Category Archives: Poemas e pensatas

Litteratura original in Interlingua

Maestro Ennio

Nos curre como possedite
cercante auro
in le terra del mortes
Ma qual joia ha illes
que tosto morira
del auro trovate in pena?
Ha nos oblidate
lo que reluce
plus clarmente que auro
e que nos da
tanto plus de ricchessa?

Illo es in le aere,
vibra in nostre spiritos,
plena nostre pulmones
e nos face cantar

Le diamantin tonos
de maestro Ennio
adorna le imagines movente,
los da color, los face real
Illos es plus durabile que auro
e da le anima un fortuna
que es aperte a omne illes
que pote aperir lor cordes
in tante grado que lor aures
In memoriam Ennio Morricone

Nave solar

Io viagiara per nave
a ubi me ducera le sol
Io eveliara
le mar dormiente
Le aqua spumante cantara
del plus grande aventuras
Io sequera le sol
trans le die eterne
Mi capillos flottara
in le vivide vento marin
Tu sera presso me
al proa, explorante le horizonte
Le nave se levara del aqua
e natara sur le radios del sol
in alto, preter nubes,
preter le atmosphera
Como un nave spatial
illo navigara
le oceano cosmic
e Tu sera presso me
al proa, explorante lo illimitate 

Perdite al mar

Io me ha perdite in un mar illimitate
Le currente me duce a ubi illo vole
Io solmente vide un unda e pois vacuitate
Unda, vacuitate, unda, vacuitate
Le horizonte es tenebrose
Le celo obscur e le oceano gris
se incontra in atmosphera diffuse
Io manca historia
Io manca futuro
Solmente le unda de nunc
me duce a ubi illo vole

Le celo parla con me

Le celo parla con me
trans formas enigmatic,
obscuritate e luce cecante
Illo ride in le die,
jocante con nubes
e plora durante noctes
si illo non me pote monstrar
le constellationes spatial
Ma in noctes stellate
le celo es toto seren
e philosopha del
mysterios del universo
In dies tempestuose
le celo crita, mugi e ulula
e me batte furiosemente,
flagellante con grandine
***
Io viagia in avion
tanto altemente super le nubes
ad un pais lontan
Le sol e le stellas
convive in harmonia
Io volerea
sempre hic viver

Le cornos alpin

Le cornos alpin sona bellemente
inter le alte cymas imponente
creante accordos divin, fulgural
usante pur intonation natural
Le oves ascolta le tonos calmante
con sonalias los accompaniante
Le rivo murmura, su via trovante
al laco Lucerne, ancora distante
Le fresc ventos del montan summitates
porta le sono a distante citates
los dante un poco del serenitate
que al tecto del mundo esseva create

Le nube

Io es le nube
que sin preoccupationes
flotta trans le celo
Io es le celo que vigilia
sur le seren oceano
Io es le oceano
que caressa jocante delphinos
Io es le delphino
que effunde aqua in alto
con mi aletta caudal
assi que le guttas tornea
Io es le gutta
que se evapora
inter radios solar
Io es le vapor
que ascende
e se uni con le nubes
Io es un nube

Primavera malgrado toto

Le primavera arrivava malgrado toto
Flores rosee coperiva le arbores
pretendente esser in le paradiso
Le aere frigide e le aere calide
ballava inter nubes, arbores e flores
Le amor oblidate
ascendeva del herba
e se sedeva a un petalo 

Le amate animales del infantes

Chronica publicate in Panorama in interlingua, no. 2-2018

 

Sovente io lege libros pro infantes con mi filia de quatro annos. Multe de iste libros tracta de animales le quales joca, apprende cosas e experientia diverse aventuras. Le infantes ama animales! Illos ha distincte formas e colores e face sonos amusante e excitante. Illos monta arbores, cammina trans le savanna, nata sub le superficie del aqua e vola inter nubes.
Le infantes incontra certe de iste animales in lor vita quotidian. Canes, cattos e aves on trova in multe locos. Ma in le libros del infantes il anque ha multe animales exotic, como simias, girafas et elephantes, le quales nostre infantes urban rarmente vide. Isto solo occurre durante visitas al zoo.



Proque son le libros pro infantes populate de animales rar, que a pena son relevante in lor vita? Esque il non serea melior concentrar se a homines, autos e apparatos technic, le quales hodie plena le vita del homine moderne?


Forsan non. Il pote esser bon que nos rememora le contexto que ha formate nostre disveloppamento human: le natura salvage. Nos ancora es un parte del natura, nonobstante le facto que nos face toto lo que es possibile pro alienar nos de illo.



Hodie plure del amate animales del infantes son menaciate per extinction. Il solmente remane alcun milles tigres salvage. Le chassa furtive quasi ha radite le population del rhinocerotes, e le numero de elephantes se diminue drasticamente, del mesme causa.



Il ha multe causas pro proteger e conservar animales menaciate de extinction, e hic es ancora un: le infantes los ama! Ergo, que nos lucta pro preservar los, assi que omne le infantes in le futuro tamben potera vider con su proprie oculos le apparentia real del protagonistas del libros pro infantes!


Forsan le melior dono que nos pote dar a nostre infantes es un donation a un organisation que labora pro guardar e preservar animales menaciate de extinction.
Fonte del photos: Wikipedia

Le multi-instrumentalista

Mi bon amico Giovanni Battista
es un multi-instrumentalista
Cata instrumento ille pote sonar
e sempre le publicomulto amusar
Mi bon amico Giovanni Battista
es un excellente pianista
Sempre quando ille sona un sonata
plora amarmente su car amata
Tote le nocte ille sona le harpa
battente in rhythmo con su scarpa,
ma ille lo tocca tanto fortemente
que le cordas se rumpe, guai! Sovente…
Mi bon amico Giovanni Battista
es un multo brillante violinista
Quando ille sona Paganini
malgrado protestas ille non fini
Le guitarra classic ille anque tracta,
con accordos barré e scalas lucta
Le digitos se perde sovente al manico,
le movimentos es los de un spastico
Mi bon amico Giovanni Battista
es un experte organista
In dominica durante le missa
ille sona cantos de Suissa
Mi bon amico Giovanni Battista
Es un passionate mandolinista
Ma sempre ille perde le plectro
e dice: “Lo furava un horrende spectro!”
Ille anque sona le kalimba
con su camerada Simba
Ma illes sona melodias differente
assi imbrutiente tote le ambiente
Le sousaphono es su favorito
ille lo sona in su jardin
non audiente le horrende critos
del tormentate residentes vicin

Le tunnel

Que es lo que me attende
al fin del tunnel?
Quando io lo attingera?
Esque le lumine
disgelara mi congelate membros
o comburera mi oculos?
Il es difficile a respirar
Le apertura se diminue
Toto deveni nigre
Toto deveni blanc
Lo que seque
es un secreto

Quarantena

Io specta trans le fenestra:

Deserte stratas
Le celo es vacue
Nulle aviones,
solmente aves in arbores

Le aere es pur
ma sembla esser frigide
Le radios del sol ponente
consola le mundo timorose

Al ponte, nulle automobiles
Illos es in garages, a parcamentos
Le ponte reposa
post un longe tempore

Le trottoirs desira bottas
que se move
Le cardines del portas se rigidi

Le tragedia silente
levita como un spirito
super le citate dormiente
et exhala su sufflo al domos

***

Io sede in mi camera
Le parietes me specta
e io specta al schermo

Le computator es connectite
al systema nervose del mundo
Illo senti toto e me dice toto

Le aere es suffocante 

Io aperi le porta al balcon
Multes ha facite lo mesme
Le homines es insulas
e insimul nos es un archipelago:
isolate ma non sol

Un die le aqua que nos separa
se vaporisara e creara nubes
que longemente flottara super nos
admonente nos de iste dies

Dansa cosmic

Le musica me jecta a dextre, a sinistre
Io face le prime passos del circulo
Le movimento nasce ex immobilitate
Silentio demora in motion
Le molle veste
caressa mi corpore
Le arbores me specta
Io senti lor fragrantia
Io crea nove mundos in le sablo
Cata grano es un universo
Mi pedes es pinceles
que pinge un mandala
Le musica nunquam fini
Le tempore es immortal
Le integre historia es ora
Solmente existe variation e repetition
Le dansa existeva ante nostre mundo,
ante le nascentia del sol e del stellas
Le cosmo sempre ballava, respirava
Su molle movimento vive in me
Tu vide como io gira a dextre, a sinistre
ma io vide como io es toto immobile
e le mundo circula circum me
caressante e battente mi corpore
Io es in trance, sasite del eterne melodia
Illo pulsa intra me, dante me fortia
Io senti le joia e le dolor del mundos
e como illos glissa inter agitation e calma
Io es un galaxia e le cellulas de mi corpore
es soles e planetas que nasce e mori
Io es e unic e multiple:
Unitate e fragmentation in interaction
Io tocca le vento quando io balla
Le aere me frigida e le sol me caleface
Mi halitos ardente se disperge inter arbores
e pois dispare ad grande distantia
Io dansa al bordo de exhaustion
Un extasis pungente batte in me
Le musica pausa e io me arresta
subito retenente mi respiration

Le traino al pais del arco del celo

Benvenite al station
ubi le fenestras es molle
Illos es calide e tu digitos
lassa marcas sur illos
Sia caute al scalas
nam illos gira in molle curvaturas
e te duce in circulos,
in alto, in basso, al latere e retro
Prende le parapetto, illo es spaghetti metallic
Le frigor argentee va caressar tu mano
ma le cerebro mangiara tritico dur
Benvenite al station
ubi multes non trova le traino
proque le wagones flotta trans le aere
in nocturne obscuritate
On debe saltar in alto pro attinger los
post passar le fenestras con vitro molle
que se rumpe e deveni filos e retes,
ma non essaya usar los como lianas!
Benvenite al station
ubi le controlator del billetes sona le clarinetto basse
Tu debe poner le billet in le campana del instrumento
e tunc ille transponera le melodia de mi bemolle major
a fa diese major
Hic tu pote cantar melodias plen de phantasia,
in contrapuncto avantiate, con le altere trafficantes
Vos pote tener vostre manos
e ballar un intricate dansa rotunde
inspirate del folklore grec
Vos pote discuter philosophia ancian
durante que le pedes batte al placas del solo
e le terra crea ornamentos kaleidoscopic
Benvenite al station
del qual le trainos parti al pais del arco del celo
ma pro poter viagiar con illos
tu debe haber jalne pantalones,
verde camisa e cappello rosate
Tu gaudio debe jacer in le tasca del camisa
e tu oculos debe contar de cosas
que tu videva in le tempore del oblivion
Si tu es preste, tu pote prender mi mano
Illo resimila un pectine de Egypto
Tene lo firmemente e ascende con me
al belle traino que justo arriva
Le traino es pingite in orange e rubide
Ubique illo ha candelas scintillante
Omne passageros canta e ride
Illes extende lor manos pro adjutar nos entrar
Alora nos es a bordo!
Hic il non ha sedias o confortabiles,
solmente numerose alveos de banio con aqua rosee
que fragra de rosas et es plenate con spuma e bullas
Disvesti te e affunda te in le aqua calide
Disfructa le musica del conductor mandolinista
e accompania le al organo hydraulic
situate presso le valvula
Alora nos parti!
Le conductor sona le sibilo
que sona como un delphino
e nos viagia al pais del arco del celo
Anque le rails resimila arcos del celo
Le semaphoros es supernovas
Nos passa domos que es fungos fumante
e un ponte edificate de pastisserias
supportate de sexy fees
Mira in avante! Le pais del arco del celo…
Ibi le sol nunquam se pone
Ibi sempre nove meravilias eveni
Ibi belle phantasias es materialisate
e toto es possibile

Ecce como io creava le imagine:
1. Photographia original. (Clicca al imagines pro aggrandir los.)

2. Le photographia multiplicate octo vices. Le partes deveniva tornate e volvite
pro crear figuras symmetric.
 

 


3. Hic io usava le effecto “IWarp” del programma gratuite GIMP (usate in tote le processo describite hic) pro disfigurar le pictura e facer lo surrealistic.

4. Al fin io colorava partes del pictura con le “situla con color”, que colora un parte del pictura de un singule color con solmente un clic. 

 

Escappante trans le foreste

Io curre trans le foreste
escappante le malade mundo
Hic nemo tussi
e le aves sape nihil
Le celo es rubide
Le sanguine ha evaporate
del frigide, pallide
corpores morte
Le sol celate crita
e le brumose nubes treme
Arbores ominose bloca le via
Io non potera fugir

Rex Corona

Le inimico invisibile diceva:
Le mundo ha un nove rege
Ecce io: Rex Corona
Io ha un grande corona auree
e un sceptro con dragona
Io es un rege potente
que in omnes timor eveliara
Io decidera qui va viver
e qui in pena morira
Tote le mundo es mi dominio
Mi poter es sin limite
Muros non me stoppara
e resistentia es inutile
Mi colpo forte vos va abatter
Le spero e amor io ruinara
Vostre familias sera fragmentate
e ante me vos vos inclinara
Io sape que vos non me pote vider:
ecce mi fortia, mi avantage
Invisibile es invincibile:
ecce mi cruel, ma ver, message
Ma le homines respondeva:
Tu non es le prime e non le ultime
Multe pandemias ha venite e passate
Nos vinceva plus fatal morbos que tu:
multe pestes nos ha superate
Tu pote abatter nos, facer nos cader,
ma nos nos de novo levara
Tu pote colpar nos usque sanguine
ma nostre vulneres curara
Tu pote raper via personas amate
e tunc nos le lucto longe portara
Ma nulle lucto es sin fin
nam de novo cata die nos nascera

Adeo, mundo vetere

Adeo, mundo vetere
Le sol se pone
e le nocte porta con se
un frigor que nemo ha sentite antea
Quando le sol se levara deman
vos videra un mundo paralysate
ubi nihil cresce plus
Le nocte menaciante non pote esser stoppate
Illo pulsa le homines ad actos
que destrue les mesmes
Omne le portas deveni claudite
Nemo passara
Le homines malade mori in solitude
Io flotta in alto, lassa le terra
Le gravitation del sol es plus forte
que lo del nocte
Io lassa le atmosphera
Il es frigide 
ma mi febre me caleface
In spatio il non ha aere
Al fin toto es blanc

Le dulce sonio del amantes

In le nocte, quando nos dormi,
io hic e tu tanto distante,
al fin nos es insimul
in le dulce sonio del amantes
Nostre spiritos lento ascende,
lassa in basso le triste terra
e hasta le un verso le altere,
preter domos, silvas e sierras,
e finalmente nos converge
in un extase plen de splendor
Distaccate, nos es micre flammas
ma unite: le sol del amor
Unificate, nos vola verso le celo
Le suave luce del astros
crea ric ornamentos in eternitate
plenante le spatio immense con lustro
Nos specta in basso al terra blauastre
e vide milles copulas amante
que le mundo illumina con lor joia
e crea un futuro pro gente sperante
Tunc nos sape que le spero del mundo
es le homines plen de amor,
que amicitate vince le odio,
que compassion supera timor
Pluvia tocca nostre spiritos
quando illos cade trans le nubes,
e hasta preter valles profunde,
pro al fin ascender e toccar le montes
Nos specta le homines del magne urbes
Illes sempre hasta, plen de anxietate
ma io e tu, pacificamente,
plana in alto, saporante libertate
Nos canta un seren, hymno sustenite
Nostre voces sona harmonicamente
in tertias, quartas e quintas pur
Nos audi le angelos, con alas battente
Troppo tosto arriva le aurora
Aves matutin nos dice con lor canto:
“Vos debe, vos debe, dicer adeo!
Le tempore fugiva, fugiva tanto!”
Io specta le facie lucente de tu anima
quando illo lento comencia disparer
Le die attende, con cargas e deberes
ma le nocte veniente, io te va vider 

Le fumante bonhomo de nive

Io es un povre
bonhomo de nive
mi aspecto in toto
es depressive
Io non ha buttones,
ni cappello,
mi naso de carota:
perdite in duello
Io sta hic isolate
con nemo io parla
Omnes sempre passa
e dice: “qual burla”
Ma in omne caso io ha
mi cigarro spisse e longe
Io inhala le dulce toxico,
illo passa mi pharynge
E tunc tanto calme io deveni
Le colores comencia retornar
Alora io sape que ancora un die
star hic io va indurar

Le ultime luce

Le ultime luce es le plus belle
Le die moriente canta
un placide requiem
Lacrimas fatigate suspira al reposo
Quando finira le nocte veniente?
An venira un nove die?
Io inhala le glacial aere vesperal
e senti como illo frigida mi corde