj per komunaj fortoj konkludis, ke la evidente eraraj konfirmaj mesaĝoj estis dissenditaj al homoj kiuj jam partoprenis la Universalan Kongreson en Lillo en 2015, ĉar la kongresnumeroj de ĉiuj erare “aligitaj” homoj estis la samaj, kiujn ili havis en 2015.

Komentante la aferon, komitatano Brian Moon konstatis, ke jam sen eraraj aliĝmesaĝoj, kiujn oni nun devas korekti, la preparlaboroj por la venontjara kongreso malfruas:

Prefere oni ŝercu pri tiaj aferoj, anstataŭ plori aŭ koleriĝi – kio estus cetere tute pravaj reagoj. Sed serioze: plej plorindas, ke nun iu en CO devos uzi mi-ne-scias-kiom da labortempo por forigi la fuŝon – dum oni certe pledos pri tempomanko por klarigi la pli kaj pli ĝenan malfruiĝon en la preparado de la 103-a UK. Mi konstatas, ke ne nur ankoraŭ ne aperis la Unua Bulteno (kiu normale haveblas en la antaŭa UK), sed en la retpaĝoj pri kongresoj je la nuna momento (1-an de septembro) aperas pli-malpli nenio pri la 103-a krom aliĝilo.

Responde al demando de Libera Folio Andrej Grigorjevskij, kiu volontule ekster la Centra Oficejo prizorgas la retejon de UEA konfirmis, ke temis pri simpla erara entajpo de dulitera kodo:

– Mia eraro. Mi entajpis la kodon “li” anstataŭ “lb”. ”li” estas la kodo de la UK en Lillo, “lb” estas la kodo de la UK en Lisbono. Pro tio, ke tiuj ne ĉiam estas konjekteblaj, ilin necesas mane aldoni, kiam estas lanĉata la retpaĝo de la nova UK. La kodo diras al la programo, kie preni rilatajn kongresnumerojn, kiuj ne estas en la ĝenerala datumbazo.

Entute la mesaĝo estis sendita al 2 447 adresoj. Tre baldaŭ al la samaj adresoj estos sendita nova mesaĝo, kun peto ignori la eraran aliĝkonfirmon, diras Andrej Grigorjevskij.

Forpasis Marjorie Boulton

La 30-an de aŭgusto, en la aĝo de 93 jaroj, forpasis Marjorie Boulton, unu el la plej ŝatataj Esperantaj verkistoj, honora membro de UEA.


Marjorie Boulton en 1999. Foto: Philip Brewer (CC BY 2.0)

La verkista kariero de Marjorie Boulton komenciĝis en 1949, kiam ŝi havis 25 jarojn, per poemaro en la angla lingvo. Post tio ŝi publikigis tridekon da libroj en plej diversaj ĝenroj. Poemoj, prozo, teatraĵoj, literaturaj studoj en la angla kaj en Esperanto aperis el ŝia plumo, sed ankaŭ amuzaj artikoletoj en Monato. La anglalingva publiko tutmonde konas ŝin kiel seriozan literatur-scienciston, la esperantlingva – same tutmonde – ankaŭ kiel poeton kaj grandan amikon de katoj.

En artikolo aperinta en Libera Folio en 2005 Baldur Ragnarsson skribas: “Marjorie Boulton estas unu el la plej produktivaj kaj ŝatataj verkistoj en la internacia lingvo. Ŝiajn literaturajn verkojn ecigas subtila arto, sincero kaj humanismo. Kaj per siaj edukaj verkoj ŝi scias instrui per idea riĉo kaj amuzi per ĉiam ĉeesta sprito.”

En omaĝa parolado okaze de transdono de la Esperanto-Kulturpremio de Aalen al d-ro Marjorie Boulton en 1998 Baldur Ragnarsson diris:

En sia unua poemo en Esperanto, Marborda ŝtono, verkita en 1951, Marjorie, la poetino, tiam 27-jara junulino, priskribas sian iradon sur marbordo en mizera anima stato, kiel okazas ja ne malofte en junaj vivoj. Ŝi hazarde rimarkas ovoforman ŝtonon inter la rokoj kaj ĝin prenas, la ŝtono viviĝas en ŝia mano, kaj pro ia mistera procezo ŝi sentas strangan bruon de “estonta fido”, de “espero nova”. La juna poetino sentas transformiĝon en sia animo, transformiĝon el mizero al fido, precize tian transformiĝon sur tiu stadio en sia vivo, kiam ŝi decidis fordoni sin al arta kreado en la internacia lingvo, Esperanto.

Tiu transformiĝo portis en si kreskigan forton kiu rapide produktis abundajn kaj variajn fruktojn: kvar jarojn poste aperis ŝia unua poemaro en Esperanto, Kontralte, ampleksanta malpli ol 273 paĝojn da poemoj, poemoj eksterordinaraj en la Esperanta literaturo, poemoj de virineco en la plej profunda senco, poemoj, kiuj vekus furoran reagon eĉ nun, se tiaj aperus en vaste konata nacia lingvo. Pasis ankoraŭ kvar jaroj, tiam sekvis nova poemaro, simple titolita Eroj, ĉi tiu ampleksanta 349 paĝojn da poemoj, poemoj de plua evoluo de la poezia kreopovo de la poetino, poemoj esplorantaj novajn, pli vastajn temojn sur granda skalo. La fido, kiun simbole vekis la magia marborda ŝtono de juneco, ne estis ia efemera iluzio, ĝi pruviĝis la fakta vero mem.

En la lastaj jaroj Marjorie Boulton pro sia alta aĝo kaj pro malsano ne ofte povis viziti Esperanto-aranĝojn. En 2015 ŝi tamen ĉeestis la Universalan Kongreson en Lille, mallonge rakontis pri siaj memoroj al la granda publiko, kiu kolektiĝis en la libroservo, kaj subskribis kelkajn librojn.

Pli da informoj kaj ligiloj al pluraj ŝiaj verkoj troviĝas en la retejo Originala Literaturo Esperanta.

Fantomoj hantas en la Jarlibro

La novan Jarlibron de UEA hantas homoj kaj adresoj, kiuj devus ne troviĝi tie. Reaperas ne nur nomoj de delonge eksaj respondeculoj, sed eĉ forpasintoj. La Jarlibro estis preparita de EU-subvenciata volontulo, ŝajne kontraŭ la reguloj de la volontula programo.

Laŭ la reta Jarlibro de UEA Osmo Buller denove estas la ĝenerala direktoro de la asocio.

La vero kompreneble estas, ke la multjara direktoro Osmo Buller emeritiĝis en majo 2017 kaj ne revenis al la Centra Oficejo. La misinformo pri lia posteno estas unu el multaj eraroj en la reta Jarlibro de UEA. Ĝuste tiu eraro ne aperis en la presita Jarlibro, sed ja multaj aliaj.

La ĝenerala direktoro de UEA restas Veronika Poór. Ŝi do respondecas pri la decido konfidi la redaktadon de la Jarlibro al nesperta volontulo kun tre mankohavaj scioj pri la movado, anstataŭ dungita oficisto, kiel oni faris en antaŭaj jaroj.

La papera Jarlibro de UEA estis liverita al la membroj meze de aŭgusto, kaj baldaŭ aperis amaso da plendoj pri diversspecaj fuŝoj en la enhavo. Ekzemple konkursaĵoj de la Belartaj Konkursoj laŭ la Jarlibro daŭre estu senditaj al la sekretario Michela Lipari, kiu forlasis tiun postenon pasintjare. Kiel prezidanto de la Akademio de Esperanto resurektis Christer Kiselman, kiu demisiis en decembro 2015, kiel Libera Folio tiam rakontis.

Malnovaj nomoj troveblas ankaŭ sub Akademio Literatura de Esperanto, kiu daŭrigas la laboron de la iama Esperantlingva Verkista Asocio: tie plu aperas Lucija Borčić (forpasinta en 2015) kaj Lina Gabrielli (forpasinta en 2016), kiuj kompreneble devis esti forigitaj. Lucija Borčić fakte estis forigita jam en la Jarlibro 2016, sed nun mirinde reviviĝis.

En la komitata diskutlisto de UEA komitatano Amri Wandel el Israelo, prezidanto de Akademio Internacia de la Sciencoj, miras, kial anstataŭ lia nomo aperas tiu de Fabrizio Pennacchietti, kiu jam antaŭ kvin jaroj forlasis la postenon de prezidanto. Kaj tiu ne estas la sola eraro kiun li tuj trovis:

– La redaktoro de Israela Esperantisto en la papera Jarlibro 2017 estas Doron Modan, eksiĝinta antaŭ dek jaroj. La ĉefdelegito de Israelo, Jehoshua Tilleman, cetere plendis, ke pluraj korektoj kiujn li ĝustatempe sendis al la CO ne aperas.

Komitatano Brian Moon listigas pliajn erarojn kaj faras drastan konkludon:

– La dissendita papera Jarlibro 2017 estas neuzebla kiel informfonto pri la nunaj UEA kaj Esperanto-movado. Ŝajnas, ke ĝi estas efektive misokazinta represo de malnova Jarlibro (do de iu jaro antaŭ 2016). Se tio konfirmiĝos, necesos postuli tutan represon de la Jarlibro 2017 kun la ĝustaj informoj – ja je enormaj kostoj ekster la buĝeto, sed tian fuŝon ne eblas lasi.

Libera Folio la 21-an de aŭgusto skribis al la prezidanto de UEA, Mark Fettes, kaj al la ĝenerala direktoro, Veronika Poór, por peti klarigojn pri la afero kaj pri tio, kiel ili planas korekti la fuŝon. Ĝis nun neniu el ili respondis.

En la komitata diskutejo Veronika Poór klarigis, ke kiel la bazon de la papera Jarlibro oni ĉi-jare uzis retan datumaron, kiu devis esti plej ĝisdata – sed ĝi evidente ne estis. Por estonte eviti fuŝojn bezonatas pli da homfortoj, ŝi diras.

– Tial mi ŝatus instigi ĉiujn, por kiuj gravas la Jarlibro kaj havas provlegan sperton sinanonci por helpi pri la provlegado de la sekva Jarlibro.

Se konsideri, ke la kvanto de eraroj en la Jarlibro multobliĝis, kiam ĝin unuafoje redaktis volontulo anstataŭ dungita oficisto, la ideo peti helpon de pliaj volontuloj ne ŝajnas tute memklara. Antaŭaj redaktoroj de la Jarlibro, kiujn Libera Folio kontaktis, anstataŭe opinias ke la Jarlibro devus esti redaktata de sperta oficisto.

– Enŝalti komencanton anstataŭ homon bone orientiĝantan kaj konantan la Movadon, superas ĉiujn nivelojn de absurdo. La Jarlibro estas, tradicie, la plej zorge redaktita produkto de UEA kaj ties plej grava jara dokumento. Ĝi estas kaj dokumento kaj laborilo. Sekve ĝi devas esti tre ĝisdata kaj kiel eble plej senerara, diras eksa redaktoro Francisco Veuthey.

Alia iama redaktoro de la Jarlibro, Francisco Javier Moleón, opinias, ke UEA devus finfine decidi, kiujn servojn UEA volas doni al sia ŝrumpanta membraro, kaj poste asigni por tiuj celoj la necesajn rimedojn:

– UEA ne trompu sin mem: homoj volonte pagas kotizon por bonaj servoj. Se ili ne havas bonajn servojn, ili volonte malpagas. Ĉu la Jarlibro estas fundamenta servo de UEA? Se jes, ĉesu agi, kvazaŭ ĝin kapablus redakti kaj provlegi iu ajn en siaj liberaj horoj, kaj tasku al profesiuloj produkti ĝin. Se ne, bonvolu definitive forigi ĝin kaj ŝparu tempon, monon kaj – eble ne malpli grave – ĝeniĝojn de membroj kaj komitatanoj, kiel okazis ĉi-jare.

Ne estas bona ideo doni tian gravan taskon al volontulo, diras Francisco Javier Moleón:

– Ŝarĝi eĉ brilan volontulon per fundamentaj taskoj de fundamenta servo proksimas al senrespondeco. Nuntempe UEA – asocio pli ol 100 jarojn respektinde aĝa – ŝajnas blinde-palpe serĉi sian vojon en la mondo. Io putras en la ŝtato UEA.

Alia eksa oficisto kaj redaktoro de la Jarlibro, Roy McCoy, same opinias, kaj ĝenerale malentuziasmas pri la ideo uzi volontulojn por bazaj taskoj de la Centra Oficejo:

– Pri la ĝenerala volontula projekto de Veronika (kaj ankaŭ de la Estraro, ĉu ne?), mi povas diri ke ĝi estas eble kiel Zamenhof diris, pri aferoj kiuj komence ŝajnas bonaj en la teorio, sed kiuj poste montriĝas esti neoportunaj en la praktiko. Ioma sperto ja necesas por fari la Jarlibron.

Paweł Fischer-Kotowski redaktis la pasintjaran Jarlibron de UEA kiel dungita oficisto. En la diskutlisto UEA-membroj li daŭrigas la temon:

– Mi havas la impreson ke la intenco en la CO estas anstataŭgi profesiajn oficistojn per volontuloj. La avantaĝoj de tiu solvo estas nur ŝajnaj. Kaj, nature, oni ne povas kulpigi volontulojn pri la fuŝoj – la veran respondecon havas nur la dungitoj. En la kazo de la Jarlibro 2017 la plendoj ne direktiĝu al Roxane Romann, sed al la dungito, kiu decidis ke la taskon faru volontulo.

Roxane Romann, kiu redaktis la ĉi-jaran Jarlibron, estas volontulo de TEJO kadre de la Eŭropa Volontula Servo (EVS), programo subvenciata de EU. Laŭ la reguloj de EVS tiaj volontuloj ne rajtas transpreni taskojn de dungitoj. Se montriĝus, ke UEA kaj TEJO ne observas la regulojn, la asocioj povas perdi la rajton uzi EVS-volontulojn.

Ĉar la Jarlibo en antaŭaj jaroj estis redaktita de dungitaj oficistoj, sed ĉi-jare de EVS-volontulo, ŝajnas ke UEA efektive malobservis la regulojn.

Libera Folio demandis al Mark Fettes kaj Veronika Poór, kion la asocio respondos, se EVS demandos al UEA, ĉu EVS-volontuloj estis aŭ estos uzataj por labortaskoj antaŭe faritaj de dungitoj. Ĝis nun neniu el ili reagis.

Mandirola: “TEJO kaj UEA ne devas resti en konstanta batalo”

Resumante siajn atingojn kiel prezidanto de TEJO, Michael Boris Mandirola akcentas la gravecon de la sendependiĝo de la asocio, sed bedaŭras la daŭrantan konflikton kun UEA. Laŭ li, UEA devus ŝanĝi ĝeneralan direktoron. 


Michael Boris Mandirola. Foto: Anna Striganova.

Ĉiam eblas fari pli bone, sed mi ĝenerale kontentas je la rezultoj de nia lasta TEJO-estrara mandato.

Mi kredas ke ni portis TEJO-n al historiaj atingoj, malgraŭ malgranda estraro, interna opozicio kaj problemoj kun la Ĝeneralaj Direktoroj. Ni ankaŭ realigis profundajn ŝanĝojn kiuj ne faciligis nian ĉiutagan laboron, sed kreis pli bonajn kondiĉojn por tiuj kiuj sekvos nin.

Post jardekoj da diskutoj kaj plurfojaj streboj, ni sukcesis plenumi la juran memstariĝon de TEJO danke al la kunlaboro kaj la subteno de la Estraroj kaj Komitatoj de TEJO kaj UEA. La jura memstariĝo tamen estis la ĉefparto de pli grava ampleksa struktura reformo kiu, interalie, altigis la aĝlimon je 6 jaroj, kreis novan kategorion por senpaga membreco kaj starigis limon je du mandatoj.

Mi konsideris tion la ĉefa prioritato de nia mandato kaj mi ĝojas ke ni sukcesis reformi nian organizon. Mi komprenas ke la ŝanĝoj ne estis unuanimaj kaj kaŭzis fortan reziston de kelkaj homoj; mi pretis surpreni la respondecon je tiuj dividaj elpaŝoj por lasi heredaĵon kiu helpas sekurigi nian situacion pri eksteraj rilatoj kaj subvencioj kaj pli bone labori por atingi niajn celojn.

Alia grava atingo estas la kreo de trejnistaro en TEJO, samkiel ĝin havas aliaj junularaj organizoj kiel AEGEE kaj BEST.

Ni havis projekton pri trejnado de trejnistoj pasintjare, kiu kreis unuan generacion da TEJO-trejnistoj kiuj edukiĝis kun trejnistoj el BEST kiel transdoni konojn kaj kapablojn per neformala edukado. Dua seminario pri tio okazis ĉi-jare ekster la TEJO-rondoj, kaj tria denove fare de TEJO kadre de la Afrik-Eŭropa Junulara Kapabligo dum la IJF. Mi volas aparte danki Karinan Makosa, kiu iĝis komisiito pri aktivula trejnado komence de 2017 kaj kiu gvidis la fruan disvolviĝon de nia trejnistaro en la ĵusaj kernaj monatoj.

Danke al tio ni havas kelkdekon da junaj esperantistoj kiuj pretas transdoni siajn diversfakajn kompetentojn, kaj mi pensas ke longperspektive tio helpos al kvalita aktivula trejnado kaj ĝenerale al kresko de la nivelo de nia agado.

Trie, dum la lastaj du jaroj, TEJO ricevis rekorde multe da subvencioj, kaj tio ebligis kreskon de nia stabo ekde 1 volontulo je la komenco de nia mandato (kvankam oficisto kaj dua volontulo jam tiam estis planataj) al 5 plentempaj volontuloj kaj 5 oficistoj (el kiuj 1 plentempa). Evidente ni ne povus havi nian agadon je la nuna nivelo sen ilia altnivela diversfaka kontribuo. Aliflanke nun estas defio kiel plej efike mastrumi la kreskintan stabon kaj pluakiradi sufiĉe da subvencioj por daŭripovigi ĝin.

Krome mi tre ĝojas je du historiaj sukcesoj en tradiciaj agadoj de TEJO: la papera reapero de Pasporta Servo kaj la unua IJK en Afriko. Mi persone estis malpli engaĝita en tiuj kampoj, kaj aparte en Pasporta Servo; tiuj atingoj estus neimageblaj sen la granda laboro de niaj stabanoj (ĉefe Baptiste Darthenay kaj Eszter Besenyei pri PS, Łukasz Żebrowksi, Pierre Vittet kaj Feriel Djenidi pri la IJK), krom de la respondecaj TEJO-estraranoj (Ĵuliana Evandro kaj Arina Osipova) kaj de multaj aliaj teamanoj.

Pri la neatingitaj celoj: certe la rilato kun UEA estas por mi granda bedaŭro. La jura sendependiĝo ne celis rompon, kaj mi bedaŭras ke ni ne sukcesis taŭge enkadrigi la rolon de la Ĝenerala Direktoro: ĉiu provo tion fari rezultis en akrigo de la konflikto, almenaŭ ĝis la UK. Tiu konflikto cetere forprenis nekredeblan amason da tempo almenaŭ de la prezidantoj kaj de la Ĝenerala Direktoro, tempon kiun ni ĉiuj povus uzi pli fruktodone por la agadoj de niaj organizoj anstataŭ batali pri unuhoma superregemo.

Ankaŭ kadre de eksteraj rilatoj, fako kiu ĉiam estis prioritato por mi persone, mi bedaŭras je nia nesukceso en la KonsilKonsilio pri Junularo de la Konsilio de Eŭropo.

Tie Veronika Poór estis, neatendite sukcese, elektita en 2015, sed ne enposteniĝis pro la nomumo kiel ĜD; tio certe ne estis pozitiva afero. Ŝi estis anstataŭita de Oleksandra “Saŝa” Kovyazina, kiu plej sindediĉis sed ne havis la antaŭan sperton de Veronika. Krome pro manko de oficisto faka pri eksteraj rilatoj, ni ne sukcesis taŭge subteni Saŝan en ŝia laboro kaj poste en la kampanjo por ŝia reelektiĝo. Rezulte unuflanke ni ne sukcesis sufiĉe profitigi tiun postenon, kun la rilataj kontaktoj kaj oportunoj, al nia movado, kaj aliflanke ni ne sukcesis elektigi Saŝan por dua mandato.

Fine mi bedaŭras la malfruon kun kiu ni komencis labori pri Junaj Amikoj de Esperanto.

Malgraŭ ilia starigo pasintjare en julio, ni atendis la ritmojn de UEA por kunlabori pri la temo. Tio estis eraro, ĉar ni havis disponeblan oficistan laborforton dum la pasinta aŭtuno, sed nur ĉi-somere ni vere aktive kaj intense ekkolektis ilin, kaj ni eĉ ne havas ankoraŭ konkretajn planojn pri la komunikfluo kaj la strategio por ilin inspiri kaj engaĝi.

De jen defio por la nova Estraro: ni komencis kolekti Junajn Amikojn de Esperanto, gejunulojn kiuj deklaris sian intereson kaj subtenon al nia afero. Necesas nun varti ilin en taŭga komunikfluo kaj daŭrigi kaj intensigi ilian kolektadon.

Tio tamen ne estas la nura defio. La financoj tre traktendas, ja ni havas nek buĝeton por la kuranta jaro nek financan raporton pri la pasinta (kiu kredinde montriĝos tre deficita); laboro abundas por la nova kasisto. Aliflanke necesas ne perdi la fokuson pri subvencioj, por havi sufiĉan enspezon.

Mi esperas ankaŭ ke TEJO nun povos iom pli fokusiĝi al la kreo, kreskigo kaj disvolvigo de siaj landaj sekcioj. Ja ni bezonas pli da engaĝo ankaŭ landnivele por membrara kresko, por partneraj subvencioj kaj eĉ por eksteraj rilatoj, kaj por tio necesas ke niaj landaj sekcioj ekzistu kaj ke ili ne lamu.

Rilate al UEA, la plej esperinda afero estas ŝanĝo de Ĝenerala Direktoro, kies problemeco vaste transiras la rilatojn inter TEJO kaj UEA. Tamen mi timas ke povus necesi ankoraŭ monatoj, aŭ eĉ jaroj, ĝis la Estraro de UEA decide konsciiĝos je tiu neceso.

Dume TEJO kaj UEA ne devas resti en konstanta batalo. Necesas trovi interkonsentojn por reciproka fruktodona kunlaboro kiel dum la laborgrupo dum UK. Ja kaj en TEJO kaj en UEA estas homoj kiuj komprenas la gravecon de tiu rilato kaj celas trovi solvojn; mi esperas ke la diskutoj tiel daŭros kun la sama fokuso.

Michael Boris Mandirola

(Prezidanto de TEJO 2015–2017)

Demisiis la kongresa asistanto de UEA

Ĵaŭde la 17-an de aŭgusto anoncis sian demision Tobiasz Kaźmierski, kiu dum preskaŭ naŭ jaroj laboris en la Centra Oficejo de UEA. En letero al la estraro li esprimis malkontenton pri la nuna evoluo de la asocio. Ne klaras, ĉu UEA intencas dungi novan oficiston por anstataŭigi lin.


Tobiasz Kaźmierski ĉe la Centra Oficejo. Foto: Tobiasz Kaźmierski

Tobiasz Kaźmierski diskonigis sian demision en Facebook. Al demandoj de Libera Folio li respondis, ke li ne volas publike komenti la aferon. Li laboros ĉe UEA ankoraŭ unu monaton.

La demisia letero de Tobiasz Kaźmierski ne klarigas liajn motivojn, rakontas la prezidanto de UEA, Mark Fettes, al Libera Folio:

– Tobiasz ne prezentis hodiaŭ iajn motivojn por sia demisio, li simple anoncis ĝin. Tamen antaŭ kelkaj tagoj li sendis leteron al la Estraro en kiu li esprimis malkonsenton pri kelkaj niaj decidoj kaj malkontenton pri la nuna evoluo de UEA. Se li volas mem publike esprimi tiujn kritikojn, li evidente rajtas, sed la letero estis celita al la Estraro kaj mi ne kredas ke mi povas nun diri pli pri ĝi. Ni estas dankemaj pro la kontribuoj de Tobiasz en la lastaj naŭ jaroj, kaj ni bondeziras al li por la sekvonta stadio en lia vivo.

Eblus suspekti, ke la demisio rilatas al la multaj lastatempaj raportoj pri kunlaborproblemoj en la Centra Oficejo, kiuj aperis post la enposteniĝo de nova ĝenerala direktoro, Veronika Poór. Tion opinias almenaŭ la antaŭa prezidanto de TEJO, Michael Boris Mandirola:


Michael Boris Mandirola.

– Mi forte supozas ke temas pri malakcepto plulabori sub la gvidado de la nuna ĝenerala direktoro, ne ricevinte kontentigan respondon de la estraro al la kurantaj problemoj tiurilataj.

En la adiaŭa teksto, kiun Tobiasz Kaźmierski publikigis en Facebook, li dankas ĉiujn kolegojn kaj kunlaborantojn, kaj poste aldonas: “Mi esperas, ke la gvidantaro ne neglektos trovi taŭgan posteulon mian.”

Tio sonas, kvazaŭ la anstataŭigo de foriranta oficisto estus ne tute certa. La buĝeta situacio de UEA estas tre streĉita, kaj oni povas suspekti ke la gvidantoj de la asocio nun volos ŝpari monon ankaŭ en la Centra Oficejo.

Mark Fettes ne volis tuj diri, ĉu UEA planas dungi novan kongresan asistanton:


Mark Fettes.

– Pri la eventuala dungo de nova oficisto nia Estraro devos konsiliĝi kun la Ĝenerala Direktoro kaj ankaŭ kun la Kongresa Sekretario, kies ĉefa helpanto estis Tobiasz. Klare ni devas certigi ke la esencaj laboroj estas plu farataj; krome rolas diversaj aliaj konsideroj, interalie la financa situacio. Siatempe (en 2008) oni dungis Tobiasz surbaze de argumentoj, ke li helpos produkti pliajn enspezojn, sed tiuj esperoj ne realiĝis laŭ mia scio. Ni devas rigardi la nunajn cirkonstancojn kaj realisme taksi la bezonojn kaj la eblojn.

Fettes atentigas, ke UEA nun troviĝas meze de teknika renovigo, sekve de kiu la asocio ekhavos novan datumbazon, novan retejon, kaj novan financan-admininstran programaron por prizorgi la membrojn kaj la kontojn.

– Dungante novan homon, ni devas pensi pri la antaŭvidata evoluo de la laborŝarĝo en la Oficejo, kiu certe iom ŝanĝiĝos pro tiuj teknikaj plibonigoj.

La antaŭa ĝenerala direktoro de UEA, Osmo Buller, kontraŭas la ideon ke UEA ŝparu monon per malgrandigo de la stabo en la Centra Oficejo.

– La plej danĝera vojo, kiun la estraro kaj la ĝenerala direktoro nun povus ekiri, estus plua malfortigo de la profesia stabo en la CO. Kun mia 26-jara sperto en la CO mi forte kontraŭus tion en la komitato, sed espereble tio ne estos necesa.

Libera Folio: Sed UEA ja havas konstantan kongresan sekretarion, kiu tuttempe okupiĝas pri la kongresoj. Ĉu tio vere ne sufiĉas?


Osmo Buller.

– La kongresa administrado estas tiel ampleksa tasko, ke la KKS sola ne sufiĉas por plenumi ĝin. Dua dungito en la kongresa fako estas la plej sekura solvo. Portempan volontulon oni devus ĉiufoje trejni, kio ŝarĝus ne nur KKS sed ankaŭ aliajn oficistojn. Por tio la stabo jam estas tro minimuma kaj iuj eroj de la laboro eĉ ne povus esti lasitaj al portempa volontulo. Por trejni novan dungiton la jamaj kolegoj estus pli motivitaj, eĉ se dume ilia propra laboro suferus, ĉar ili scius, ke tio necesus nur en la komenco.

Sed se la asocio ja devas ŝpari monon, ĉu ne estus nature ŝpari ĝuste en la salajrokostoj, kiu estas la plej granda elspezo de la buĝeto?

– Eblas, ke pro la nunaj deficitoj la estraro eĉ iom panike serĉas manierojn ŝpari kaj povas havi fortan tenton tranĉi en salajrokostoj. Ne dungi novan kongresan asistanton tamen estus mallongvide, ĉar tio subfosus bonan plenumadon de unu el la ĉefaj servoj de UEA kun multaj plendoj kiel rezulto. Ĉiukaze oni ja ankaŭ ŝparus, ĉar anstataŭanto de longtempa dungito komencas kun konsiderinde malpli alta salajro.

Libera Folio petis komenton ankaŭ de la nuna ĝenerala direktoro, Veronika Poór. Ŝi tamen ne respondis ĝis nun.

Enric Baltasar kontentas pri unujara mandato

La nova prezidanto de TEJO volas pligrandigi la membronombron de la asocio kaj fortigi ĝiajn financojn, li diras en intervjuo de Libera Folio. Li estas la unua prezidanto de TEJO, kies mandatperiodo daŭros nur unu jaron.

Libera Folio: Kiajn planojn vi havas por via mandatperiodo?

Enric Baltasar: – Ni ekorganiziĝas kaj baldaŭ havos la unuan RetEstrarKunsidon. Por iri samdirekte mi proponos estrarajn prioritatojn, kiuj estas plialtigo de la membraro, plibonigo de la financa situacio kaj pliigo de engaĝiĝo, en ĉi tiu ordo.

Ĉu vi mem jam havas iajn ideojn pri tio, kiel eblus pliigi la membronombron de TEJO? Kiajn paŝojn vi volus entrepreni por plibonigi la financan situacion de la asocio?

– Ni havas diversajn ideojn pri la menciitaj prioritatoj, interalie aŭtomata sendo de asoci-enkondukaj mesaĝoj al novaj membroj, negocmodelo “freemium” (kelkaj enhavoj estu nur por membroj) kaj ellaborado de gravaj financaj dokumentoj. La ekfunkciado de la nova estraro estas kerna por la starigo kaj plenumo de prioritatoj, do mi fokusiĝas nun pri tio.

Laŭ viaj esperoj, kiel evoluos la rilatoj kun UEA?

– Dum kelkaj tagoj de la IJK okazis laborgrupo pri la rilatoj UEA-TEJO, en kiu mi partoprenis, kaj kies mesaĝo al la Komitato legeblas rete. Cele al pli efika uzado de nia tempo por la movado, mi esperas je respekto de la regularo de kunlaboro inter UEA kaj TEJO, pli da regularigo por doni malpli da spaco al unukapaj povoj, analizado pri kio okazas en la Centra Oficejo, kaj orientiĝo al solvobazita aliro. Mi esperas ke baldaŭ la diskutoj kun UEA povos transiri al fakta kunlaborado en plej diversaj agadkampoj.

Ĉu laŭ vi estas racie, ke la estraro nun oficas nur unu jaron?

– La argumentoj por la ŝanĝo enkondukita ĉi-jare estas la racia taŭgigo de la ofictempo al la vivo de junuloj, pli facila eniro de nova talento, eblo ke pli da funkciantaj homoj reestos en la estraro anstataŭ sperti elĉerpiĝon, dum tiuj kiuj ne funkcias malaperos (kontinueco), diversfaka atento en la laboro kaj gvidado, konstanta evaluado de la laboro kaj direkto de la organizo, malfaciligi tro longan gvidadon de sama homo en junulara organizo, kaj devigi nin okupiĝi pli pri kelkaj ŝanĝoj kiujn ni bezonas: plibonigi niajn sci-transdonadon, sistemigon kaj engaĝiĝon.

Kiel vi mem voĉdonis, kiam oni decidis pri la mallongigo de la mandatperiodo?

– Kvankam eble estintus pli bone fari pli formalan pristudadon, mi estis unu el la homoj kiuj proponis eksperimenti kun tiu ŝanĝo. Se iu havas alternativajn ideojn, ĉiam bonvenas novaj proponoj, kiel ekzemple unu oficjaron plus iom da tempo post la elektiĝo por pli bona enpostenigo, kio tamen jam okazas sen reguloj pri tio.

Kion vi povas diri pri la strategia plano de TEJO 2014-2017?

– Ni estas en procezo krei novan laborplanon, kaj parto de la transiro al la sekva laborplano estas prikonsideri la nunan, kion ni faros komitatliste.

Laborplano donis nur hirtajn harojn

Preskaŭ nenio el la Strategia Laborplano de UEA estas realigita. La asocio ne sukcesis eĉ ellabori novan planon. Paweł Fischer-Kotowski demandas sin, ĉu Mark Fettes ankoraŭ havos tempon pruvi sian taŭgecon por la prezidant-posteno.

Fabrício Valle, la unua el la viceto da redaktoroj elektitaj de la Fettes-estraro(j), sur la kovrilo de sia unua numero de Esperanto demandis: “UEA… UEA… UEA… Kien vi iros?”. La demando restas aktuala ankaŭ nun, kiam la revuo aperas ĝustatempe kaj malhavas tian filozofiuman karakteron. La respondo tamen daŭre mankas.

Ankoraŭ kelkajn semajnojn antaŭ la kongreso en Seulo, kiam la prezidanto sendis al la komitatanoj estraran kaj financan raportojn, li deklaris: “(…) ni poste sendos plurajn aldonajn labordokumentojn, i.a. pri modernigo de la kotizsistemo, pli travideblaj manieroj trakti la buĝeton, kaj proponojn pri nova Strategia Plano kaj Laborplano.”

El tio venis nur la skizo por diskuto pri la nova kotizosistemo kaj la malklara rearanĝo de la buĝeta propono. Nenio pri la strategiaj dokumentoj. Same nenio pri la pliaj ŝanĝoj en la Statuto, promesitaj ankoraŭ en Nitro.

Sed plej okulfrapa estas la manko de la “Strategia Plano kaj Laborplano”. La periodo de la ĝisnuna, kiu antaŭ kvar jaroj rolis kiel elektoprogramo de la Fettes-teamo, ĵus finiĝis kaj mankas novaj direktoj por la asocio.

Ĉu mi riproĉas la estraron pri la manko? Neniel. Sufiĉas foliumi la Strategian Laborplanon 2013–2017 por kompreni, ke tiu dokumento ne estas multe pli ol nura peco da papero kun presitaj literoj. Eventuale tuta fasko da papero.

Finfine, la amplekso de la plano devus nun roli iel avantaĝe al la estraro: el tiom longa listo da farendaĵoj estas pli facile elskrapi tion aŭ jenon por diri: nu, io tamen estas realigita. Sed ne. Apud la lastjara akuta financa deficito (reale 86.700 eŭroj – ni memoru kaj daŭre memorigu!) regas la “agada deficito” kiun tiom volis eviti la estraranoj.

Unu el la grandaj planoj estis starigo de la nova retejo por kiu la komitato disponigis en 2013 harhirtigan sumon de 100 mil eŭroj. La estraro disponis pri ĉio: la povo, la financaj rimedoj, en la lasta jaro eĉ plene subigita ĝenerala direktoro. Nenio helpis.

La retejo uea.org ŝanĝis nur la fasadon – laŭ la skemo ellaborita ankoraŭ antaŭ la Fettes-erao. Kaj krom tio ni ricevis abundeton da mortnaskitaj retejetoj: aktivulo.net, esperanto.center, esperanto.netrevuoesperanto.org. Neniu plu povas orientiĝi inter tiuj paĝoj, sed ne indas eĉ provi – laŭ aspekto, sed precipe laŭ enhavo, ili ne estas interesaj kaj kreas nur falsan impreson de abundo.

Sed kio pri aliaj planoj? Kio pri Tutmonda Inform-Reto, Nitobe-raporto, tutmonda inform-kampanjo pri lingva-kultura diverseco? Kio pri la reta kurso e125? (Intertempe nia lingvo jam 130-jariĝis!) Kio pri la reta kurso pri terminologio? Kio pri la modernigo de la Delegita Reto, la libroserva vendokampanjo? Kaj fine, kio pri la ĉiujara 10%-a kresko de la membronombroj? Mi demandas nur pri kelkaj elektitaj eroj, la tuta strategio konsistas en 36 paĝoj!

Antaŭ ol akcepti novan strategion, la komitato devus postuli de la estraro detalan raporton pri la plenumo de ĉiu unuopa celo el la Strategia Laborplano 2013–2017.

Se iu plano ne povis esti realigita, ni devas koni la kialojn – ĉu bremsis la financoj, ĉu manko de laborfortoj en la CO, ĉu kulpas la estraro kiu okupiĝis pri marĝenaj, neplanitaj aferoj (ŝanĝo de la Statuto, sendependigo de TEJO – ve, kiom da tempo kaj atento tio rabis!)?

Aŭ eble la Strategia Laborplano estis tro fantazia, kiel iuj atentigis jam en 2013? Ĉiel ajn, sen detala analizo pri la ĝisnuna strategio, mankas bazo por decido pri la nova dokumento.

Por ŝpari la tempon, estus pli facile ĝisdatigi la jarnumerojn kaj fine ekzorgi pri la realigo de la planoj jam faritaj.

Same kiel Barack Obama, la prezidanto de Usono, kiu ricevis la Nobel-premion pri paco antaŭ ol atingi ion ajn, en 2013 Mark Fettes estis elektita la Esperantisto de la Jaro. Tio estis kvazaŭ fido-kredito por la revolucio kiun li tiom entuziasme aŭguris almenaŭ ekde 2012.

Li havas ankoraŭ du jarojn, en kiuj li povas pruvi sian taŭgecon por la posteno. En 2019 la komitato kunvenos en Lahtio por elekti novan prezidanton – laŭ art. 34 de la Statuto post la dua oficperiodo Fettes devos retiriĝi el la posteno.

La tempo komencas elĉerpiĝi, Mark!

Paweł Fischer-Kotowski

La teksto aperis samtempe en la blogo parenteze.net.

Enric Baltasar nova prezidanto de TEJO

Malfrue merkrede vespere la komitato de TEJO elektis novan estraron de la asocio por la venonta jaro. Kiel prezidanto estis elektita Enric Baltasar, kies oficiala nomo estas Pau Codina.


Kvar el la novaj estraranoj de TEJO ĉeestis en la IJK en Aneho. Foto: TEJO.

La elekta komisiono de TEJO rekomendis, ke la komitato elektu naŭmembran estraron, por eviti ke malmultaj estraranoj havu tro da taskoj. Laŭ la elekta komisiono en la lasta estraro la estraranoj estis “superŝarĝitaj”.

La komitato de TEJO ja grandigis la estraron iom, sed ne tiom – la nova estraro havas sep anojn, du pli ol la antaŭa.

Kiel prezidanton la elekta komisiono rekomendis Enric Baltasar el Hispanio, la antaŭan estraranon pri merkatiko, kunlaborado pri informado kun UEA kaj landa agado. Tiun rekomendon la komitato sekvis.

Por la posteno de kasisto la komitato, same laŭ la rekomendo de la elekta komisiono, elektis Bui Mung el Vjetnamio.

Al la posteno de ĝenerala sekretario ne estis elektita Carlos Pesquera, kiel rekomendis la elekta komisiono, sed Hoan Tran (Ĝojo) el Vjetnamio. Pesquera kaj la antaŭa ĝenerala sekretario Arina Osipova, kiun la elekta komisiono rekomendis por la posteno de estrarano pri kongresoj, tute ne estis elektitaj.

Kiel unua vicprezidanto estis elektita Konstanze Schönfeld (Tuŝka) el Germanio. Ŝin la elekta komisiono rekomendis kiel estraranon pri subvencioj.

Kiel dua vicprezidanto estis elektita Francesco Maurelli. Li laŭ la dokumentoj de la elekta komisiono loĝas en Germanio kaj estis rekomendita por la posteno de estrarano kun respondeco pri eksteraj rilatoj kaj rilatoj kun UEA.

Kiel ordinaraj estraranoj estis elektitaj Charlotte Scherping Larsson el Germanio kaj Doniben Jiménez Jaramillo el Kolombio.

Kvar el la sep novaj estraranoj de TEJO ĉeestis en la IJK en Aneho. Neniu afrikano kandidatis al la estraro, kiu estis elektita dum la unua afrika IJK. La oficperiodo de la estraranoj de TEJO nun estas nur unu jaro.

La komitato de TEJO kunsidas en Togolando

Jam komenciĝis la unua Internacia Junulara Kongreso en Afriko. En Aneho TEJO elektos novan estraron kaj plu diskutos la problemajn rilatojn kun UEA. La kondiĉoj en la kongresejo estas simplaj.


Vidaĵo el la kongresejo. (Foto de Charlotte SL)

La unua IJK en Afriko okazas helpe de projekta subvencio de EU, sed sen kunlaboro de la lokaj landaj organizaĵoj de TEJO kaj UEA, kies rilatoj kun la gvidorganoj de UEA estas problemaj.

Ankaŭ la rilatoj inter TEJO kaj UEA mem daŭre ne estas tute glataj, kvankam la problemoj estis amplekse diskutitaj en speciala laborgrupo en la Universala Kongreso en Seulo.

Laŭ Michael Boris Mandirola, la prezidanto de TEJO, la diskutoj en Seulo estis “solv-orientitaj”.

– Ni koncentriĝis pri konkretaj temoj al kiuj ja eblas trovi solvon se oni volas, ekzemple pri la loĝado de la TEJO-volontuloj, la ideo je komuna kondutkodo por la volontuloj kaj la labora kunlaboro de TEJO en kelkaj administraj taskoj kiel la librotenado. Certe la ĉeesto de diversaj komitatanoj kiuj ne estis rekte enplektitaj en la pli fruaj diskutoj helpis al progreso. Restas demandosigno pri kiom ili estos efektive aplikataj en la CO.

Konkreta problemo, kiu laŭ Mandirola plu kaŭzas problemojn ankaŭ ĉirkaŭ la organizado de la nuna IJK en Afriko, estas la malhelpoj pri transpagoj el la konto de TEJO ĉe UEA.

– Malgraŭ ke la pasintjara Regularo pri Kunlaboro per amenda voĉdono forigis la aprobendon de Ĝenerala Direktoro por ke la financa fako efektivigu pagopeton de TEJO sub 16.000 €, la Ĝenerala Direktoro instrukciis la oficistojn ne efektivigi la pagopetojn (tiesdire super iu limo) sen ŝia aprobo kaj nun antaŭ IJK jam de kelkaj tagoj staras netraktita peto ŝovi monon de la UEA-konto al la banko-konto de TEJO kiun ni mem mastrumas kaj de kiu ni povas elpreni monon, kio tre gravas kaze je urĝo dum la Afrika IJK.  Bonŝance kaj ege dankinde Fondaĵo Esperanto ĵus pruntis al ni momente tiun monon, kiun TEJO havas sed ne povas aliri, tiel protektante la sukcesan disvolviĝon de la Afrika IJK.

Nek la ĝenerala direktoro de UEA, nek ĝia prezidanto respondis al demando de Libera Folio pri la temo.

La rilatoj kun UEA kaj ĝia ĝenerala direktoro estas unu el la ĉefaj punktoj en la tagordo de la komitato de TEJO, kies unua kunsido en Aneho okazas en lundo. Poste la komitato elektos novan estraron por la asocio. Tiu elekto laŭ Michael Boris Mandirola kredeble okazos en merkredo aŭ ĵaŭdo.

La elekta komisiono de TEJO en siaj rekomendoj al la komitato “forte proponas 9-kapan estraron, por eviti akumulado de taskoj en la manoj de malmultaj homoj: tio estis pruvita en la lasta estraro, kie la estraranoj estis superŝarĝitaj”.


Koncerto dum la IJK. Foto de Catalina Marina.

Por la posteno de prezidanto kandidatas Enric Baltasar (Pau Codina), kiu pli frue laboris en la teamo de la nova retejo de UEA, sed forlasis ĝin pro kunlaborproblemoj kun la ĝenerala direktoro de la asocio.

Inter la kandidatoj al la estraro estas ankaŭ Francesco Maurelli, la posedanto de la entrepreno Kosmo, kiu gajnas monon perante al TEJO EU-subvenciojn. TEJO krome ĵus faris novan kunlaboran kontrakton kun la firmao, kio aktualigas la demandon pri intereskonflikto.

La nun okazanta IJK en Togolando ja estas parte financata helpe de tia subvencio, kadre de la projekto AEJK (Afrika-Eŭropa Junulara Kunlaboro).

Unu el la partneroj de la projekto, Itala Esperantista Junularo, ĵus dissendis dulingvan protestleteron (en la itala kaj en Esperanto) pri mankohava komunikado kun TEJO dum la preparlaboroj de la kongreso. “TEJO mokas siajn Landajn Sekciojn kaj uzas ilin kiel propran monujon”, asertas la anonima letero, sendita el la retadreso de IEJ.

Laŭ la letero de IEJ, la preparlaboroj okazis en malbona etoso kaj sen adekvata planado: “Nur antaŭ kelkaj semajnoj de la komenco de la IJK kaj nur per kelkaj retmesaĝoj, TEJO komunikis ke la mono por repagi vojaĝ-kaj -partoprenkostojn al IJK kaj reen por la seminarianoj estis nesufiĉaj, verŝajne pro ripetitaj eraroj en la kalkulo de la buĝeto.”

Ankaŭ la programo de la kongreso laŭ IEJ estas malbone planita, laŭ la letero: “Por la unua IJK en Afriko ne estas akceptebla proponi programerojn kiel “kundancadoj” kaj “kiel ne esti introvertita”, kiuj estas kutima maniero por plenigi temposkemon dum malgrandaj lokaj eventoj.”

Inter la anoncitaj partneroj de la projekto estis ankaŭ Unuiĝo Togolanda por Esperanto (UTE), kiu tamen per oficiala letero sendita al la respondeca EU-instanco jam en januaro postulis, ke ĝi estu forstrekita el la listo. Laŭ UTE, la nomo de la asocio estis uzita senpermese fare de ĝia antaŭa prezidanto.

La unua afrika IJK okazas en lerneja konstruaĵo en la urbeto Aneho, 50 kilometrojn oriente de la ĉefurbo de Togolando, Lomeo. La kondiĉoj en la lernejo estas simplaj. Interalie mankas varma akvo, retligo kaj eĉ elektraj kontaktingoj en la dormoĉambroj.

Sekvaj kongreslandoj: Finnlando kaj Kanado

En la fermo de la Univeralaj Kongreso en Seulo sabate matene estis anoncitaj la kongresurbroj de la jaroj 2019 kaj 2020: Lahti en Finnlando kaj Montrealo en Kanado.


La solena fermo.

Jam pli frue estis konate, ke la kongreso en 2018 okazos en Lisbono, Portugalio.

Pliaj informoj sekvos.

La komitato de UEA malakceptis la buĝeton

La estraro volas tranĉi la salajrojn de la oficistoj de UEA venontjare, sed neniu decido pri buĝeto 2018 estis farita. Same oni ne decidis pri nova kotiza sistemo, nek pri nova strategia plano. Tiaj estas la nerezultoj de la dua komitata kunsido en Seulo.


Komuna fotado de kongresanoj.

La komitato de UEA, kiu havis sian duan kunsidon vendrere matene la 28-an de julio en Seulo, ne akceptis la buĝeton proponitan de la estraro. Anstataŭe oni komisiis al la estraro reprepari ĝin ĝis la fino de oktobro kaj prezenti poste por reta voĉdonado.

Eĉ se komitato estus preta akcepti la buĝeton, ĝi ne estus povinta fari tion, se kontrolo de kvorumo estus postulata, ĉar granda parto da komitatanoj devis antaŭ fino de la kunsido foriri al kunsido por korea unuiĝo, kiu posttagmeze okazis en Korea parlamentejo. Kiam la kvorumo estis kontrolita post la decido resendi la buĝeton al la estraro, montriĝis ke restis en la ejo nur 25 komitatanoj, dum 31 estus bezonataj por kvorumo.

La kritikoj rilate la buĝeton temis interalie pri la mono rezervita por la salajroj de la oficistoj. La buĝetpropono enhavas 10-procentan redukton ĉe tiu punkto. Akcepto de la redukto necesigus aŭ malaltigon de la salajroj aŭ malpliigon de la laborfortoj en la oficejo.

Eventuale parton el la laboro, kiun nun faras pagataj oficistoj, la nova ĝenerala direktoro Veronika Poór planas farigi per voluntulaj fortoj, laŭ ŝia sufiĉe obskura klarigo pri la uzo de subvencia mono.

Ekzemple ĉi-jare parto el laboroj por Jarlibro estas farita per volontula laboro, por kiu estas ricevita subvencio el iu eŭropa subvencifonto. La Jarlibro cetere ĝis nun ne aperis. Post la ekspliko de Veronika Poór pri la uzo de subvencioj multaj komitatanoj flustris, ke ili ne komprenas pri kio temas.

Al la demando, ĉu estis ricevita kiel subvencioj la sumo de 90.000 eŭroj, buĝetita por la nuna jaro, venis nenia klarigo aldone al pli frua informo de Mark Fettes, ke estus ricevitaj 20.000 eŭroj.

Komitatano Osmo Buller kontraŭis la proponon de la Estraro investi pli da mono en dungo de oficistoj en aliaj landoj kaj samtempe tranĉi ĉe la salajroj de la stabo en Roterdamo. Krome li proponis jam pli frue, en la komitata forumo pri kunordigo, ke oni reduktu la buĝeteron de movada evoluigo de 30.000 eŭroj al 20.000.

Fakte, la teksta klarigo de buĝetpropono diras, ke ”Subvencioj kovros kostojn precipe sub Aliaj Oficejoj kaj Movada Evoluigo”. Tamen tiam necesus aparte difini, ke se ne venos tiuj subvencioj, tiuj eroj de buĝeto restu neplenumitaj.

Krome kiel buĝetero, kie eblas redukti kostojn estis menciata ankaŭ la presado kaj sendado de revuo Esperanto, por kiuj oni buĝetis 51.000 eŭrojn.

La komitato ankaŭ ne akceptis ion novan pri membrokategorioj, kvankam la ideo pri reta membreco estas jam diskutata dum du jaroj. Ankaŭ pri tio la estraro estis komisiita fari proponon ĝis la fino de oktobro. La decido pri novaj membrokategorioj kaj ties kotizoj evidente havas influon ankaŭ al buĝeto, do necesus trakti ilin kune.

La komitato tamen nomumis novan elektokomision kaj akceptis ŝanĝojn en elekta regularo, tiel ke la elektoj povas okazi pli rapide. Ne plu necesas kandidatigo 120 tagojn antaŭ la kunsido, sed nur 60 tagojn. Krome la membroj de la elektokomisiono ne plu rajtos mem  kandidati.

Per sekreta voĉdono al elektokomisiono estis elektitaj Guy Matte (34 voĉoj por, neniu kontraŭ kaj du sindetenoj), Ileana Schrøder (28 por, 1 kontraŭ kaj 7 sindetenoj), Michael Boris Mandirola (28 por, 6 kontraŭ, 2 sindetenoj) kaj Didi Weidemann (22 por, 5 kontraŭ kaj 9 sindetenoj).

El komisionanoj Weidemann planas mem kandidatiĝi por la estonta estraro kaj se tiel okazos, li devos laŭ nova regularo tiam forlasi sian postenon en la komisiono.

La regularo postulas ke estu minimume tri membroj en la elektokomisiono, do la nun elektita komisiono povas funkcii eĉ se unu el ĝiaj membroj demisios.

Multaj komitatanoj estis sufiĉe malkontentaj pri la kunveno, interalie ĉar mankis kelkaj raportoj komence de la kunsido pro paneo de kopimaŝino vendrere matene. Ekzemple Francesco Maurelli nomis la komitatajn procedurojn ”manipulado de faktoj kaj homoj” kaj krome li proponi renomi la komitatajn forumojn, kiuj principe povus kaj devus fari proponojn por la komitato, al cerboŝtormaj kafumadoj, ĉar praktike ne venis proponoj, nur ideoj kaj ne aparte bone formulitaj.

La tikla demando pri la rilatoj inter UEA kaj TEJO estis traktita mallonge, ĉar la laborgrupo kiu devis solvi la konflikton inter du organizoj, kunvenis dum UK kaj trovis solvon al kelkaj sed ne ĉiuj problemoj.

Laŭ la prezidanto de TEJO Michael Boris Mandirola parto el problemoj estas ”nesolveblaj”. Tamen la laborgrupo fokusiĝis al solvoj kaj ne al problemoj. La klarigo, kvankam mallonga kaj nebula, ŝajnis kontentigi la komitatanojn, ĉar ne aperis ajna diskuto pri rilatoj inter UEA kaj TEJO.

Ankaŭ la novan strategian planon la komitato traktos rete, ĉar dum la kongreso mankis tempo por tio. Krome mankis eĉ propono pri la plano, kvankam ĝi estis pli frue promesita de la estraro.

En la unua kunsido estis elektita komisiono pri kongresa rezolucio, sed ĝi ne sukcesis ĝustatempe kunveni kaj trakti la rezolucion. La rezolucia propono aperis nur komence de la komitata kunsido kaj estis kaj enhave kaj lingve malklara. Ĉar la komitato sekve ne povis decidi pri la rezolucio, ĝia fina akcepto estis lasita al estraro de UEA.

Jukka Pietiläinen